Έχεις πατήσει τα τριάντα και είσαι κομπλέ. Έχεις το σπίτι σου (πρέπει να κάνω γενική, και κάποια στιγμή να βάλουμε και κουρτίνες). Έχεις τον άντρα σου, την κολόνα του σπιτιού σου, που είναι και ψηλός και θα σου κρεμάσει και τις κουρτίνες όταν πάρετε. Έχεις το τετράποδο παιδί σου που, αν εξαιρέσεις το δίωρο 2-4 κάθε πρωί που σνιφάρει κόκα κρυφά στην τουαλέτα και αρχίζει και οργώνει όλο το σπίτι λες και είναι ο Road Runner και εσύ σαν άλλο Coyote προσπαθείς να τον πιάσεις, κατά τα άλλα είναι ένα γλυκύτατο πλάσμα. Είσαι ένα πλήρες και συναισθηματικά ώριμο άτομο.

Έρχεται λοιπόν μία μέρα το στεφάνι σου και σου λέει «Αγάπη ψήσου αυτό το Σαββατοκύριακο να κάνουμε μαραθώνιο με κινούμενα σχέδια της Disney.» (νταξ με παιδικά της Disney είπε αλλά είπα να το κάνω πιο glamour, πάλι καλά δεν είπε με μίκυ μάου). Και δέχεσαι φίλτατε, ξεχνώντας πως έχεις μεγαλώσει, ξεχνώντας την συναισθηματική ωριμότητα που προαναφέραμε, ε και κάπου εκεί γαμιούνται τα παιδικά σου πρότυπα. Και θα σου πω γιατί.

Lion King:
Αριστούργημα ο Άμλετ, δε λέω το αντίθετο, αλλά όχι για 9 χρονών παιδάκια. Ακόμα και με πρωταγωνιστές χαριτωμένα ζωάκια και πάλι είναι λίγο βαρύ. Ναι οκ η Νάλα δεν πνίγεται από την θλίψη και την τρέλα της σαν την Οφιλίτσα, αλλά έχουμε έναν κακό θείο Σκαρ/Κλαύδιο που σκοτώνει τον αδερφό του και πατέρα του πρωταγωνιστή μας, Σίμπα/Άμλετ για να πάρει το βασίλειο και διώχνει τον ανιψιό του. Έχουμε και τον Ραφίκι που είναι ο Οράτιος ο οποίος φροντίζει να γυρίσει ο Σίμπα/Άμλετ στο βασίλειο. Ευτυχώς που υπάρχουν και ο Τιμόν και ο Μπούμπα και το κινούμενο σχέδιο παίρνει λίγη μορφή παιδικού, με τις κλανίτσες τους, τα ζουζούνια τους και το Χακούνα Ματάτα τους (οι οποίοι είναι ξεκάθαρα ο Ρόζενκραντς και ο Γκἰλντενστερν). Ναι οκ ο Βασιλιάς των λιονταριών είναι ο Άμλετ σε κινούμενο σχέδιο, και ο Άμλετ δεν είναι παιδικό!

Αλαντίν:
Σκέψου το έτσι. Η κορούλα σου, το σπλάχνο σου, το σκάει από το σπίτι και πάει στην πιο κακόφημη γειτονιά της πόλης και γνωρίζει έναν κλεφταράκο ο οποίος την ξεμοναχιάζει, περνάνε όλη την μέρα μαζί και τον ερωτεύεται. Νταξ καλό παιδί είναι στην τελική αλλά έλα πες αλήθεια είναι λίγο φρίκη στην αρχή. Για να μην πούμε για τον Τζαφάρ, τον μεσήλικα έμπιστο του πατέρα, που τον πείθει πως αυτός είναι ο κατάλληλος για την teenage κόρη του. Αμ το τζίνι που το πας; Ο Αλαντίν το λαμόγιο αντί να δουλέψει και να πάει τίμια και ντόμπρα απ’ την αρχή, σαν άλλος Νίκος Ξανθόπουλος, και πει στον πατέρα «Κοίτα να δεις μάστορα εγώ πλούσιος δεν είμαι αλλά είμαι δουλευταράς και την κόρη σου την αγαπάω.» ξεκινά παπατζιλίκι, σαν άλλος Βουτσάς στον «Ξυπόλητο πρίγκιψ» πως έχει παλάτια και είναι και πρίγκιπας, με την βοήθεια του Τζίνι όλα αυτά. Ηθικό δίδαγμα; Κορίτσια να το σκάτε από το σπίτι, αγόρια πουλήστε ψέμα, με δουλειά και ειλικρίνεια δεν γίνεται τίποτα.

Χιονάτη και Ωραία Κοιμωμένη:
Τις βάζω μαζί φίλε μου γιατί παίζουν ακριβώς τα ίδια προβλήματα. Για να δούμε οι πρωταγωνίστριες μας είναι καλές γλυκές και όμορφες, αλλά επίσης είναι και παντελώς αδύναμες απέναντι στην κακιά αιμοβόρα μητριά/νεράιδα (ναι η Maleficent είναι νεράιδα και όχι μάγισσα) οι οποίες είναι επίσης όμορφες (μεταξύ μας; Καρακαλλόνες είναι). Άρα έχουμε και λέμε αν μία γυναίκα είναι αδύναμη και ανήμπορη σημαίνει πως είναι καλή και γλυκιά, αν μία γυναίκα είναι δυναμική είναι evil bitch. Αμ το άλλο; Χρόνια ολόκληρα μαχόμαστε οι γυναίκες για την εξάλειψη της σεξουαλικής παρενόχλησης και έρχεται η Disney και σου λέει ότι ο κάθε άσχετος μπορεί να σε φιλάει και να σε κουτουπώνει όταν εσύ κοιμάσαι του καλού καιρού, και μάλιστα πως μόνο έτσι θα σωθείς. Βρε μπρουσταδιάλα. Τουλάχιστον στη Χιονάτη αφήνει στα παιδιά και το ηθικό δίδαγμα να μην παίρνουν γλυκά από ξένους, στην Ωραία Κοιμωμένη ούτε καν αυτό. Βέβαια στην Χιονάτη έχουν βάλει την γυναίκα να είναι δουλικό και να υπηρετεί εφτά άντρες. Τίποτα τίποτα, στον Καιάδα και τα δύο.

Η Αλίκη στην χώρα τον θαυμάτων:
Από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις εδώ. Η Αλικούλα μας περνάει ένα βαρετό μεσημέρι στας εξοχάς και αποφασίζει, για να διώξει την ανία της, να ακολουθήσει ένα χνουδωτό λαγουδάκι για να δει που πάει. Μπαίνει στο λαγούμι του και εκεί γνωρίζει έναν άλλον κόσμο. Συναναστρέφεται με περίεργους τύπους, εισπνέει καπνό από λουλούδια, πίνει ό,τι της προτείνεται να πιει, τρώει ότι της δώσουν να φάει, μεγαλώνει, μικραίνει, αψηφά την βαρύτητα «Jack, I’m flying, Jack.» (συγγνώμη παρασύρθηκα), σνιφάρει άσπρη ζάχαρη που έβαλε ένας λαγός στην κούπα της, κάνει φιλοσοφικές συζητήσεις με μία κάμπια με ναργιλέ και γενικά η ψυχεδέλεια βαράει κόκκινα! Ναι οκ στο τέλος όλα ήταν απλά έναν περίεργο όνειρο, αλλά really; Ένα «παιδικό» με τόσο έντονες αναφορές στα ναρκωτικά; Χμμμ not so cool.

Η Πεντάμορφη και το Τέρας:
Έχουμε την πανέμορφη πρωταγωνίστρια μας, που σε περίπτωση που δεν αντιλήφθηκες πόσο όμορφη είναι, την λένε και Μπελ για να το εμπεδώσεις (Belle όχι Bell,δεν την λένε κουδούνι την κοπέλα). Ο μπαμπάς της τώρα χάνεται μέσα στο δάσος και βρίσκει καταφύγιο σε ένα παλάτι που το έχει ένα τέρας. Τέρας με τα όλα του όμως ναι; Και σε εμφάνιση και σε χαρακτήρα. Το τέρας κρατάει όμηρο τον μπαμπάκα για καταπάτηση ξένης περιουσίας (έτσι γινόταν τότε, ούτε αστυνομίες ούτε τίποτα, μπουντρούμι για να μάθεις).Η γλυκιά μας Μπελ στην προσπάθεια της να σώσει τον πατέρα της, ανταλλάσσει θέσεις μαζί του και μένει εκείνη στο παλάτι. Νταξ όχι στο κελί, της έδωσε δωμάτιο. Ο τύπος την γουστάρει και είναι ολοφάνερο αλλά είναι νεάτερνταλ. Θυμώνει με το παραμικρό και βρίζει, ουρλιάζει και σπάει όλο το παλάτι για ψήλου πήδημα. Αλλά αυτή ρε φίλε ΤΟΝ ΕΡΩΤΕΥΕΤΑΙ!!! Γιατί; Επειδή ο τύπος την έσωσε από κάτι λύκους σε μία φάση. Άντε πήγαινε μετά από αυτό να πεις στην κόρη σου να μην δεχτεί βία ποτέ από κανέναν. Άντε να την πείσεις πως ο άλλος δεν θα αλλάξει και πως αν σε χτυπήσει μία φορά θα το ξανακάνει. Γιατί σου έρχεται η Disney και σου βάζει στο τέλος το τέρας να γίνεται καλό, γιατί η αγάπη της Μπελ τον άλλαξε. Μπρουσταδιάλα είπα; #Μπρουσταδιάλα και με hashtag εδώ!

Well done Disney…