Σε λίγες μέρες έχουμε Χριστούγεννα και όλοι οι γονείς, θείοι, γιαγιάδες, παππούδες, μπατζανάκηδες, νύφες, παρανυφάκια, γαμπροί, κουμπάροι και συμπεθέρια ψάχνουν το καλύτερο δώρο, το πιο πρωτότυπο, το πιο ευφάνταστο, ευήλιο, ευάερο και εύγευστο δώρο που έχουν πάρει ποτέ για τα πιο αγαπημένα τους πρόσωπα. Μαζί με όλους αυτούς υπολογίστε λοιπόν και εμένα, μάνα τριών παιδιών ,σύζυγος, κόρη, κόρη –in law, αδερφή και αδερφή-in law! (στα δάχτυλα τα παίζω τα Αγγλικά η άτιμη!!!). Αχμ ναι , που είχαμε μείνει όμως; Στο ΔΩΡΟ!

Όχι όποιο και όποιο δώρο όμως! Είναι το δώρο των Χριστουγέννων μάγκα μου! Δεν μπορεί να είναι τώρα τίποτις μπασκλασαριά! Πρέπει να είναι ΔΩΡΟ μεγατόνων! Πρέπει να είναι δώρο τέτοιο που να κάνουν τα ματάκια του αγαπημένου σου ανθρώπου δωράκια όπως όταν τραβήξεις κουλοχέρη και κάνεις νίκη μετά από ΤΖΑΚΠΟΤ μηνών, χέζεσαι στο τάλιρο και ξαφνικά σε αγαπάνε όλες οι γκόμενες της γης! Όμως αγαπημένοι μου φίλοι, τέτοιο δώρο θέλουμε όλοι να βρούμε. Ωστόσο εντάξει, θεωρούμε πως η αγορά είναι ιδανικά μεγάλη, και ελπίζουμε πως φτάνουν τα δώρα για όλους μας και για όλες τις τσέπες(το ελπίζω και το εύχομαι!) και πως κάπως θα βολευτούμε όλοι, μικροί και μεγάλοι!

Όμως τι γίνεται όταν πρέπει να ψωνίσουμε το Χριστουγεννιάτικο δώρο των ΣΠΛΑΧΝΩΝ ΜΑΣ; Ε, εκεί η αναζήτηση ΤΟΥ δώρου περνάει δέκα πίστες μαζί και δώρο μία σούπερ ζωή για τις δύσκολες ώρες.

Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως. Όπως έχετε όλοι παρατηρήσει με το που γυρίσαμε από τις καλοκαιρινές διακοπές και ενώ τα μαγιό μας στάζανε ακόμη ανάμεσα στα μπούτια κάνοντας λιμνούλες στο πάτωμα, τα καλά μας τα κανάλια βάζαν όλως τυχαίως κινούμενα σχέδια μετά τις 9 το βράδυ! Τελείως συμπτωματικά έτυχε να τυχαίνει να είναι η ώρα που επιτρέπεται να παίζουν διαφημίσεις, πάλι ΤΥΧΑΙΑ!! Από τότε τα βλαστάρια μας τα μοσχαναθρεμμένα μας, μας πυροβολούν με εκατομμύρια «θέλω» το νανοσεκόντ! Τη μία μέρα λοιπόν σου λένε «οοοο θέλω την Πάρμπι που μεταμορφώνεται σε δεινόσαυρο». Τρέχεις λοιπόν και εσύ έρμε γονιέ (και εγώ μαζί σας) και ανοίγεις λαπτόπια, ταπλετ, σμαρτφον, σμαρτγοτς, σμαρττιβι και πληκτρολογείς με αστρονομική ταχύτητα τέτοια που άνετα έκλεβες τη θέση της Βουγιουκλάκη στη μοντέρνα σταχτοπούτα, στη σερτσομηχανή «Πάρμπι Dino» (απτό Dinosaur ρε , ντιπ αγγλικά δε μιλάτε πχια; Όλα εγώ;) Σου βγάζει δέκα δεκαπέντε επιλογές, λες ουάου το βρήκα γιεεεε , πατάς επιλογή πας καλάθι και βλέπεις το κόστος της «Πάρμπι Dino» μαζί με το κόστος μεταφοράς από την Κουάλα Λουμπούρ, το τελωνείο, το κόστος αλλαγής νομίσματος και διαπιστώνεις ότι και τα δυο νεφρά αν τα πουλήσεις το δέμα δε φτάνει ούτε μέχρι την Κρήτη … κολυμπώντας σε γυάλινο μπουκάλι…
Οπότε τι κάνεις;

Θα σου πω εγώ τι κάνεις! Κάνεις τον Αλέκο, γιατί νταξ νωρίς είναι ακόμη μωρέ μόλις Σεπτέμβρης μέχρι τα Χριστούγεννα ΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΥΟΥΟ έχουμε καιρό… Και κάπως έτσι περνάει ο καιρός και κατά το Δεκέμβρη που αποφασίζεις να βάλεις αποθήκη τα κουβαδάκια, τα βατραχοπέδιλα και τα σωσίβια φλαμίνγκο που τα στρίμωχνες μέχρι τώρα σε ένα κουτί κάτω απ’ το τραπέζι της κουζίνας, βλέπεις σε μία γωνίτσα της αποθήκης ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΆΤΙΚΑ και σου ‘ρχεται ΝΤΑΜΠΛΑΖ! Μετράς, ξαναμετράς τις μέρες, κοιτάς ημερολόγιο, ατζέντα και άουτλουκ και όλοι σου λένε ότι σε 25 μέρες είναι Χριστούγεννα. ΤΟΥΤΕΣΤΙΝ «ΧΑΛΟΟΥ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΩΡΟ ΓΑΜΙΣΤΕΡΟ- ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ!!!» Και διαπιστώνεις με φρίκη ότι τα ‘ξυνες 2 μιση μήνες, και πως τώρα οριακά παίζει να βρεις παιχνίδι ισάξιο της αγάπης σου για εκείνο! Τουλάχιστον έτσι νομίζεις εσύ!….

Τουλάχιστον έτσι νόμιζα και εγώ! Νόμιζα ότι μπορώ, ή χειρότερα ότι ΠΡΕΠΕΙ να βρω ένα δώρο ισάξιο της αγάπης μου για εκείνο. Ένα δώρο υλικό , τυλιγμένο σε χαρτί και πολύχρωμες κορδέλες που θα μπορεί να φέρει φως στα μάτια του παιδιού μου για να φωλιάσει μέσα του το πνεύμα των Χριστουγέννων και για αυτή τη χρονιά. Ώσπου ήρθε η ώρα να αγοράσω ένα δώρο στην Μαρία μου, την ανάπηρη κόρη μου.

Εκείνη την παραμονή Χριστουγέννων πήγαμε που λέτε με το σύζυγο για τα Χριστουγεννιάτικα δώρα των κοριτσιών στο πιο μεγάλο παιχνιδοκατάστημα της πόλης, τα παιχνίδια ξεχείλιζαν στην κυριολεξία από τα ράφια. Πράγματι μετά από μία μεγάλη αναζήτηση, βρήκαμε δωράκια όμορφα και ζηλευτά για τα δύο από τα τρία μας παιδιά, έμενε μόνο η Μαρία μας τώρα.

Στην αρχή σκεφτήκαμε να της πάρουμε μία κουκλίτσα. Πράγματι βρήκαμε μία πολύ όμορφη, όμως αμέσως θυμηθήκαμε ότι η Μαρία μας δεν μπορεί να την πιάσει και ούτε και να την παίξει, οπότε αφήσαμε πίσω την κούκλα και αποφασίσαμε να της πάρουμε ένα βιβλίο. Όμως πάλι, η Μαρία μας δεν μπορεί να διαβάσει, πως στο καλό θα ευχαριστιόταν αυτό το δώρο; Αφήσαμε λοιπόν το βιβλίο και αποφασίσαμε να της πάρουμε ένα ποδήλατο. Όλα τα παιδιά αγαπούν το ποδήλατο! Ένα ποδήλατο λοιπόν είναι μία εξαιρετική ιδέα για δώρο… Αλλά πάλι πως στο καλό θα κάνει η Μαρία ποδήλατο αφού ούτε να περπατήσει μπορεί, ούτε να κρατήσει το τιμόνι, ούτε να καθίσει, μήτε να δει το δρόμο μπροστά της μπορεί… Τι χαζή ιδέα.

Είχε περάσει τουλάχιστον μία ώρα μέσα στο κατάστημα και αφού είχαμε πληρώσει τα δώρα των δύο παιδιών μας, καθίσαμε έξω από το κατάστημα σε ένα πεζούλι κατάκοποι και απογοητευμένοι γιατί για αυτό το παιδί μας, το Μαριώ μας, δεν υπήρχε δώρο κατάλληλο που να την έκανε τόσο χαρούμενη όπως θα έκαναν τα δώρα που πήραμε στα άλλα μας παιδιά. Ή που τουλάχιστον έτσι νομίζαμε …

Γυρίσαμε σπίτι εκείνο το βράδυ με άδεια χέρια λοιπόν για το Μαριώ μας.. Ήμουν πολύ στεναχωρημένη και θυμωμένη με τον εαυτό μου που δε θα φώτιζα τα μάτια του παιδιού μου με ένα δώρο ισάξιο της αγάπης μου για αυτό, ένα δώρο υλικό.

Εκείνο το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων μία μικρή ζεστή ομάδα παιδιών ήρθε και γέμισε το σπίτι μας με χαμόγελα, γέλια και κάλαντα. Ήμαστε πολύ χαρούμενοι όλοι μας θυμάμαι, κάπου ανάμεσα στο «Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι το «Δόξα εν Υψίστοις» και “τούτο άξιον εστί η των ποιμένων πίστις» το είδα. Είδα το φως στα μάτια της Μαρίας, το Φως που όλη μέρα αναζητούσα ήταν κρυμμένο σε μία χαρούμενη στιγμή αγάπης, ήταν κρυμμένο στην προσφορά, ήταν κρυμμένο στην ανιδιοτέλεια, ήταν κρυμμένο σε ένα δώρο χωρίς καμία αξία χρηματική, τουναντίον άξιζε ΤΑ ΠΆΝΤΑ!

Καλά Χριστούγεννα!

 

Ta Bizoudakia tis Attartis