Έλα…

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Σε περιμένω να τελειώσεις την προσευχή που ξεκίνησα όταν γλυκονειρεύτηκα τα μάτια σου. Πάλι δεν ήρθες απόψε και καθόμουν στο μυστικό μας μέρος. Θυμάσαι;
Δίπλα από το ποτάμι με τα μη με λησμόνει. (Γιατί με λησμονάς;)

Εκεί που με αγκαλιάζει η μυρωδιά της ανάμνησης σου , να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά.
Εκεί που το χέρι μου ψάχνει την φωλιά που σχημάτιζε η παλάμη σου, για να ζεσταθεί.
Σε περιμένω σε κάθε τώρα μου. Να μου τελειώσεις την ιστορία των νέων που αγαπήθηκαν όσο κανείς. Εκείνη, που γελούσες όταν δάκρυζα στον θνητό θάνατο της σάρκας και μου έλεγες “μην κλαίς ανόητη. Η ψυχή είναι αθάνατη. Μην κλαις. Μόνο όταν ξεχάσει το κορίτσι τον νεαρό πολεμιστή θα ‘χει πραγματικά πεθάνει.”

Ακόμα σε αναζητώ κι ας πέρασαν τα χρόνια. Σε έναν σύντροφο που το άρωμα του λίγο να σου μοιάζει. Σε μια γιαγιά που λέει παραμύθια στα εγγόνια. Στην μητέρα που θεραπεύει την πληγή στο γρατζουνισμένο γόνατο. Στην προσευχή που σκαρώνω κάθε βράδυ μήπως και μ’ ακούσεις.

Έλα και σε ψάχνω…
Να σπάσεις τον κόσμο που με έκλεισαν. Να συνθλίψεις τις μάσκες που μου φόρεσαν. Να με γδύσεις από το “σώπα” των ανθρώπων. Να με απογυμνώσεις από το “κρύψου” τους. Να τραβήξει η φωνή σου την κραυγή μου και μαζί να ραγίσουμε το σύμπαν.
Σε περιμένω.

Να βρω την θέση μου στο σώμα σου για να ξεκουραστώ.
Πως να σηκώσω το βάρος της ζωής, παζλ μοναχό, σε λάθος κουτί χωρίς εσένα να κουμπώσω;
Έλα…

Στόλισα με τα μωβ λουλούδια το τραπέζι μας να είμαι έτοιμη για την γιορτή της επιστροφής σου. Κλείδωσα την μυρωδιά τους στην αύρα σου και προσεκτικά την ακούμπησα μέσα στο στήθος μου. (Μη με λησμονάς… Θυμάσαι;)

Πάλι απόψε δεν ήρθες. Πάλι λείπεις στο κάθε απόψε. Λείπεις. Μου. Τρέμει η καρδιά μου μήπως χάθηκες. Γιατί σε περιμένω. Σε χρειάζομαι. Σε χρειάζομαι γιατί σε αγαπώ. Όπως χρειάζονται τα μη με λησμόνει το πικρό άρωμα τους. Δεν σε αγαπώ επειδή σε χρειάζομαι να το θυμάσαι. (Γιατί με λησμονάς;)

Έβρεξα τα πόδια στο ποτάμι και μου φάνηκε σαν να σε άκουσα να με μαλώνεις ότι θα κρυώσω. Μάταια το βλέμμα μου ακούμπησε τις καλαμιές στο βάθος αναζητώντας σε. Λείπεις. Μου.
Σε περιμένω. Να αδειάσω όλα εκείνα τα σκουπίδια που βρώμισαν τα σπλάχνα μου.
Να γίνεις άνεμος και να τα διώξεις μακριά.
Θέλω τόσο να διατάξεις τους δαίμονες μου να μ εγκαταλείψουν. Με μια σου εντολή να χαθούν στο τίποτα. Μόνο εσύ μπορείς.
Σε περιμένω γιατί ξέρω. Κάθε παρόν σου σβήνει το παρελθόν κι ότι μέσα του με τρόμαζε.
Έλα…

Να ανοίξεις μέσα μου τον παράδεισο που κλείδωσες με την άτακτη φυγή σου.
(Γιατί με λησμονάς;)
Έλα γιατί εγώ χωρίς εσένα δεν είμαι τίποτα.
Ένας καλός κλέφτης μόνο. Και ψεύτης. Αυτό είμαι.
Κλέβω τις λέξεις που στάζουν από τις ψυχές των αθανάτων
-Ναι… Οι ερωτευμένοι είναι αθάνατοι- και τις μπλέκω μεταξύ τους. Τις ρουφάω και τις θρέφω. Τις κάνω γερές. Τις μεγαλώνω. Κι ύστερα τους βρίσκω ταίρι. Καμιά φορά γλυστράνε για να ξεφύγουν μέσα από τα μάτια μου. Ευτυχώς. Είμαι ψεύτης. Τις Χειραγωγώ και δεν καταλαβαίνουν ότι με πονάνε. Κι έτσι κάθονται ξανά μέχρι να αποτυπωθούν και να βρουν μια θέση στην ιστορία. (Μην με λησμονάς)

Εγώ δεν είμαι τίποτα. Ένας αόρατος παρατηρητής στα σκαλιά του φεγγαριού. Βλέπω τις σκιές των προσκυνητών κι ακούω τις μελωδίες που γράφουν οι αναστεναγμοί τους.
Ύστερα τις μετατρέπω σε γράμματα και τα γράμματα σε στίχους. Καμιά φορά φαλτσάρουν πάνω στον λυγμό κι εγώ τις κανακεύω να σωπάσουν.
Γιατί δεν είμαι τίποτα… Ένας καλός κλέφτης συναισθημάτων είμαι. Και ψεύτης.
Γεμίζω από τους ανθρώπους σαν την πανσέληνο του Αυγούστου κι έπειτα καταθέτω τα κλοπιμαία μου στο χαρτί κι αδειάζω.
Καμιά φορά η παράδοση τους με ανακουφίζει. Είναι βάρος ασήκωτο το κουτί που κουβαλάνε μέσα τους. Μα τις περισσότερες φορές με γρατζουνάει. Ξεριζώνει και κάτι από μένα.
Είναι κι εκείνο το ένα το μοναδικό συναίσθημα βλέπεις, που όσο και να προσπαθήσω δεν αδειάζει. Αυτό της αφόρητης μοναξιάς.

Ο εαυτός μου δεν με αγαπά και είμαι μόνος.
Δεν είμαι τίποτα. Ένας κλέφτης. Και ψεύτης. Δικός μου κυρίως.
Με γεμίζω με δανεικούς ύμνους για να με εξημερώνω.
Με ρωτάω αν υπάρχει αγάπη και μου δείχνω το θησαυροφυλάκιο των λέξεων.
Γιατί εγώ δεν είμαι τίποτα. Κλέβω ότι περισσεύει από τα ερωτευμένα χείλη και τα βάζω σε χαρτί. Και λέω ψέματα ότι οι λέξεις μου ανήκουν.
Μέχρι να έρθεις και να ενσαρκώσεις όλα εκείνα που κάνουν την ψυχή μου να στριφογυρνά ανήσυχη στο σώμα. Να με κάνεις από θεατή πρωταγωνιστή στο έργο της ζωής. Μέχρι να έρθεις θα μαθαίνω από ξένα στόματα την λέξη αγαπώ και μετά θα στην φορέσω ζεστό παλτό επάνω σου.

Έως τότε δεν θα είμαι τίποτα. Ένας παρατηρητής ψεύτης και κλέφτης μόνο.
Έλα…

Έκρυψα Βαθιά την απώλεια σε ένα αγκάθινο στεφάνι μέσα μου κι ανέβηκα βουβά τον Γολγοθά. Μόνο τις χαλασμένες νύχτες σταματάω που και που. Ξεδιπλώνω από την τσέπη μου εκείνο το μαντήλι με το μαγικό μας φίλτρο. (Θυμάσαι;)
2 μικρά-αποξηραμένα πια-μωβ λουλούδια , γεμάτα από το άρωμα σου και 2 στάλες αλμυρό νερό απευθείας μέσα από την καρδιά μου. Το αναπνέω για να πάρω δύναμη να συνεχίσω. (Μη με λησμονάς… Θυμάσαι;)
Σε περιμένω. Και σε ψάχνω…

Αναζητώ σοφούς σε χώρες μακρινές να μου βρουν καινούριες λέξεις για να σε καλωσορίσω. Λέξεις που να μην έχουνε ψελλίσει ανθρώπου ή αγγέλων χείλη.
Φοράω τα καλά μου και σε περιμένω. Εκείνο το γκρι φορεματάκι με το κορίτσι να προσεύχεται στο πλάι που σου άρεσε φορώ. Για να μην με λησμονάς.

Έλα μην αργείς… Ο καθρέφτης με τρομάζει. Μου ψιθυρίζει πρόστυχα πως δεν θα σε προλάβω. Δεν τον πιστεύω εγώ, σου ορκίζομαι. Μα έλα. Μην αργείς άλλο.
Απόψε το αισθάνομαι. Θα ξαπλώσω στο μυστικό μας μέρος και θα έρθεις να με πάρεις. Θα έχω αγκαλιά μου όλα τα μη με λησμόνει και θα γεμίζω το ποτάμι αλμύρα από τα μάτια μου.
Θα μιλώ με την Σελήνη και θα βογκάω το όνομα σου. Εκείνη θα σου δείξει το δρόμο να με σώσεις. (Μη με λησμονάς)
Έλα μην αργείς… Εκείνος ο καθρέφτης δίπλα από το κρεβάτι, μου φόρεσε λευκό καπέλο και έγδαρε το πρόσωπό μου.
Τρέμω μήπως και δεν με αναγνωρίσεις. (Μη με λησμονάς…)

Απόψε το νιώθω θα έρθεις επιτέλους να με ξαλαφρώσεις.
Στο μυστικό μας μέρος θα απλώσω τα χέρια και θα έρθεις να με πάρεις να ταξιδέψουμε αγκαλιά στο μέρος που τόσα χρόνια κρύφτηκες. Θα με ξεναγήσεις στα παλάτια σου και το σώμα μας, το ένα σώμα πια, θα αναδίδει μωβ λουλούδια.

Δεν με λησμονάς. Το ξέρω.

Σε περιμένω. Απόψε θα φύγουμε μαζί.
6/6/2016

 

Α.Β

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βαΐα Ελίζα Τσαυλίδου
2010

Βρείτε μας στο Facebook