Έμπνευση: αγνοείται!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Λευκή κόλλα, ανοιγμένη σε full screen. Σήμερα θα ξεκινήσεις χωρίς τίτλο, θα αναπτύξεις πρώτα το θέμα κι ύστερα θα τον βρεις. Δεν ξέρεις που θα σε πάει, δεν ξέρεις πόσο θα σε χωρέσει. Θα είναι άραγε χιλιαράκι ή πας για long; Δεν βαριέσαι, γράψε κι όπου σε βγάλει. Ξεκινάς, λοιπόν. Ποιο είναι το θέμα; Που είναι; Μα, μισό λεπτό, πριν από λίγο το είχες στο κεφάλι σου, είχες κάνει draft. Που στον διάολο πήγε τώρα, μου λες;

Τι σκατά συμβαίνει με την πάρτη σου ρε φίλε, μπορείς να μας εξηγήσεις; Τι ζόρια τραβάς; Γιατί δεν μπορείς να συγκεντρωθείς και να γράψεις ένα ρημάδι κομμάτι, έτσι όπως το έχεις στο μυαλό σου; Να σου πω κάτι; Προτείνω να στήσεις την αξιοθρήνητη φιγούρα σου μπροστά από τον καθρέφτη, να τα πείτε λίγο, να τα βρείτε. Τι inspiration alert και μαλακίες μας τσαμπουνάς; Βάλε τα κάτω και ονόμασε τα, ένα προς ένα πες φωναχτά τα βαρίδια σου, διαφορετικά δεν λύνεται το ζήτημα. Τι εννοείς “δεν μπορώ και δεν θέλω”; Εμπρός, κάνε το! Θέσε ερωτήματα κι απάντησε τα στα ίσια, σταράτα και με θάρρος. Γιατί γίνεται όλο αυτό; Γιατί έφτασες να είσαι έτσι; Διστάζεις ν’ απαντήσεις, ε; Πάρε λοιπόν την αλήθεια που φοβάσαι ν’ αντιμετωπίσεις, θα στη δώσω εγώ! Πάρε τις απαντήσεις στα “γιατί;” σου, κατάμουτρα!

Επειδή σου έχει τελειώσει ο καπνός και δεν θες να βγεις ν’ αγοράσεις καινούργιο, για να μη δεις το “έξω” που τόσο σε φοβίζει, αυτό που προσπαθείς να αφορίσεις κλείνοντας ερμητικά πόρτες, παράθυρα και κουρτίνες, κι ανοίγοντας τον κλιματισμό. Να μη βλέπεις, να μην ακούς, να μη νιώθεις. Να κρύβεσαι…

Επειδή περιβάλλεσαι από αστοιχείωτους και παρανοϊκούς, που τώρα τελευταία με το ζόρι κρατιέσαι για να μην τους πιάσεις από τον λαιμό και τους “αφήσεις” στον τόπο.
Επειδή αρκετές ημέρες της εβδομάδας πας στη δουλειά σου με μεγάλο ζόρι, κλαίγοντας καθ’ οδόν.
Επειδή ολοένα και περισσότερο φλερτάρεις εσχάτως με την ιδέα της παραίτησης.
Επειδή οι πέντε στο σύνολο φίλοι σου είναι στην κοσμάρα τους και δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι κάτι στραβό “παίζει” με την πάρτη σου. Επειδή τελικά το έχουν καταλάβει, αλλά είναι κι αυτοί χαμένοι στα δικά τους θέματα.
Επειδή στους μαθητές σου πρέπει να παίξεις θεατράκι, για να μην πάρουν χαμπάρι. Κι αυτό σε πιέζει, θες να τα διαλύσεις όλα και να κλείσεις την πόρτα, αλλά δεν τους πρέπει κάτι τέτοιο, δεν θα το έκανες ποτέ.
Επειδή οι “δικοί σου” άνθρωποι δεν δείχνουν ν’ αντιλαμβάνονται τίποτα. Έχεις φροντίσει κι εσύ γι’ αυτό όμως, έχεις απομακρυνθεί απ’ όλους και όλα, και στις λίγες στιγμές συνύπαρξης μαζί τους παριστάνεις τον άνετο.
Επειδή βλέπεις τη ζωή σου να έχει φτάσει σε τέλμα, έχεις “πιάσει” τον απόλυτο πάτο. Τίποτα δεν δείχνει να προχωρά. Κι εσύ εκεί, ακίνητος κι άβουλος παρατηρητής. Όνειρα, φιλοδοξίες κι ελπίδες έγιναν μασούρι μέσα στη σκοτεινή σου ντουλάπα. Δεν μπορείς να τα ξεμπλέξεις, πια…

Επειδή νιώθεις ότι φυτοζωείς, έχεις μεταμορφωθεί σε αξιολύπητο ζόμπι, που απλά κοσμεί τον άδειο χώρο γύρω του.
Επειδή επιμένει πεισματικά αυτή η γαμημένη ενόχληση, που για αρκετές εβδομάδες προσπάθησες να υποτιμήσεις. Και τρέμεις για το τι θα σου πει ο γιατρός, στο μεθαυριανό ραντεβού. Τρέμεις όχι για την τροπή που μπορεί να πάρουν τα πράγματα, αλλά για την ενδεχόμενη πορεία που πρέπει ν’ ακολουθήσεις.
Επειδή περνάς ώρες ολόκληρες βυθισμένος στη γεμάτη μπλε μπανιέρα σου, με τα κοψοφλεβίστικα της Άννας στη διαπασών, κοιτάζοντας το ταβάνι. Κενός, χωρίς σκέψεις, χωρίς όραμα.
Επειδή το μόνο που σ’ ευχαριστεί είναι να τρως ό,τι πιο junk υπάρχει στην πλάση, αποχαυνωμένος μπροστά στην τετράγωνη οθόνη του υπολογιστή.
Επειδή το μόνο που φαίνεται να σε καταλαβαίνει και ν’ αποζητά τη συντροφιά σου είναι το τσιγάρο, που σιγοκαίει στο πλάι σου νυχθημερόν, σαν πιστός φιλαράκος.
Επειδή έχεις αρχίσει να μισείς τους ανθρώπους, να κάνεις σκέψεις κακές, να “μολύνεις” την ψυχή σου με φθόνο.
Επειδή δεν ήρθε ποτέ να σε αρπάξει από το χέρι και να “φύγετε οι δυο σας μακριά”, να σε “ελευθερώσει από τα δεσμά σου”, όπως τόσες και τόσες φορές σου είχε υποσχεθεί. Και ήσουν έτοιμος αυτήν τη φορά, γαμώ την πουτάνα μου! Το είχες αποφασίσει, θα τα έκανες όλα “σκόνη” και θα φεύγατε μαζί, μακριά… Δεν σε ένοιαζε τίποτα, ήσουν αποφασισμένος να τα “βροντήξεις”!
Επειδή τώρα καταλήξατε να είστε δυο ξεχωριστές μονάδες στον λογάριθμο του σύμπαντος, να ανταλλάζετε τυπικά, υποκριτικά και ανούσια γραπτά μηνύματα στο κινητό, μια φορά στις δεκαπέντε μέρες.
Επειδή σου προκαλεί οίκτο το γεγονός ότι περιμένεις βοήθεια από τους άλλους, όντας ο ίδιος αδύναμος να κάνεις αυτά που ξέρεις ότι πρέπει να κάνεις.
Επειδή είσαι τρομερά δειλός για να ρισκάρεις, απίστευτα φοβισμένος για να τολμήσεις από μόνος σου. Προσκολλημένος στη σιγουριά και την ασφάλεια του δεδομένου, βλέπεις τη ζωή να περνά βασανιστικά μονότονα. Επειδή διστάζεις και τρέμεις να κάνεις το μεγάλο βήμα, γαμώτο…!

Κατάλαβες τώρα φιλαράκο μου τι παίζεται με σένα; Ένιωσες λίγο την αλήθεια να σε ταρακουνά; Μπορείς να πιάσεις τη ζωή σου από τα “μαλλιά” και να τη “στύψεις”; Μην προσπαθείς να βρεις τη χαμένη σου έμπνευση δεξιά κι αριστερά, λοιπόν. Πρέπει πρώτα να τα λύσεις τα θεματάκια σου. Μόνος, μην περιμένεις και μην υπολογίσεις σε κανέναν άλλον, πέρα από εσένα τον ίδιο. Όρμα στην αρένα και πάλεψε, μην παραιτηθείς αμαχητί.

Φιλικά,
ένας ουδέτερος παρατηρητής σου

 

ΘΑΝΑΣΗΣ ΝΑΚΟΣ

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook