Ένα ευχαριστήριο γράμμα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Αυτό εδώ το κείμενο είναι μονάχα ένα ευχαριστήριο γράμμα που θέλω να στείλω σε κάποιους ξεχωριστούς ανθρώπους που γνώρισα λίγο καιρό πριν. Είναι η φύση της δουλειάς των ανθρώπων αυτών, η ιδιαιτερότητα του λειτουργήματος τους, που σπάνια ακούνε το ευχαριστώ ή δέχονται ένα φιλικό άγγιγμα στην πλάτη για να μπορέσουν να συνεχίσουν. Μας είναι ευκολότερο να διακρίνουμε τα αρνητικά τους και τις ατέλειες τους γιατί περνούν χρόνο με τα παιδιά μας.
Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφω για τον εκπαιδευτικό αλλά αυτή την φορά έχω ακόμα μια πλευρά καταφέρει να δω που μάλλον αγνοούσα και θεωρώ εαυτόν τυχερό που τα κατάφερε. Άνθρωποι άγνωστοι μέχρι χτες, άνθρωποι σαν όλους εμάς τους υπόλοιπους, με ελαττώματα κι αδυναμίες μα με τόσο δυνατά προτερήματα και ισχυρές προσωπικότητες άνοιξαν τις πόρτες του σχολείου, έναν χώρο που προσωπικά θεωρούσα πολύτιμο από παιδί, για να με καλωσορίσουν. Μου προσέφεραν το όποιο απόθεμα τους σε ανθρωπιά, αποδοχή, καταξίωση και αναγνώριση. Μου χάρισαν αγκαλιές σφιχτές κι ειλικρινείς, χαμόγελα, στοργή, φροντίδα, όμορφες γλυκές κουβέντες και ανοίγοντας την δική τους καρδιά έκαναν και την δική μου μεγαλύτερη. Λογικά δεν θα μπορέσω ποτέ να τους το ανταποδώσω όπως τους πρέπει, γιατί η βιασύνη ανταπόδοσης ευγνωμοσύνης είναι κι ένδειξη αχαριστίας ορισμένες φορές, όμως ένα <<ευχαριστώ>> σε ένα φύλλο χαρτί και εδώ στον δικό μας τόπο, τον τόπο των γραφιάδων μπορώ να το εκφράσω.
Ξεκινώντας να γράφω, είχα σκεφτεί να αναφερθώ τελείως προσωπικά και ονομαστικά σε κάθε έναν από αυτούς τους ανθρώπους και τότε θυμήθηκα πως πριν δυο χρόνια ένας διευθυντής μου είχε πει πως ο ρόλος του δεν είναι διεκπεραιωτικός αλλά ουσιαστικός και βοηθητικός. Οπότε σύντομα αντιλήφθηκα πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν όνομα μονάχα στο εκτός σχολείου περιβάλλον τους γιατί μέσα εκεί λέγονται όλοι ΔΑΣΚΑΛΟΙ και στις πλάτες τους κουβαλούν πολλά ονόματα που έχουν πολύ μικρή σημασία.
Την μικρούλα Α’ Δημοτικού έχει αναλάβει μια γυναίκα με χρόνια πολλά εμπειρίας στην πλάτη της και πολλά περισσότερα χαρίσματα στην καρδιά της. Στην αρχή της σχολικής χρονιάς, αν την πρόσεχες, με ευκολία θα διέκρινες το άγχος της για το δύσκολο έργο που έχει αναλάβει και το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένα χέρι για να πιάσει το δικό της και μια φωνή να της πει: <<Το ξέρεις ότι μπορείς αφού το έχεις κάνει τόσες φορές>>. Μα κάθε φορά είναι διαφορετική από την προηγούμενη. Περνώντας έξω από την φροντισμένη αίθουσα της ακούω φωνούλες να πιστοποιούν πως ήδη τα έχει ήδη καταφέρει μια χαρά.
Την Β’ Δημοτικού έχει αγκαλιάσει μια φρέσκια δασκάλα που θαρρείς δεν έχει τίποτα να την απασχολεί, καμία έννοια, κανένα πρόβλημα, παρά το έργο της. Κάθε νέα μέρα έχει την ίδια ηρεμία, το ίδιο χαμόγελο, την ίδια όρεξη με την χτεσινή. Κάθε χτες της το ίδιο με το σήμερα και κάθε σήμερα, μου είναι βέβαιο πως θα το έχει κι αύριο. Κι ολόγυρα της τα παιδιά της. Όλα δικά της κι όλα μια μεγάλη αγκαλιά.
Την Γ’ Δημοτικού αποφάσισε να πάρει φέτος η καλλιτέχνις του σχολείου. Στ’ αλήθεια έχει την στόφα την καλλιτεχνική και γι’ αυτό παθιάζεται με την δουλειά της σε όλα τα επίπεδα. Αν θα έπρεπε να χαράξει άλλη επαγγελματική πορεία θα ήταν σίγουρα πρωταγωνίστρια στο θέατρο. Τώρα όμως που δεν είναι θαρρώ πως η ζωή της χρωστάει ένα χειροκρότημα για τις καθημερινές πρεμιέρες που δίνει μέσα στην αίθουσα με τους συμπρωταγωνιστές της. Αναμφισβήτητα θα ψάξει και θα βρει τι ταιριάζει καλύτερα στο κάθε παιδί της γιατί το ξέρει καλά πως όλοι έχουν ένα ταλέντο.
Την Δ’ Δημοτικού διδάσκει μια γυναίκα χαμηλών τόνων και πλατύ χαμόγελο. Ξέρει τα <<παιδιά>> της τόσο καλά γιατί τα ίδια την έχουν εμπιστευτεί και την έχουν καλωσορίσει μέσα στην ζωή τους. Άνθρωπος που σέβεται και συμπονά κάθε ύπαρξη γύρω της έχει κλείσει στην φωλιά της λίγα κι αγαπημένα παιδιά. Πρέπει να δείτε τα μάτια τους όταν την κοιτούν ή της απευθύνονται.
Η Ε’ Δημοτικού έχει για καπετάνισσα έναν άνθρωπο όμορφο, θετικό και αισιόδοξο. Τα παιδιά των δύο τελευταίων τάξεων του Δημοτικού έχουν ανάγκη να ξέρουν πως μπορούν να τα καταφέρουν σε όλους τους τομείς της ζωής τους κι εκείνη είναι εκεί για να τους το εμφυσήσει. Κι αυτά ξέρουν ότι μπορούν να την εμπιστευτούν. Το έχει κερδίσει με την αξία της και τα παιδιά με την δική τους.
Έφτασα αισίως στην ΣΤ’ Δημοτικού. Είναι μάλλον η γυναίκα αντιστρές για όλες τις ηλικίες. Δίνει στα παιδιά ωριμότητα και της χαρίζουν παιδικότητα. Τους δίνει κατευθύνσεις και της το ανταποδίδουν με αυθορμητισμό. Είναι ολοφάνερο πως αλληλεπιδρούν σαν μουσική συμφωνία, σαν τις νότες με τον μαέστρο.
Το πιο ολιγομελές αλλά εξίσου σημαντικό τμήμα, αυτό της ένταξης έχει μια υπέροχη γυναίκα να τα συμβουλεύει, να τα μαθαίνει, να τα αγαπά. Κι εκείνα την εμπιστεύονται και φαίνεται στο βλέμμα τους και στην ματιά τους. Να τα εμπιστεύεστε τα μάτια των παιδιών, αυτά δεν ψεύδονται ποτέ. Κι όταν αυτά τα μάτια γυαλίζουν από χαρά παρά το κουραστικό έργο τους – αντί να παίζουν αναλαμβάνουν ευθύνες κι αρμοδιότητες – και τρέχουν να ρωτήσουν πότε θα έχουν ξανά τον γυμναστή γιατί τους αρέσει τρελά αυτό που κάνουν μαζί του, όταν ρωτούν ανυπόμονα πότε θα έρθει η ώρα των Αγγλικών\ Γαλλικών\ Γερμανικών να τα εμπιστεύεστε. Και να τα ρωτάτε κάθε μέρα τα παιδιά τι πήραν σήμερα από την δασκάλα τους και περιμένετε να ακούσετε την απάντηση τους. Μην τα ρωτήσετε τι έμαθαν, αυτό μπορεί να το έχουν ξεχάσει ήδη, να τα ρωτήσετε τι τους έδωσε η δασκάλα τους.
Αυτοί κι άλλοι ακόμα απαρτίζουν ένα κομμάτι της δικής μου καθημερινότητας και το χρωματίζουν έντονα με τις δικές τους πινελιές και μου δανείζουν λίγο από τον ελάχιστο ελεύθερο τους χρόνο. Καθώς κι αυτές οι παιδικές φωνές και τα χαμόγελα που είναι γιατρικό και βάλσαμο για κάθε πρόβλημα. Κι αν δεν αναφέρθηκα ως τώρα στον άνθρωπο που έχει αναλάβει την διεύθυνση του σχολείου είναι γιατί πολλά από τα προαναφερθέντα είναι σίγουρα και δικό του έργο. Ένας διευθυντής – επαγγελματίας κρατάει το <<προσωπικό>> του ασφαλές. Ένας διευθυντής – άνθρωπος το απελευθερώνει. Ό,τι χρειάζεται δηλαδή ένας εκπαιδευτικός για να λειτουργήσει και να ολοκληρώσει το έργο του. Ασφάλεια κι ελευθερία και τα έχει ήδη προσφέρει πριν του ζητηθούν.
Τα κάγκελα του σχολείου δεν είναι φυλακή είναι ασφάλεια. Κι οι άνθρωποι μέσα από αυτά φροντίζουν γι’ αυτό κάθε στιγμή. Ταυτόχρονα χτίζουν χαρακτήρες, γεμίζουν γνώσεις κι εμπειρίες και μαθαίνουν στα παιδιά πως είναι να ζεις στην κοινωνία μας. Γιατί αν το σχολείο δεν είναι η μικρογραφία της τότε τι…

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook