Έρχεται μια εποχή του χρόνου που αγαπούσα πολύ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κι όσο μεγάλωνα εγώ, θέριευε κι η αγάπη μου γι’αυτήν. Έχω μόνο να θυμάμαι όμορφες, ζεστές, οικογενειακές, παρεΐστικες και φιλικές στιγμές. Το μόνο μελανό σημείο των χριστουγεννιάτικων εορτών για μένα τα τελευταία δεκαεφτά χρόνια ήταν ο πόνος της απώλειας της μητέρας μου που ολοένα και ριζώνει βαθύτερα. Η θλίψη του χαμού ενός ανθρώπου απόλυτα δοτικού και εξαιρετικά χαρισματικού, ειλικρινώς φιλεύσπλαχνου και και μοναδικά πονόψυχου. Φιλάνθρωπος με την ορθή και ουσιαστική έννοια του όρου. Δεν διέθετε τον οίκτο της μήτε την λύπηση της, μονάχα την συμπόνοια και την κατανόηση της για το τι μπορεί η ζωή να φέρει.

Κάθε Χριστούγεννα λοιπόν και όχι μόνο τότε φρόντιζε να προμηθεύεται δώρα, γλυκά και κουλουράκια βανίλιας από τον φούρνο της γειτονιάς και ζητούσε σ’εμένα και τις αδερφές μου να τα κεράσουμε στους ένοικους του οίκου ευγηρίας που βρισκόταν πίσω από το σπίτι μας στο Μαρούσι. Παιδί ήμουν τότε… ντρεπόμουν που χρειαζόταν να το κάνω αυτό και τώρα ούσα ενήλικη νιώθω πολύ περισσότερη ντροπή που δεν το έκανα εκείνη την εποχή με χαρά και περηφάνια αλλά με συστολή και δισταγμό.

Κι ήρθε αυτό το πλήρωμα του χρόνου που όλα τα έχει καλώς καμωμένα και κανονισμένα, αμείλικτο και λυτρωτικό ταυτόχρονα και μέσα από τον τεράστιο και τόσο μαγικό εντέλει χώρο του διαδικτύου γνωρίζω ένα κορίτσι…
Ένα κορίτσι που μου δίνει την ευκαιρία να έρθω σ’επαφή με άλλους ανθρώπους που να… σαν να συνεχίζουν το έργο της μαμάς μου που έφυγε πριν το ολοκληρώσει. Το δυστύχημα είναι ότι δεν ολοκληρώνεται ποτέ, το ευτύχημα πως πάντα θα γεννιούνται τέτοιοι άνθρωποι που μεγαλώνουν την καρδιά τους με την αγάπη. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε κι εγώ να μπορώ και πάλι να περάσω το κατώφλι εκείνου του γηροκομείου και να μυρίσω ξανά την βανίλια και την κανέλα που μοσχομύριζαν τα κουλουράκια και τα γλυκά. Κι άλλων οίκων που φιλοξενούν αρκετή θλίψη, πόνο, πρόβλημα αλλά και πολύ ελπίδα, πολύ αγάπη και πολύ χαμόγελο. Κι όλα αυτά στα πρόσωπα ανθρώπων που ίσως να περπατούν δίπλα μας κι ανάμεσα μας κάθε στιγμή. Χρόνος χαμένος αρκετός μα όχι άλλος καιρός για να καθυστερώ.

Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση, είναι αλήθεια μεγάλη τιμή για μένα αυτό,να κρατώ ένα τόσο δα δεματάκι για τον Αλέξη. Δεν τον ξέρω τον Αλέξη, δεν τον έχω γνωρίσει ποτέ, μα στο πρόσωπό του κρύβεται ένας ολόκληρος παιδικός κόσμος και ποιος μπορεί σίγουρα να ξέρει… ίσως και η μορφή του δικού μου παιδιού. Η ζωή του μπορεί να κρύβει ένα τεράστιο δράμα, ασύλληπτο και μόνιμο, μπορεί όμως και να είχε την ατυχία να γεννηθεί στην εποχή της κρίσης που μαστίζει τόσες χώρες και να φιλοξενείται για λίγο καιρό σε ένα περιβάλλον φιλικό και κατάλληλο για την τρυφερή παιδική του ηλικία. Για να μην ζει και να μην μπερδεύεται επίπονα με την σκληρή και δύσκολη ζωή των ενήλικων κηδεμόνων του.

Αλέξη φίλε μου λοιπόν, με πολύ μεγάλη χαρά το πρώτο δώρο κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο μου θα είναι δικαιωματικά δικό σου. Σ’ ευχαριστώ πολύ που μου δίνεις αυτή την ευκαιρία να κάνω κάτι όμορφο για κάποιον και σου ζητώ αμέτρητα συγνώμη που δεν θυμήθηκα νωρίτερα ότι υπάρχεις. Δεν θέλω, γιατί δεν είναι καθόλου ανάγκη, να ξέρω τίποτα για εσένα, δεν θέλω να ξέρεις κι εσύ τίποτα για εμένα. Αν δικαιούμαι να ζητήσω κάτι είναι μόνο μια στιγμούλα από το χαμόγελο σου κι ένα μεγαλύτερο δικό μου χαμόγελο να το χαρίσουμε στον κόσμο μήπως κι ομορφύνει περισσότερο και σε εκείνη την γυναίκα που έγινε η αφορμή να γνωριστούμε και να ανταλλάξουμε θερμές χριστουγεννιάτικες ευχές.
Εύχομαι, όποια δυσκολία κι αν σε κρατάει εκεί, όποιος κι αν είναι ο λόγος που σε έφερε στην θέση που βρίσκεσαι σύντομα να ανήκει στο παρελθόν σου. Μακάρι αν χρειαστεί να μην το θυμάσαι καν σε λίγα χρόνια αν και δεν είμαι σίγουρη ότι ωφελεί πάντα να διαγράφεται το παρελθόν όσο ζόρικο κι αν είναι. Να έχεις πίστη, όπου αγαπάς κι όπου ποθείς να πιστεύεις, γιατί ενώ η πίστη δεν μπορεί να γκρεμίσει κανένα βουνό και κανένα εμπόδιο σου δίνει την δυνατότητα να παίρνεις δύναμη για να τα δρασκελίζεις. Να έχεις μάτια ανοιχτά, αγκαλιά γεμάτη και μάτια λαμπερά. Κι εγώ αν κάπου, κάποτε δω δυο μάτια να γυαλίζουν θα σε αναγνωρίσω και θα πω: <<Να ο Αλέξης μου. Ο φίλος μου. Το δικό μου δώρο των δικών μου Χριστουγέννων>>. Να είσαι καλά Αλέξη μου. Χρόνια πολλά κι όλα να είναι καλά κι ευλογημένα για εσένα από εδώ και πέρα. Και του χρόνου να βρίσκεσαι εκεί που ποθείς, εκεί που αγαπάς, εκεί που χρειάζεσαι, εκεί που όλα τα παιδιά αξίζει να βρίσκονται.
Σ’ευχαριστώ Αλέξη