Ένα καθαρά ατυχές συμβάν

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δυσκολεύομαι αφάνταστα να γράψω. Νιώθω να πνίγομαι. Εδώ και μέρες κατακλύζομαι από συναισθήματα, τα οποία απειλούν να ξεγλιστρήσουν από μέσα μου και να πνίξουν τους γύρω μου σαν χιονοστιβάδα. Κυρίως όμως εμένα.

Κοιτάω τις φωτογραφίες σας συνέχεια. Ίσως ο λόγος που το κάνω είναι για να μην ξεχνάω. Να μην ξεχνάω ότι δύο όντα υπέφεραν δίπλα μου κι εγώ δεν μπόρεσα να κάνω κάτι γι’ αυτό. Το ξέρω ότι δεν μπορώ να σώσω όλο τον κόσμο αλλά η ανάγκη μου αυτή θα θεριεύει κάθε φορά που διαπιστώνω την αδυναμία μου.

Μπορεί να μην ανήκετε στο ίδιο είδος. Δεν παύετε όμως να είστε δύο θηλυκά που υποφέρατε στα χέρια ανθρώπων και αυτό από μόνο του με κάνει έξαλλη. Όχι για τη θηλυκή σας υπόσταση, γνωρίζω άντρες που έχουν υποφέρει εξίσου με σας, αλλά για το γεγονός ότι για μία ακόμα φορά το ανθρώπινο είδος με απογοήτευσε. Για μία ακόμα φορά διαπίστωσα πόσο άσπλαχνοι μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι και πόσο μίσος και σαδισμό μπορεί να κρύβει η ανθρώπινη ψυχή. Απύθμενο, η αλήθεια είναι.

Δεν ξέρω τι προκαλεί αυτή τη μαυρίλα στην ψυχή ενός ανθρώπου. Δεν θέλω με τίποτα να πιστέψω πως, όταν αυτά τα ανθρώπινα όντα γεννήθηκαν, η ψυχή τους ήταν σάπια. Πως κάτι συνέβη κατά τη διάρκεια της γέννας ή ήταν το DNA τους που δημιούργησε αυτά τα τέρατα. Δεν το δέχομαι. Ειλικρινά πιστεύω πως η ψυχή τους ήταν αγνή και μαύρισε κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Μπορεί να ήταν τα άσχημα παιδικά χρόνια που έζησαν. Ίσως να ήταν μία τραυματική εμπειρία σε μικρή ηλικία που τους άφησε μία ανοιχτή πληγή την οποία δεν ήξεραν ή δεν έμαθαν ποτέ πώς να την θεραπεύσουν και τους μετέτρεψε σε ζώα. Όχι ζώα, λυπάμαι Μούργα μου, είσαι σκάλες ανώτερη από αυτούς. Να το ξέρεις.

Ίσως απλά να μην εισέπραξαν ποτέ την αγάπη που τόσο λαχταρούσε η καρδιά τους και κάποια στιγμή αποφάσισαν πως ο κόσμος είναι σκατένιος και πως πρέπει να πληγώσουν κάθε ον γύρω τους προκειμένου να το πονέσουν όπως ακριβώς πόνεσαν κι αυτοί. Να κατηγορήσω τους γονείς τους; Δεν ξέρω. Κι αυτοί άνθρωποι ήταν. Ίσως έδωσαν ό,τι καλύτερο είχαν μέσα τους αλλά δεν ήταν αρκετό για να μεγαλώσουν ψυχικά υγιείς ανθρώπους. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως αυτοί στους οποίους αναφέρομαι συνειδητά επέλεξαν να πονέσουν με οποιονδήποτε τρόπο πιο αδύναμα όντα προκειμένου να νιώσουν αυτοί ισχυροί.

Γνωρίζω πάρα πολύ καλά πως όλα έχουν σχέση με την κυριαρχία. Με τον έλεγχο. Αν δεν είχα ποτέ τον έλεγχο της ζωής μου, αν μου είχαν στερήσει τον έλεγχο, θα φροντίσω να υποτάξω τους γύρω μου για να νιώσω εγώ ισχυρός. Ανίκητος. Το βλέπω συνέχεια γύρω μου. Το νιώθω στις επαγγελματικές συνεργασίες μου, το βιώνω στις ανθρώπινες σχέσεις. Αν σε ελέγξω, θα κυριαρχήσω πάνω σου και με αυτόν τον τρόπο θα κερδίσω τη χαμένη αυτοεκτίμηση μου. Είμαι ο αρχηγός. Είμαι ο βασιλιάς. Είμαι ένα ανθρωπάκι που πίστεψα ότι είμαι κάποιος με δύναμη. Είμαι ένα τίποτα τελικά. Απλά δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα.

Και αυτοί οι άνθρωποι, νομίζοντας πως κρατούν τη δύναμη στα χέρια τους, ασκούν βία στα όντα γύρω τους που διαισθάνονται ότι είναι αδύναμα. Γιατί έτσι παίζεται το παιχνίδι. Δεν τα βάζουν με τους ισότιμους. Αντιμετωπίζουν μόνο αυτούς που μπορούν να υποτάξουν. Αυτό έχει ενδιαφέρον και ενδόμυχα ερεθίζει.

Εσύ Έλενα μου, κοριτσάκι μου στην Κύπρο, το ξέρεις πολύ καλύτερα από μένα. Το έζησες από τα τέσσερα σου. Στην πιο αγνή ηλικία της ζωής σου που δεν μπορούσες να εναντιωθείς δέχτηκες το χειρότερο μαρτύριο. Και το δέχτηκες από τον άνθρωπο που του είχες απόλυτη εμπιστοσύνη, που είχες αφήσει τη ζωή σου στα χέρια του για να σε προστατεύσει. Και το ανέχτηκες για πολλά χρόνια, κατάπιες τη ντροπή και τον πόνο σου μέχρι να αποφασίσεις να σηκώσεις κεφάλι και να διεκδικήσεις το δίκιο σου. Τη ζωή σου πίσω. Την τιμωρία. Το μόνο που ήθελες ήταν να τιμωρηθεί το σάπιο ον που σε μετέτρεψε σε ένα κουβαράκι γεμάτο πόνο και φόβο. Πάλεψες με τους δαίμονες σου, βγήκες από το λαγούμι σου και σήκωσες το λαβωμένο ανάστημα σου για να διεκδικήσεις την αλήθεια. Μέχρι που συνειδητοποίησες ότι αυτός ο κόσμος είναι άδικος και απάνθρωπος για μία ακόμα φορά και τελικά δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Και αφού δεν υπάρχει, επέλεξες να φύγεις από αυτόν τον σάπιο κόσμο για να σταματήσεις πλέον να αντικρίζεις τη μπόχα.

Εσύ Μουργίτσα μου δεν έφυγες. Ακόμα ζεις με πληγές στο σώμα και την ψυχή σου και αναρωτιέσαι κάθε μέρα μέσα στο σκυλίσιο μυαλό σου γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο κακοί. Γιατί σε πλησιάζουν δείχνοντας στοργή και μετά σου κάνουν κακό. Γιατί απλά δεν σε αφήνουν στην ησυχία σου να ζήσεις τη λιγοστή ζωή σου με αξιοπρέπεια χωρίς να προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε δικό σου. Απλά να σε αγνοήσουν αφού δεν σε θέλουν. Δεν πειράζει, δεν αρέσουμε σε όλους. Αυτό που πειράζει όμως και πονάει είναι το γιατί να θέλουν να σε βλάψουν. Το μόνο που ζητούσες ήταν λίγη φροντίδα, λίγη αγάπη. Ένιωθες ολομόναχο και απροστάτευτο και πλησίασες με εμπιστοσύνη τους πρώτους ανθρώπους που σου έδειξαν λίγο ενδιαφέρον. Φοβισμένη βεβαίως, αλλά είσαι από τα όντα που δεν χάνουν την ελπίδα τους ότι αυτός ο κόσμος είναι καλός. Που πιστεύεις ότι αυτό που νιώθεις γι αυτούς θα σου ανταποδοθεί και περιμένεις. Δίνεις αγάπη και περιμένεις να εισπράξεις.

«Ένα καθαρά ατυχές συμβάν».
Αυτό λένε οι άνθρωποι που δεν έχουν τα κότσια να δηλώσουν ότι είναι άτιμοι και άνανδροι. Ότι είναι σάπιοι μέσα τους και γουστάρουν να προσφέρουν πόνο για μία γαμημένη κυριαρχία. Και είναι ατυχές γιατί τους έπιασαν. Είναι ατυχές γιατί ακόμα δεν έχουν μετανιώσει βαθιά μέσα τους για την πράξη τους, δεν έχουν καταλάβει ακόμα τι έκαναν. Είναι ατυχές γιατί τώρα διαπομπεύεται η υπόληψη τους και θα δεχτούν από την κοινωνία αυτά που έκαναν και οι ίδιοι. Μόνο γι αυτό, για κανέναν άλλο λόγο.

Να θυμάστε κοριτσάκια μου πως εκατομμύρια άνθρωποι όπως κι εγώ έχουμε βρεθεί σε ανάλογη θέση. Να βιώνουμε τόσο ψυχικό πόνο χωρίς να το αξίζουμε και χωρίς να ξέρουμε το γιατί. Και πως μετά από το κάθε τι που μας συμβαίνει ο κόσμος γύρω μας είναι πιο σκοτεινός. Πιο άγριος. Πιο εχθρικός.

Αυτό που χρειάζεται όμως να ξέρετε είναι πως, όσο χάλια και να είναι τα πράγματα, θα αλλάξουν. Γιατί κάτι συνέβη και πλέον γύρω μας διαφαίνεται πως οι άνθρωποι αρχίζουν σιγά σιγά να αφαιρούν τις παρωπίδες. Ξυπνούν από το λήθαργο που βρίσκονταν τόσα χρόνια και αρχίζουν να αντιμετωπίζουν την αδικία. Και για κάθε μια κακοποίηση που υφίσταται, πέντε κακοποιήσεις αποτρέπονται αφού ο κόσμος άρχισε να μιλάει. Ο κόσμος αντιδρά, δεν κλείνει πλέον τα μάτια. Και όσο γίνεται αυτό, όσο οι άνθρωποι υψώνουν το ανάστημα τους και προσπαθούν σιγά σιγά να καθαρίσουν τη βρώμα γύρω τους, εγώ θα συνεχίζω να ελπίζω πως τελικά αυτός ο κόσμος μπορεί να γίνει όμορφος και πως μία μέρα θα μπορέσει να γεμίσει από αγάπη.

Να είστε καλά όπου κι αν βρίσκεστε.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook