Ένα κορίτσι Λάθος

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Ήταν ένα μικρό κορίτσι, ίσα που είχε αρχίσει να θυμάται και να καταλαβαίνει τι γίνεται στη ζωή της. Το μόνο που άκουγε στο σπίτι ήταν φωνές. Και ξύλο.

Τελικά ήρθε η διάσταση των γονιών της όταν ήταν 5 και το διαζύγιο βγήκε κάποια χρόνια αργότερα. Μεγάλωνε με τον μπαμπά της και για την μαμά της δεν ήξερε πολλά. Δε θυμόταν τις εκφράσεις του προσώπου της, τη φωνή της. Ζούσαν στο ίδιο μέρος και δε τη συναντούσε ποτέ, ούτε καν τυχαία. Δε μιλούσαν στο τηλέφωνο επειδή έπρεπε να πάρει τηλέφωνο η μικρή, ήταν η πιο μικρή, έλεγαν, που έπρεπε να δείξει σεβασμό. Σεβασμό σε κάποια που δεν γνώριζε.
Μεγάλωνε με τη γιαγιά και τον παππού.

Για χρόνια ολόκληρα πίστευε πως η μαμά της έφταιγε για αυτό που έγινε. Είχαν βάλει το χεράκι τους και οι συγγενείς. Το μόνο που έκανε ήταν να ακούει. Ακόμα και όταν μετά από χρόνια είχε ξανά επικοινωνία με τη μαμά της το μόνο που έκανε ήταν να ακούει. Τον έναν να κατηγορεί τον άλλο. Κι εκείνη δε μιλούσε και τα κρατούσε όλα μέσα της.

Η πρώτη της κρίση πανικού ήταν στο δημοτικό. Το οξυγόνο ήταν λίγο. Το οξυγόνο ήταν λίγο και ένιωθε να χάνεται και να πνίγεται.

Είναι λίγο αστείο αυτοί που σε στεναχωρούν να σου λένε να μιλήσεις και να μην τα κρατάς μέσα σου. Ναι, είναι πολύ αστείο. Κάποιες φορές για να την πικράνουν τη φώναζαν με το υποκοριστικό του ονόματος του μπαμπά της με ειρωνία, απο τότε σιχαίνεται αυτό το όνομα.

Όταν τελείωσε το γυμνάσιο αποφάσισε να γνωρίσει και την μαμά της, να μπορέσει μόνη της να αποφασίσει τελικά ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο. Να κρίνει μόνη της, χωρίς πια να ελέγχουν το μυαλό της μα τίποτα δεν σταμάτησε και τίποτα δεν άλλαξε. Έφτασαν στιγμές που ονειρευόταν να “φεύγει”. Άλλες στιγμές που μιλούσε στο Θεό και έβγαζε οτι είχε μείνει στην ψυχή της, ρωτούσε γιατί να μένει εδώ αφού ήταν τόσο μεγάλο λάθος η γέννησή της, ίσως τελικά να την είχε στείλει για κάποιο λόγο αλλά ποιος να ήταν αυτός ο λόγος; Με υπομονή περίμενε να καταλάβει, να βρει ίσως ένα νόημα που υπάρχει στη ζωή.

Και το κορίτσι μεγάλωσε έχοντας μάθει πως ότι κι αν κάνει είναι λάθος απλά και μόνο επειδή η ίδια ήταν ένα λάθος.
Κάπου στα 18 της η μαμά της αποφάσισε πως θα πρέπει να “νοικοκυρευτεί”. Οι υποψήφιοι γαμπροί πήγαιναν κι έρχονταν, όμως εκείνη δεν ήθελε και ξεκίνησε να βγαίνει τα βράδια και να ψάχνει την ευτυχία στο ποτό. Ναι, για λίγες ώρες ήταν χαρούμενη. Το μυαλό της άδειαζε από σκέψεις και γέμιζε με αλκοόλ.

Κάποια στιγμή αποφάσισε να φύγει απο το σπίτι γιατί η μαμά της της είπε πως δε θέλει να χαλάσει το γάμο της εξαιτίας της, νοίκιασε ένα δωμάτιο και βρήκε δουλειά. Η σχέση της με τη μαμά της έφτιαξε πάλι γιατί πλέον “έστρωσε” το κορίτσι.

Την “έτρωγε” που δεν πήγε να σπουδάσει. Είχε όνειρα αλλά κανείς δεν την έπαιρνε στα σοβαρά. Ποιος θα πάρει στα σοβαρά ένα “λάθος”;
Το κορίτσι μεγάλωσε κι άλλο, έφτασε 25 χρονών. Και είπε να κάνει τη χάρη στη μαμά της και να παντρευτεί, βαθιά μέσα της ήθελε να παντρευτεί γιατί πίστευε οτι έτσι θα τελείωνε ο ψυχολογικός πόλεμος, θα ήταν πια στην αγκαλιά του άντρα της που θα την προστάτευε απο όλους και που θα έβαζε τα χέρια του στα αυτιά της για να μην ακούει και στην καρδιά της για να μην της μπήξουν ξανά το μαχαίρι. Θα ήταν η λύτρωση της.

Και παντρεύτηκε και έγινε μαμά! Μαμά!!! Μια λέξη που δεν ήξερε τι σημαίνει. Και κάθε μέρα αγκαλιάζει τα παιδιά της τόσο σφιχτά όσο ποτέ κανείς δεν την πήρε αγκαλιά.

Και τους λέει πόσο πολύ τα αγαπάει όσο ποτέ κανείς δεν της είπε οτι την αγαπάει.
Και κάθε βράδυ σκέφτεται αν είναι καλή μαμά γιατί δεν έχει ιδέα πως είναι.
Ζει πλέον για αυτά και βρήκε το νόημα στη ζωή της.

 

Φου.Μάρα

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook