Ένα παράθυρο με κάγκελα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Μερικές φορές που η καθημερινότητά μου τρέχει γρηγορότερα και από τη ίδια μου τη σκέψη προσπαθώ να κάνω ένα μικρό pause. Είναι τόσες πολλές οι πληροφορίες, οι εμπειρίες και οι αισθήσεις που μπορούμε να νιώσουμε, γευτούμε, μυρίσουμε και ακουμπήσουμε μέσα σε μερικά απλά κλάσματα του δευτερολέπτου που αν πατήσουμε το pause για μία μικρούλα στιγμούλα θα μπορέσουμε να εκτιμήσουμε τα πολύ απλά πράγματα και να αξιολογήσουμε τα πιο σύνθετα.
Όταν λοιπόν νιώθω ότι οι στιγμές τις ζωής μου εξελίσσονται και ελίσσονται με απίστευτη πολυπλοκότητα μέσα σε μία ιδιάζουσα δίνη, προσπαθώ να σταματήσω ότι κάνω, ει δυνατόν, και να με κοιτάξω απ΄ έξω σαν να είμαι ένας απλός παρατηρητής του εαυτού μου. Δεν είναι πάντοτε εύκολο καθώς όλο αυτό εξαρτάται από τη διάθεση στην οποία βρίσκομαι τη στιγμή που αποφασίζω να πατήσω το τετράγωνο κουμπί. Όμως εμένα μου αρέσει να αισιοδοξώ σαν άνθρωπος, οπότε τις περισσότερες φορές που πατάω το κουμπί φαντάζομαι ότι βρίσκομαι μπροστά σε ένα πέτρινο μεγάλο παράθυρο με κάγκελα. Τα κάγκελα ίσως να σας ακούγεται κομματάκι απαισιόδοξο, όμως εγώ θεωρώ ότι είναι αναγκαία, γιατί με την ύπαρξή τους μπορώ να διαχωρίζω την πραγματικότητα του δωματίου στο οποίο βρίσκομαι με το φανταστικό που μπορώ να δημιουργήσω πέρα από το παράθυρο.

Γιατί όμως είναι ανάγκη να υπάρχει το παράθυρο;

Η απάντηση είναι επειδή σαν πατήσω το μικρό τετράγωνο κουμπί μπορώ να φανταστώ ότι μου αρέσει. Μπορώ να θυμηθώ τα παιδικά μου χρόνια, μπορώ να ανασύρω ευχάριστες αλλά και δυσάρεστε μνήμες, μπορώ να φέρω τα καθημερινά μου προβλήματα εμπρός μου και να τα παρατηρήσω ελπίζοντας ότι θα δω κάτι που δεν είδα όταν τα συναισθήματα υπερπληρούσαν την κατάσταση και η βιασύνη της στιγμής μου επιβαλλόταν.

Όμως πέρα από αυτό, το μικρό μου παράθυρο υπάρχει γιατί έχω την ανάγκη να αισιοδοξώ! Γιατί μέσα από το μικρό τετράγωνο παράθυρο μπορώ να φαντασιώνομαι πράγματα που με κάνουν χαρούμενη, πράγματα που ηρεμούν το πνεύμα μου και καταστέλλουν την καθημερινή μπόρα των συναισθημάτων μου.

Έχουμε ξεχάσει πως μπορεί να είναι η απόλυτη ησυχία. Ζούμε μέσα στην καθημερινή βαβέλ όπου όλοι στην προσπάθειά μας για ανέλιξη χάσαμε την κοινή γλώσσα μας και μιλάει πια ο καθένας τη δική του, χάνοντας έτσι τη δυνατότητα να φτάσουμε στη κορυφή αφού οι λάθος συνεννοήσεις μας, μας οδηγούν σε παραπληροφόρηση και τελικά στην κατάρρευση του αμμώδους οικοδομήματός μας.

Όμως ο κόσμος δεν απαρτίζεται μόνο από μία φαντασιόπληκτη σαν και εμένα, από την άλλη όμως απαρτίζεται ΚΑΙ από εμένα, καθώς είμαι άρρηκτος κρίκος του συνόλου του. Και αν κάποιοι αποφασίζουν τη ζωή να τη βλέπουν μαύρη και δύσκολη και δυσοίωνη, εγώ κάπου εκεί κλείνω τα μάτια μου και ανοίγω το μικρό μου παράθυρο.

Φαντάζομαι ότι παίρνω μια μικρή, ψάθινη και άβολη καρεκλίτσα και ενώ ακουμπώ τους πήχεις μου πάνω στο κρύο πέτρινο στηθαίο του, τα μάτια μου ατενίζουν μικρούς παράδεισους. Αυτοί μπορεί να είναι δαντελένιες αμμουδερές ακρογιαλιές που τις γλύφει η θάλασσα. Όπου όσο εγώ φαντάζομαι τον εαυτό μου να εισπνέει την αλμύρα της και να χώνω τα πόδια μου μέσα στα κρυστάλλινα νερά της, καταφέρνω μέσα στο μυαλό μου να δημιουργώ εκρήξεις από αναμνήσεις ή από επιθυμίες που δεν πραγματοποιήθηκαν. Άλλες φορές μπορεί να είναι μικροί περίπατοι μέσα στα έλατα και τις σημύδες, ακολουθώντας μικρά χωμάτινα και υγρά μονοπάτια ανασύροντας στη μνήμη μου τη μυρωδιά από μουσκεμένο χώμα και ήχους από πουλιά που φτερουγίζουν μέσα στις φυλλωσιές.

Ομολογώ όμως ότι όσο αισιόδοξη και αν προσπαθώ να κρατηθώ, δεν είναι πάντα ρόδινοι οι παράδεισοί μου. Μερικές φορές η φαντασία μου μέσα στην απόλυτη ηρεμία και αταξία του μυαλού μου μετατρέπει τα Ιλίσια Πεδία σε κόλαση, πόνο και οδύνη. Μέσα σε δευτερόλεπτα το μυαλό και οι σκέψεις μου μπορούν, έχουν μάλλον την ευχέρεια να ξεκλειδώσουν τα τέρατα που θα ασελγήσουν πάνω στις δυσάρεστες αναμνήσεις μου, να ξύσουν τις πληγές μου με τα νύχια τους προσφέροντάς μου ένα τόσο δυσοίωνο μέλλον που η φρίκη μου αναδύεται δύσοσμη και κολλώδης εκείνη τη στιγμή από τους ίδιους μου τους πόρους ενώ τα δάκρυά μου ξεχύνονται χείμαρρος από το φουσκωμένο ποταμό των ματιών μου.
Για όλες αυτές τις φορές που τα τέρατα ξεφεύγουν από το λουρί τους, τα σιδερένια κάγκελά μου βρίσκονται εκεί, στιβαρά και παγωμένα για να αποτρέψουν τον ψυχισμό μου να μπερδέψει τη φαντασία από την πραγματικότητα. Μπορώ αν θέλω να συνεχίσω να βλέπω το θέαμα αλλά για την ώρα φυλάσσομαι καλά από το να παρεισφρήσω μέσα στο άδυτο της παράνοιας. Όσο πιο πολλές αισιόδοξες σκέψεις κάνω τόσο πιο χοντρά γίνονται τα κάγκελά μου και όχι επειδή θέλουν να με απομακρύνουν από τη χαρά αλλά γιατί μόνο έτσι μπορούν να με κρατήσουν ασφαλή από την ψυχρή και παράλογη πλευρά του εαυτού μου.

Γιατί όπως προ είπα, έχω ανάγκη να αισιοδοξώ!

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook