Ένα @ρχίδι μεταμφιεσμένο σε άνθρωπο

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

“Κρέμεσαι απ’ τα αρχίδια μου”, “είσαι η τελευταία τρύπα του ζουρνά ρε” και άλλα τέτοια ωραία, όμορφα και ανθρώπινα κυρίως, στοίχειωναν το μυαλό της Νέλλης.

Η Νέλλη ήταν ένα όμορφο κορίτσι, σπουδαγμένο άλλα είχε ένα κακό, το μεγαλύτερο κατά την άποψη του άντρα της. Δεν είχε περιουσία και ήταν και άνεργη. Δύο κακά μαζί λοιπόν που σε συνδυασμό, “σκότωναν” καθημερινά τον άντρα της, όταν του ζητούσε λεφτά για τα τσιγάρα της. Η αλήθεια είναι ότι μπορώ να την νιώσω. Είναι λίγο κάπως να απλώνεις το χέρι συνέχεια και να αισθάνεσαι ότι δεν προσφέρεις τίποτα στην οικογένεια σου κι ας προσφέρεις απλόχερα τις υπηρετικές σου ικανότητες κι ας μην αναγνωρίζεται από κανέναν. Δουλειά είναι μόνο αυτή που σου δίνει χρήματα, σωστά; Φανταστείτε λοιπόν, αυτόν που δουλεύει αλλά δεν ανταμείβεται χρηματικά πώς αισθάνεται.

Όμως για κάτσε λίγο. Όλοι γεννήθηκαν πλούσιοι ή μήπως ο αρχιπαπάρας δεν γνώριζε την κατάσταση της Νέλλης; Και όλα αυτά ισχύουν και για την μαμά του; Διότι ούτε και αυτή έχει δικό της εισόδημα, παρά μόνο ένα χέρι παρατεταμένο συνέχεια. Α! Μάλιστα. Κατάλαβα. Δεν ισχύει για την μαμά του, γιατί ξέρετε, αυτή είναι μαμά του και η μάνα στην ελληνική κοινωνία είναι ιερό πράγμα ακόμα κι αν δεν του έχει μάθει να σέβεται την ανθρώπινη ψυχή και να μην υποτιμά ανθρώπινες υποστάσεις. Δεν έχει σημασία όμως. Είναι μαμά. Σε αυτήν την μαμά μπορώ να πω κάτι όμως; Κακώς κυρία μου, δεν μάθατε στον κανακάρη σας ότι η ψυχή δεν μετριέται με ποσά, ότι η ζωή είναι τόσο δα, μικρή και χάνεται στο δευτερόλεπτο και τότε η γεύση που θα αφήσεις στους οικείους σου, θα είναι μόνο πίκρα και ανακούφιση. Ναι, ανακούφιση. Δεν θα είναι θλίψη, δεν θα είναι λησμονιά. Ποιος άνθρωπος θα το ήθελε αυτό;

Έχουμε συνηθίσει να λέμε, ότι η αγάπη δεν τρώγεται, η αγάπη δεν ταΐζει. Όντως. Δεν σε ταΐζει. Σε κάνει να ελπίζεις όμως ότι μπορείς να τα καταφέρεις. Σου δίνει κουράγιο να σηκωθείς και να παλέψεις. Να κυνηγήσεις την μια και μοναδική ευκαιρία να ζήσεις αξιοπρεπώς και να προσφέρεις.

Έχουμε συνηθίσει όταν λέμε βία, να εννοούμε την σωματική. Όμως υπάρχει και η λεκτική. Κι αυτή πονάει το ίδιο. Γιατί ο άλλος σε κατακλύζει από συναισθήματα ανημποριάς. Σε κατακεραυνώνει με τις λέξεις του και δεν μπορείς να αρθρώσεις την αντεπίθεση σου. Και στο τέλος, δεν θες κιόλας. Είσαι ήδη στον πάτο με όλα αυτά που ακούς κάθε φορά που νευριάζει και στα “πετάει” ένα ένα. Τα ίδια. Κάθε φορά.

Η Νέλλη λοιπόν, μοιάζει ανήμπορη και καταθλιπτική ώρες ώρες. Οι μέρες που ακολουθούν μετά τον καβγά είναι πάντα σιωπηλές. Που και που σκέφτεται να ανοίξει την πόρτα και να φύγει, όμως συνέρχεται γρήγορα. Που να πάει; Τα παιδιά; Πώς θα τα ζήσει; Και μένει. Και κάθε φορά, λέει το ίδιο ψέμα στον εαυτό της. Ότι ήταν η τελευταία φορά που έγινε. Δεν θα το ξανακάνει. Οι τόσες φορές δεν την έβαλαν μυαλό φαίνεται.
Και ξεκινάει πάλι απ’ την αρχή…

Προς κάθε Νέλλη λοιπόν, κανείς δεν κρέμεται από κανέναν κι όποιος νομίζει κάτι τέτοιο ας τα κόψει να πέσουμε. Όλο και κάποια σκάλα, σκαλοπάτι, σκαμπό, καρέκλα, θα βρεθεί να ακουμπήσουμε από την πτώση. Μην στεναχωριέστε. Εσείς απλά κόψτε τα. Και τέλος, όσο προλαβαίνεται γίνεται άνθρωποι μωρέ. Άνθρωποι. Για να μην υπάρχει καμία Νέλλη. Για να υπάρχει μόνο Ευτυχία, Αγάπη και Καλοσύνη. Για να υπάρχουν ευτυχισμένα παιδιά. Κ συ αγαπημένη μου Νέλλη, πιάσε την ζωή απ’ τα @ρχίδια που δεν έχει ο άντρας σου και ζούληξε την. Την επόμενη φορά, ύψωσε την φωνή σου και μην υποκύπτεις στους λυγμούς σου. Να θυμάσαι ότι για όλους υπάρχει μια θέση σε τούτη τη ζωή. Βρες την δική σου.

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook