TheBluez.gr » 📔 The BlueBluez » Ένα σμήνος αστέρια

Ένα σμήνος αστέρια

Ένα σμήνος αστέρια

«Κοίτα, εκεί πάνω, τα βλέπεις;»
Ήπια μία γουλιά από το μισοτελειωμένο μπουκάλι με κρασί και κοίταξα.
«Ναι, χαμός γίνεται. Αστέρια παντού».
Η Νεφέλη με κοίταξε με το φρύδι ανασηκωμένο λες κι είχα πετάξει την μεγαλύτερη κοτσάνα της ζωής μου. Μου έπιασε το χέρι με τα απαλά της δάχτυλα και το σήκωσε ψηλά.
«Όχι χαζέ, μιλάω γι’ αυτά τα δύο συγκεκριμένα. Δεν τα βλέπεις;»
Εγώ το μόνο που έβλεπα ήταν ένα σμήνος αστέρια να αναβοσβήνουν, πάνω σε ένα αχανές μαύρο ταμπλό. Παρ’ όλα αυτά, δεν ήθελα να την απογοητεύσω.
«Χμμ… ναι οκ τα βλέπω. Και τι μ’ αυτό;»
«Είναι τα δικά μας αστέρια. Πρέπει να τους δώσουμε ονόματα».
«Γιατί θα τα υιοθετήσουμε;»
Μου έδωσε μία τσιμπιά στο μπράτσο και χύθηκε λίγο κρασί στο γρασίδι.
«Ξεκόλλα ρε συ Γιάννη. Σοβαρά μιλάω».
Ήπια μία ακόμα γουλιά και ξεφύσηξα δυνατά. Ένιωθα λες κι είχα γυρίσει στο νηπιαγωγείο.
«Άντε καλά. Θα τα πούμε… ο ηλίθιος κι ο πανηλίθιος. Τι λες;»
Με κοίταξε με ένα βλέμμα που μου έκοψε την ανάσα. Απογοήτευση και λύπη ταυτόχρονα. Τράβηξε πίσω τα μακριά, καστανά μαλλιά της και τα έπιασε κοτσίδα. Πόσο λάτρευα τα μαλλιά της.
«Ποτέ δεν με πήρες στα σοβαρά. Κι όταν θα φύγω…»
«Θα φύγεις; Στο χωριό εννοείς;»
«Όχι Γιάννη. Θα φύγω… τελείως».
Δεν ήξερα ότι το μπουκάλι που πέφτει στο απαλό γρασίδι μπορεί να κάνει θόρυβο. Ή οι διαδοχικοί χτύποι της καρδιάς να ακούγονται σαν ταμπούρλο σε συναυλία. Κι όμως τα άκουσα όλα. Κι αυτό το «θα φύγω» έμοιαζε σαν να τραβούσε ακόμα.
«Τι… Νεφέλη τι μαλακίες μου λες».
Με κοίταξε με τα κατάμαυρά της μάτια και μου έκλεισε απαλά το στόμα με το χέρι της.
«Σςς, μην μιλάς για λίγο. Θα φύγω Γιάννη σύντομα. Δεν έχω πολύ χρόνο. Το ξέρουν ελάχιστοι, το αποδέχονται ακόμα λιγότεροι. Δεν στο έχω πει τόσο καιρό γιατί ακριβώς δε θα το αποδεχόσουν».
Προσπάθησα να μιλήσω αλλά οι λέξεις έγιναν άγκυρα κι η άγκυρα σκάλωσε στον πιο απύθμενο βυθό. Δεν βγήκε τίποτα από τα χείλη μου, μόνο μία ψόφια ανάσα.
«Δε θα το συζητήσουμε, δε θα πούμε τίποτε παραπάνω. Μόνο θέλω να τους δώσεις δύο ονόματα και να ξέρεις ότι αυτά τα αστέρια είναι δικά μας. Και σύντομα θα γίνουν μόνο δικά σου».
Ανασηκώθηκα και προσπάθησα να εστιάσω στον ορίζοντα. Η νύχτα είχε καλύψει με το σκοτεινό της πέπλο όλο το πάρκο και επικρατούσε μία απόλυτη ησυχία. Σαν να σταμάτησε ο χρόνος περιμένοντας την πρώτη μου αντίδραση.
«Νεφ… πώς περιμένεις εγώ απλά να… δεν-»
«Γιάννη. Δύο ονόματα. Τώρα».
Οι δύο λέξεις βγήκαν κι έπεσαν στο κενό. Εγώ δεν άκουσα τα λόγια που απάντησα. Η Νεφέλη όμως τα άκουσε μία χαρά.
«Πολύ ωραία. Τώρα είναι δικά σου. Με αυτά θα πορεύεσαι, αυτά θα σου κρατάν συντροφιά στο μέλλον, αυτά θα σου δείχνουν το μονοπάτι. Κι αν κάποια στιγμή βρεις κάποια άξια να τα χαρίσεις, εγώ θα είμαι εκεί και θα σε καμαρώσω».

Η Νεφέλη έφυγε μετά από λίγο καιρό. Αθόρυβα και ανώδυνα. Ήταν το κορίτσι που ήθελα να κάνω γυναίκα μου, το κορίτσι που ήθελα να μοιραστώ τα ψήγματα του εαυτού μου, ο άνθρωπος που ένιωθα ότι θα με συμπληρώνει για πάντα. Την απώλειά της δεν την ξεπέρασα ποτέ. Τα αστέρια μας τα έβρισκα παντού μπροστά μου, στην δουλειά, στις σπουδές, ακόμα και στα μάτια της γυναίκας που τελικά αποφάσισα να παντρευτώ και να κάνω, μαζί της, οικογένεια.
Δέχθηκα οτιδήποτε μου ζήτησε η γυναίκα μου για την μελλοντική ζωή μας.
Μόνο ένα πράγμα απαίτησα. Το όνομα του πρώτου μας παιδιού.

«Νεφέλη, σήμερα θα πάμε βόλτα οι δυο μας στο πάρκο. Θες;»
«Ναι μπαμπά. Θα έρθει κι η μαμά;»
«Όχι κοριτσάκι μου, θα μας βρει αργότερα. Θέλω να σου κάνω ένα δώρο. Ένα μυστικό».
Οι καστανές της μπούκλες αναπήδησαν στο άκουσμα του δώρου και με ακολούθησε όλο χαρά. Την οδήγησα στο πάρκο όλο προσμονή και πάντα ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον ουρανό. Τα αστέρια ήταν πολλά, πάρα πολλά, σμήνος ολόκληρο.
«Νεφέλη μου, κοίτα εκεί ψηλά, τα βλέπεις τα δύο αστέρια;»
Τα δύο της φρύδια έσμιξαν και πήρε ένα παραπονεμένο βλέμμα.
«Ποια δύο ρε μπαμπά, γεμάτο είναι! Όλα φωτίζουν!»
Χαμογέλασα. Της έπιασα γλυκά το χέρι και της έδειξα σε ένα συγκεκριμένο σημείο.
«Να… εκεί. Τα βλέπεις αυτά που σου δείχνω;»
Τα μαύρα μάτια της άνοιξαν διάπλατα και ένα χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπό της.
«Ναι ναι… είναι πολύ όμορφα».
«Λοιπόν… αυτά τα αστέρια μου τα χάρισε κάποτε μία πολύ καλή μου φίλη. Την οποία την έλεγαν κι αυτή Νεφέλη. Και πλέον… στα χαρίζω εγώ».
Το κοριτσάκι μου, σήκωσε τα χέρια ψηλά κι έπεσε στην αγκαλιά μου.
«Α τι τέλεια! Θα έχω τα δικά μου αστέρια! Και πώς τα λένε μπαμπά;»
«Α, αυτό είναι δική σου επιλογή. Μπορείς να τα ονομάσεις όπως θες. Και κράτα το μυστικό, μην το πεις σε κανέναν! Όσες φορές θες, μπορείς να τα βλέπεις από το παράθυρο σου και πάντα θα σε προσέχουν».
Η μικρή Νεφέλη σηκώθηκε, έκανε δύο σβούρες από την χαρά της κι έτρεξε μπροστά.
Χάιδεψα το απαλό γρασίδι, κοίταξα ψηλά κι έκλεισα τα μάτια.
Ήλπιζα, έστω και μάταια, να ήταν εκεί…

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Γιάννης Σιδέρης

Γεννήθηκα ένα πένθιμο του φθινοπώρου δείλι... (ψέματα, Γενάρη γεννήθηκα αλλά δεν έχει καμία σημασία). Από μικρός ήθελα να γίνω ξυλοκόπος και το διαλαλούσα με τον ευφάνταστο, πλέον, τρόπο λέγοντας “Θέλω να γίνω πριονός!” (ξυλοκόπος με πριόνι). Από τότε κατάλαβα ότι έχω πολύ μούρλα για να την αφήσω να συσσωρεύεται. Ξεκίνησα να γράφω σε τετράδια, θρανία, τοίχους, πίνακες, λαδόκολλα από σουβλάκια. Μέχρι που βρέθηκε το μαγικό πληκτρολόγιο και πλέον ταλαιπωρώ τους πάντες στο διαδίκτυο.
Είμαι 23 χρονών ανάποδα, μου αρέσουν οι φράουλες και τα τζετ σκι. Στον ελεύθερο μου χρόνο, το παίζω σοβαρός (πολύ σπάνιο) και διαβάζω (ακόμα πιο σπάνιο).
Γιάννης Σιδέρης

Latest posts by Γιάννης Σιδέρης (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *