Ένας personal trainer που τον έλεγαν Τζέησον

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Άκου να δεις τι θυμήθηκα τώρα.

2μιση αιώνες πριν, άνοιξη ήταν, κάνω να κατεβάσω τα καλοκαιρινά. Ξεκινάω να δοκιμάζω ρούχα και τι να δω; Μου κάνει το στενό το λευκό το παντελονάκι, το κάπρι. ΣΤΟ ΧΕΡΙ! Γιατί στο πόδι, μέχρι αστράγαλο ανέβαινε. “ωωω γαμώτο, πάχυνα – πρέπει να αδυνατίσω” σκέφτηκα, σπρώχνοντας μια μπακέτα με σαλάμι αέρος, φέτα, ελιά, τυροκαυτερή, τον Τζίμμυ Χόφφα και τα μέλη της Ορχήστρας των Φίλων της Μουσικής στο στόμα μου. Δάκρυα καυτά χυνόντουσαν στο πάτωμα, ψίχουλα, κομματάκια φέτας, μια μπίχλα είχε γίνει το παρκέ, σκύβω να τα μαζέψω με χάρη πρίμα μπαλαρίνας, μένω εκεί, ορθή γωνία. Δεν έπαιζε να σηκωθώ, ήτο παρορμητική η σκέψη να λυγίσω απότομα το σώμα που ήταν συνηθισμένο ακόμα και κορδόνια να δένει με ποδαράκι ανεβασμένο σε τραπεζάκι. Βαθύ κάθισμα είχα κάνει τελευταία φορά γύρω στα 3 που με έβαζε η μάνα μου να κάνω κακάκια σε γιογιό, 23 χρόνια μετά τα αμορτισέρ είχαν σκουριάσει. Άκουγα κάτι σκουίκ σκουίκ από τις αρθρώσεις μου, δεν έδινα σημασία,  έπνιγα το πόνο μου σε φοφίκο και αλκοόλ. (Ωωωωωραία χρόνια, φίλε!)

Κοιτάω την αντανάκλαση μου στον καθρέφτη και τι να δω;; Τον Τάρας Μπούλμπα. Νταξ ίσως όχι, αλλά εμένα έτσι μου φάνηκα τότε. Χονδρουλή. Και μπορεί να μην είχαμε τον μαλακοκάβλη το δικηγόρο τότε να μας κράζει φάλαινες στο facebook, αλλά εγώ έτσι ένιωσα και μου λέω, “ΤΕΛΟΣ, θα αδυνατίσεις, τι χάλι είναι αυτό” και τέτοια.

Πάω σούπερ μάρκετ και παίρνω ότι διαιτητική μαλακία υπάρχει, ότι είδα light και στέβια, το πήρα. Μέχρι και ΝΕΡΟ light, ρε δε κάνω πλάκα, ένα νερό λέει ειδικό για όσους προσέχουν τη διατροφή τους και παπαριές, τσααααααακ ένα ταλιράκι το μπουκαλάκι το ΝΕΡΟ, ξαναλέω… ΝΕΡΟ. Πάω σπίτι, φτιάχνω μια σκάφη ποπ κορν (το ποπ κορν διεγείρει τις εγκεφαλικές λειτουργίες, είναι φυσικό λιπαντικό των συνάψεων, “γλιστράνε” καλύτερα οι σκέψεις σου λέω, ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΕΔΩ ΦΙΛΟΣ, κάτσε καλά) και αρχίζω να ψάχνω γυμναστήρια. Θα συνδύαζα διατροφή με άσκηση και σε 2-3 μήνες θα ήμουν ούλτρα φιτ, θα μου έκαναν πρόταση για εξώφυλλο στο sports illustrated “ΔΕ ΟΥΛΤΙΜΕΗΤ ΓΚΡΙΚ DRUM (τούμπανο, ντε!)” ο τίτλος από κάτω * άμα κόψετε και λίγη γραβιέρα μέσα στα ποπ κορν ΓΑΜΟΥΝ, δεν το μάθατε από μένα.

Επιλέγω λοιπόν γυμναστήριο, ένα ζόρικο. Είχε λέει TRX, CAGE, SLED, SKILL MILL, γιόγκες, πιλάτες, πέρσοναλ, σπα, κομμωτήριο, νύχια και όλα στην προνομιακή τιμή του ενός νεφρού. Το οποίο νεφρό έπρεπε να ΠΡΟΠΛΗΡΩΣΕΙΣ με πιστωτική κάρτα για τα επόμενα 11 χρόνια για να κερδίσεις μια ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ, σε ζύγιζαν σε μια ρομποτική ζυγαριά που μιλούσε “πως είσαι έτσι μωρή βούζα, πάλι πήρες κιλά, γαμώ το στανιό μου; σκατοσαβούρα, ΞΕΚΑΒΑΛΑ ΑΠΌ ΠΑΝΩ ΜΟΥ, ΘΑ ΜΕ ΣΠΑΣΕΙΣ, σταδιαλα”. Και ξέρναγε ένα χαρτάκι που σου έλεγε πόσα κιλά είσαι και είχε ζωγραφισμένα και πουτσάκια από κάτω αν είχες πάρει βάρος. Γλυκούλα. –  “Αυτό είναι” σκέφτηκα, εδώ θα πάω.

Σκάω μύτη, με υποδέχεται μια τύπισσα απροσδιόριστης ηλικίας, θα μπορούσε να είναι από 25 μέχρι 71. Τέρμα αδύνατη, με θεόρατους βύζους, χείλια ροφούς 11 κιλά σιλικόνη, ουσιαστικά όλη η φάτσα της ήταν χείλια με βλεφαρίδες. Και νταξ κορμάρα, είπαμε. Με κοιτάζει με ευγενική απέχθεια, “βρωμάω” σπαρίλα και αγυμνασιά από χιλιόμετρο. “Θα χρειαστείς πέρσοναλ” μου λέει “για καλύτερα αποτελέσματα, Τζέησον έλα λίγο!! Θα αναλάβεις την κοπέλα!” Τσακ, να σου και ο Τζέησον (καλό κομμάτι) ‘καίρετε’ μου λέει, ‘τεροπίτα με κορτάρι’ του απαντάω, γελάει ο Τζέησον, “έκουμε πάρει κιλάκια ε;” μου λέει και κοιτάει τα σεξουαλικά μου κωλομέρια, ‘ναι’ του λέω “2 κιλά”. Με κοιτάει με δυσπιστία. “Ανά τετραγωνικό χιλιοστό” συμπληρώνω, γελάει πάλι ο Τζέησον από τους Άγκιοι Σαράντα, γλύκας ήταν η αλήθεια είναι, γελάω και γω, χαρήκαμε αμφότεροι, “ρε συ” του λέω, “αφού τα βρίσκουμε μεταξύ μας και γελάμε ωραία, δεν αφήνουμε τις γυμναστικές τώρα να πα να πάρουμε κάνα φρεντάκι και μια ζαμπονοτυρόπιτα να λιγδώσει το εντεράκι μας, μεσημέριασε και είμαι από το πρωί με 2 τοστ και ένα κουτί καπρίς και γουργουρίζει η κοιλιά μου;” “χαχα” ξαναγελάει ο Τζέησον και μου κάνει νόημα να προχωρήσω προς τα μέσα, “αντε να ‘ρθω” λέω “έχε χάρη που έχω αδυναμία στα γλυκά χαμόγελα” και πάω.

ΤΙ ‘ΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ!!!!! Σε τι μαρτύρια με υπέβαλλε ο Αλβανός SS!!! Tι να τον παρακαλάω, να τον εκλιπαρώ να με λυπηθεί “οχιιιιιιι car-ι-ολάκι τέντωσε το πόδι σου, τέντωσε το κέρι σου, κάνε στρετς, κάνε βαράκια, κάνε ποδήλατο, κάνε κωπηλατικό, φτύσε το γκάλα της μανούλας σου, έλα πάμε λίγο ακόμα, το ’χεις, μπορείς, πάμε πά-με ΠΑ-ΜΕ…”

Τα είδα όλα κωλυόμενα. 2 φορές έκανα να την κοπανήσω, άρχισα να τρέχω, με έπιασε από το ποδάρι, με έσυρε πίσω στο γυμναστήριο, να κλαίω, να του υπόσχομαι να τον παντρευτώ για να βγάλει χαρτιά, τίποτα – αμείλικτος ρε φίλε, “τα πας σούπερ, πολύ καλά, μπράβο” και γω είχα πάρει τη σπλήνα στο χέρι ρε, μου’χε κρεμάσει η γλώσσα μέχρι τις κάλτσες. Ανάθεμα το γλυκό σου χαμόγελο, Τζέησον! ΑΝΑΘΕΜΑ! Που σε βάλανε για κράχτη, να παραμυθιάζεις τις χοντρές να υπογράφουν συνδρομή, πέφτουν στα δίχτυα σου για να σε γλυκοκοιτάζουν και συ τις ΕΞΟΝΤΩΝΕΙΣ, τους ρουφάς το λίπος με το καλαμάκι του φρέντο, ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΕ!

Κάποια στιγμή με λυπήθηκε η ρεσεψιονίστ με τα χείλια-ροφό και ήρθε να με σώσει “βρε Τζέησον, το εξάντλησες το κορίτσι μας σήμερα” και του έκανε νόημα πως έχουν αρχίσει να καταρρέουν τα ζωτικά όργανα μου και θα τους κλείσει το μαγαζάκι το ανθρωποκτονιών. Πα να φύγω, με ξαναβουτάει από τον αυχένα ο Αλβανός Μαρκί ντε Σαντ. “Ντεν τελειώσαμε, έλα μαζί μου” και με πάει στο γραφείο όπου μου δίνει ένα χαρτί  “αυτό τη διατροφή θα κάνεις ε! Θα σε μετρήσω αύριο παλι που τα έρτεις, ξέρω ακριβώς πόσα εκατοστά έκεις περιφέρεια σήμερα, μη δω κιλιοστό παραπάνω αύριο! Τα θυμώσω ε” είπε και γέλασε αλλά ορκίζομαι πως είδα να αστράφτει λίγο περίεργα ο κυνόδοντας του, και έκανα μηχανικά την κίνηση να πιάσω τον σταυρό στο λαιμό μου, άμα με πλησίαζε θα του τον κάρφωνα στο μάτι.

Κοιτάζω το χαρτί, πρωί: βραστό κοτόπουλο, μεσημέρι: ψητό κοτόπουλο, βράδυ: χυμός κοτόπουλο. “Ντα φακ” του λέω, “δε σιτ τζαστ γκοτ ριαλ, μπιτς” μου απαντάει και φεύγει.

Πάω σπίτι έρποντας. Πονάνε μέχρι και οι ρίζες των μαλλιών μου, πονάνε μύες και όργανα που δεν ήξερα καν πως είχα, μέχρι και στον προστάτη νιώθω ενόχληση. Κάνω μπάνιο, πέφτω ξεραίνομαι, ξυπνάω και πεινάω σα λύκος της στέπας, Hesse με Hermann. (έξτρα πόντους εκτίμησης όποιος το πιάσει αυτό).

Κοιτάζω το χαρτί της δίαιτας, με τα κοτόπουλα, ε λέω ας παραγγείλω. Διαβάζω τον κατάλογο από το ντελιβεράδικο, ωραία λέω, έχει κοτόπουλα σχάρας. Παραγγέλνω κοτοπουλάκι ψητό και ΔΕ ΞΕΡΩ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ, και κατά λάθος, το τονίζω αυτό, παραγγέλνω και μια μερίδα πατάτες με σος και μπέικον, μια ρόκα παρμεζάνα, κάτι μανιτάρια α λα κρεμ, 2 πράσινες μπύρες κι ένα σουφλέ σοκολάτας να ξεπλύνω τη λαδίλα. ΜΠΑΊ΄ΜΙΣΤΕΗΚ, λόγω τιμής ρε.

Βαράει κουδούνι σε κάνα μισάωρο ο ντελιβεράς, σκοτώνομαι ν’ ανοίξω και μέχρι να ανέβει το ασανσέρ έχω κάνει τα κουμάντα μου, κρατάω ήδη μαχαιροπήρουνο, πετσετούλα γύρω από το λαιμό και τα λεφτά στο στόμα, μη χάνουμε χρόνο παιδιά, ΠΕΙΝΑΜΕ ΛΕΜΕ!

Και ανοίγει η πόρτα. Και βλέπω σε αργή κίνηση να βγαίνει από μέσα, από το ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ 13, Ο ΤΖΕΗΣΟΝ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ! Που δουλεύει και παρτ τάιμ ντελίβερι εκτός από γυμναστής. Με βλέπει, γουρλώνει, πάω να κλείσω τη πόρτα, βγάζει το πτυσσόμενο τσεκούρι από την κωλότσεπη,
“ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΑ ΦΑΕΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΚΑΤΑΚΙ;;; ΕΣΥ;; ΔΕ ΝΟΜΙΖΩΩΩΩΩ!!!”

 

—–

(καλό παιδί ο Τζέησον, καλά περάσαμε, εγώ του μάθαινα αγγλικά, εκείνος ήταν γυμναστής μου, δεν πήρε ποτέ Lower, δεν έχασα ποτέ γραμμάριο. Αλλά κλάναμε στο γέλιο κάθε φορά)

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *