Έπρεπε να πεθάνω για να μπορέσω να ζήσω

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Ξυπνάω και πνίγομαι. Σήμερα είναι το ραντεβού με το γιατρό. Αγωνία ,άγχος και φόβος.Κάνω μηχανικά όλες τις κινήσεις. Ετοιμάζομαι λες και θα πάω σε πάρτι Ίσως έτσι προσπαθώ να ξορκίσω το κακό. Σκισμένο τζην και ψηλοτάκουνα. Ελαφρύ μακιγιάζ. Και ξεκινάω.

Με υποδέχεται χαμογελαστός. Εντάξει σκέφτομαι ,όλα καλά ,πόσο χαζή πια να αγχώνομαι με το παραμικρό.
“Μόνη σας ήρθατε;” με ρωτάει. Η καρδιά μου χάνει έναν χτύπο. Μόνη μου πήγα. Πιστεύω πως αν το αντιμετωπίσω χαλαρά, δεν θα συμβεί τίποτα. “Ξέρετε, ίσως πρέπει να ειδοποιήσετε κάποιον” μου είπε. Άλλος ένας χτύπος χαμένος.

Από εκείνη τη στιγμή σταματάει ο χρόνος. “Ο καλύτερος τρόπος για να σας το πω είναι ο ευθύς” μου λέει… “Θα έπρεπε να είχατε χειρουργηθεί χθες. Η κατάσταση είναι σοβαρή αλλά εκτιμώ ότι θα μπορέσουμε να αφαιρέσουμε όλο τον όγκο.”

Προσπαθώ να επεξεργαστώ την πληροφορία. Τι μου λέει τώρα; Ποιος όγκος ποιό χειρουργείο ;;;Τι μου λέει τώρα ;

Κι από κει αρχίζει η πραγματικότητα. Προσπαθώ να ηρεμήσω. Πρέπει να ειδοποιήσω τον άντρα μου ,τους γονείς μου. Άμεση εισαγωγή. Εξετάσεις. Κι εκεί έρχεται η επόμενη σφαλιάρα. Χρειάζομαι επειγόντως αίμα για να μπορέσω να χειρουργηθώ. Τι γίνεται τώρα ; Προσπαθώ να σκεφτώ. Μα τι σκεφτόμουν όταν πήγα μόνη μου ; Ο άντρας μου λείπει στο εξωτερικό. Τον παίρνω τηλέφωνο.
Ξέρεις αγάπη μου ,του λέω χαμογελαστή ,προσπαθώντας να μην ουρλιάξω, θα μπορούσες να είσαι εδώ αύριο μέχρι τις δώδεκα ,δεν είναι τίποτα σημαντικό ,προέκυψε μια μικροεπέμβαση. Θα μπορέσεις να μιλήσεις με τους φίλους σου ;Χρειάζομαι τουλάχιστον έξι φιάλες αίμα. Μην ανησυχείς όμως όλα καλά.
Κλείνω το τηλέφωνο και με πιάνουν τα κλάματα. Σκέφτομαι το χειρότερο σενάριο. Δεν θέλω να πεθάνω. Ο μικρός μου είναι μόλις τριών. Δεν θα θυμάται το πρόσωπο μου, τον ήχο της φωνής μου.

Έρχονται οι γονείς κι η αδερφή μου. Η παράσταση αρχίζει. Μιλάω γελάω σαν να μην συμβαίνει σε μένα .Σαν να περιγράφω το πρόβλημα κάποιας άγνωστης. Τους λέω να φύγουν. Ότι θέλω να μείνω μόνη.
Μπαίνουν δυο άτομα στο δωμάτιο. Ψυχολόγος και κοινωνικός λειτουργός μου λένε. Ξέρουμε ποσό δύσκολο είναι αυτό που καλείστε να αντιμετωπίσετε ,θα είμαστε δίπλα σας για ότι κι αν χρειαστείτε.

Και ξαφνικά το συνειδητοποιώ. Καρκίνος. Πρώτο στάδιο. Ολική υστερεκτομή. Προσπαθώ να πείσω το μυαλό μου να συνεργαστεί.

Κι εκεί γίνεται το μπαμ. Δεν χρειάζομαι ψυχολόγο ,ούτε κοινωνικό λειτουργό. Θα ζήσω. Θα ζήσω επειδή το θέλω. Επειδή θέλω να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Επειδή έχω πολλά ακόμη να κάνω. Τους λέω ότι δεν χρειάζομαι κάτι. Ότι είμαι μια χαρά. Κι έχω τέσσερις υπέροχους λόγους για να το παλέψω.

Και το πάλεψα. Και συνεχίζω να το κάνω. Γιατί έτσι και σε βρει το τέρας μια φορά ,είναι πάντα εκεί και παραμονεύει.
Έπρεπε να νιώσω ότι χάνω τα πάντα για να καταλάβω ότι θέλω να ζήσω.

Μπορεί κάποια στιγμή το τέρας να ξυπνήσει. Δεν το φοβάμαι πια. Θα το παλέψω και θα προσπαθήσω πάλι να το νικήσω. Άλλωστε το είπαμε, έχω τέσσερις υπέροχους λόγους.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook