Δεν ντρέπομαι πια να το πω, ναι έχω εραστή. Είμαι παντρεμένη εφτά χρόνια έχω μια κόρη πέντε ετών. Αυτές είναι οι βασικές πληροφορίες για τον γάμο μου. Εφτά χρόνια παντρεμένη και πέντε χρόνια μητέρα. Νιώθω σαν να έχω πάρει τηλέφωνο σε μεσημεριανή εκπομπή έτσι όπως τα λέω, ωμά και χωρίς δικαιολογίες αλλά θέλω να τα βγάλω από μέσα μου, να σας πω την ιστορία μου, και ναι τολμώ να πω ότι είμαι ευτυχισμένη χωρίς ίχνος τύψεων. Όχι ο σύζυγος μου δεν είναι βίαιος, ούτε τεμπέλης, ίσα ίσα δουλεύει σχεδόν δέκα ώρες την ημέρα, έχει μια πολύ καλή θέση και δεν μας λείπει τίποτα. Δεν χρειάστηκε ποτέ να δουλέψω μάλιστα. Είναι άριστος πατέρας και καλός άνθρωπος, σοβαρός μετρημένος και φυσικά τον σεβάστηκα και τον στήριζα όλα αυτά τα χρόνια, αλλά όλα αλλάζουν σε ένα μόνο λεπτό, τόσο χρειάστηκε για εμένα. Ειδικά όταν ο γάμος σου έχει αρχίσει και σου φαίνεται σαν ένα συμβόλαιο με δύο απρόθυμες υπογραφές επάνω.

Τον γνώρισα πριν περίπου ένα χρόνο έξω από το εστιατόριο όπου έτρωγα με τον άντρα μου όταν βγήκα να καπνίσω ένα τσιγάρο. Το δείπνο ήταν όπως συνήθως βαρετό, συζήτηση τυπική σαν δυο γνωστοί που βγήκαν και δεν έχουν τι να πουν, σαν δυο ξένοι που απλά γνωρίζονται καλά, το τσιγάρο έμοιαζε σωτήριο, με έπνιγε η ανούσια κουβεντούλα. Τα είχα βαρεθεί τόσο πολύ αυτά. Ο άγνωστος μου ζήτησε φωτιά, έτσι τον γνώρισα.
Όχι, μην περιμένετε να ακούσετε κάποιο ρομαντικό διάλογο βγαλμένο από ταινία. Αντιθέτως. Όλα έγιναν γρήγορα χωρίς ωραιοποιημένες λέξεις.

«Έχεις αναπτήρα;» Απρόθυμα του έδωσα, ώσπου τον παρατήρησα καλύτερα. Κοιτούσε τόσο απροκάλυπτα το σώμα μου από την κορφή μέχρι τα νύχια. Το βλέμμα του σταμάτησε στο στήθος μου, ήταν τόσο προκλητικός ο τρόπος του, δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια να είναι έστω λίγο διακριτικός. Σε άλλη περίπτωση το πιθανότερο είναι να είχα φύγει ενοχλημένη και να έμπαινα στην ασφάλεια μου, μέσα στο εστιατόριο αλλά δεν το έκανα. Πρώτη φορά στη ζωή μου δεν σκέφτηκα τίποτα με λογική. «Πρέπει να σου αρέσει πολύ αυτό που βλέπεις» είπα και ούτε η ίδια δεν πίστευα ότι αυτές οι λέξεις βγήκαν από το στόμα μου. Λίγα μέτρα παραπέρα βρισκόταν το τραπέζι που δειπνούσα με τον σύζυγο μου και όμως δεν με σταμάτησε αυτό. Χαμογέλασε πονηρά χωρίς να απαντήσει, ενώ τα μάτια του κατέβηκαν πιο χαμηλά καρφώνοντας αυτή τη φορά τα οπίσθια μου. Δεν ήμουν ντυμένη προκλητικά ένα μαύρο στενό φόρεμα κάτω από το γόνατο. «Σε παρατηρούσα πολύ ώρα, έδειχνες να βαριέσαι μόλις σε είδα να βγαίνεις σε ακολούθησα, δεν θέλω να μάθω τίποτα ούτε καν το όνομα σου, αλλά επέτρεψε μου να σου πω ότι ο κύριος που σε συνοδεύει πρέπει να είναι λίγο μαλάκας. Σε έχω απέναντι μου λίγα μόνο λεπτά και ήδη έχω παρατηρήσει ότι δεν φοράς εσώρουχο κάτω από το φόρεμα σου, ήδη έχω φανταστεί το κορμί σου να ενώνεται με το δικό μου, αν μπορούσα θα σε έπαιρνα τώρα εδώ σε μια γωνία.» Μου έδωσε μια μικρή κάρτα ενός ξενοδοχείου και τον αριθμό του δωματίου. Και απλά έφυγε, αφήνοντας με σαν στήλη άλατος μην πιστεύοντας αυτά που μόλις είχα ακούσει, δεν είχα καν τον χρόνο να τα επεξεργαστώ στο κεφάλι μου. Όταν μπήκα ξανά στο εστιατόριο δεν νομίζω ότι κοίταξα τον άντρα μου ούτε λεπτό στα μάτια, αλλά εκείνος δεν έδειχνε να το παρατήρησε.

Εκείνη την νύχτα, πήγα στο ξενοδοχείο και όσα έζησα, ένιωσα, γεύτηκα ήταν για εμένα ότι πιο όμορφο και τρελό είχα αισθανθεί στη ζωή μου. Ένας τύπος που δεν μου είχε δώσει καν το χέρι του να συστηθούμε, εξερευνούσε κάθε σημείο του σώματος μου με τεράστια επιτυχία, και όπως φάνηκε η απόλαυση που βίωσα εκείνη την νύχτα δεν ήταν μονόπλευρη, τα κορμιά μας έτρεμαν πλήρως συγχρονισμένα, τον άγγιζα και με άγγιζε ακριβώς όπου έπρεπε, ακριβώς όπου επιθυμούσαμε και οι δύο. Το τέλος ήταν συγκλονιστικό, ακόμα θυμάμαι πως για κάποια λεπτά είχα χάσει την επαφή με την πραγματικότητα και απλά αφέθηκα την έκρηξη που βίωναν τα ανατριχιασμένα κύτταρα μου.

Αυτή λοιπόν ήταν η πρώτη μας επαφή, άμεση, προκλητική, σχεδόν ζωώδης εντελώς κόντρα στον μέχρι τότε καθωσπρεπισμό που κουβαλούσα σαν φορτίο χρόνια ολόκληρα. Μετά από εκείνη την νύχτα η ζωή μου άλλαξε. Πηγαίναμε σχεδόν κάθε εβδομάδα σε εκείνο το ξενοδοχείο, πάντα στο ίδιο δωμάτιο, πάντα με την ίδια ένταση, πάντα με το ίδιο πονηρό χαμόγελο να με κοιτάζει μετά την κάθε μας επαφή να τρέμω και να χάνομαι για λίγο. Είχα γίνει μια άλλη. Μια γυναίκα που ξαναζούσε, που ξυπνούσε με χαμόγελο και εκείνος πάντοτε η πρώτη σκέψη της, που ψώνιζε τα εσώρουχα που του αρέσουν, εσώρουχα που ποτέ δεν είχε τολμήσει να φορέσει με τον άντρα της εφτά χρόνια, μια γυναίκα που άφησε πίσω της όλα τα ταμπού και τους κανόνες της τακτοποιημένης ζωής της. Τόσα χρόνια μέχρι και το σεξ γινόταν προγραμματισμένα, λες και ήταν καταναγκαστικό έργο, μέχρι που και αυτό άρχισε να αραιώνει, απλά γυρίζαμε πλευρό με μια τυπική καληνύχτα, ο γάμος μου είχε γίνει αξιολύπητος έως και γελοίος. Τώρα όμως ξαναζούσα, η μάλλον ζούσα για πρώτη φορά τον έρωτα με μια μορφή που θα χαρακτήριζα πρωτόγονη, με το ένστικτο καθοδηγητή μας κάθε φορά που το πάθος μας έκαιγε σαν φωτιά που πάντα κατέληγε σε ανεξέλεγκτη πυρκαγιά.

Έτσι λοιπόν γνώρισα τον εραστή μου, μια συνηθισμένη νύχτα έξω από ένα εστιατόριο. Όπως προείπα δεν αισθάνομαι καμία ενοχή. Για πρώτη φορά είμαι ευτυχισμένη, νιώθω ζωντανή και έτσι το μεταδίδω και στους γύρω μου. Η κόρη μου είναι πιο χαμογελαστή από ποτέ μιας και έχω την διάθεση πλέον να παίζω μαζί καθημερινά κάτι που είχα αμελήσει, φιλοι και γνωστοί μου λένε ότι δείχνω όμορφη, λαμπερή και ανανεωμένη.

Εύλογα θα με ρωτήσετε γιατί μένω ακόμα με τον σύζυγο μου; Ίσως θεωρήσετε ότι δεν θέλω να χάσω την άνετη ζωή μου, η ότι το κάνω για χάρη του παιδιού. Τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει. Είμαι ακόμα μαζί του γιατί πολύ απλά δεν μπορώ να τον αφήσω. Δεν θέλω να τον αφήσω. Εφτά χρόνια πριν τον παντρεύτηκα, έναν χρόνο πριν όμως τον γνώρισα πραγματικά σε ένα βαρετό δείπνο όταν με ακολούθησε έξω από το εστιατόριο την ώρα που έβγαινα να καπνίσω ζητώντας μου αναπτήρα… O άντρας μου, αυτός ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ!