Καλώς ορίσατε στον 63ο διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον, στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας. Βρισκόμαστε στην άλλη πλευρά της Μεσογείου με καλοκαιρινή διάθεση, με κοντομάνικο μπλουζάκι, σορτσάκι, φάντος, μπακαλιαράκια και μπιρίτσες (Εσύ πιες πόρτο δε σου το χαλάω!)

Σε βλέπω να σουφρώνεις φρυδάκι. Άραγε δεν ξέρεις τι είναι ο διαγωνισμός της Γιουροβίζιον (αν συμβαίνει κάτι τέτοιο και μάλιστα εν έτει 2018 εύχομαι περαστικά και καλό βόλι!), δεν ξέρεις τι ντελίβερι θα παίξει Σάββατο βράδυ (σουβλάκι, πίτσα, μπίρες και για τους πιο εντελεκτουέλ σούσι με δώρο ξύλινα ξυλάκια και χαρτομαντιλάκια, τύπου Χόντος για να είσαι πάντα φρέσκος) ή απλά ξινίζεις μουρίτσα επειδή είναι «Panigirus» περίοδος;  Σε όποια κατηγορία και να ανήκεις ένα έχω να σου πω. Το ενδιαφέρον φέτος κορυφώνεται.

Θα μου πεις, έχει πραγματικά ενδιαφέρον ο διαγωνισμός αυτός; Και βέβαια έχει. Ακούς ραδιόφωνο, έχεις πλέον κάσκα με ακουστικά, παρακολουθείς «you tube» ακούς τραγούδια στο κινητό σου, δηλαδή ακούς μουσική. Σε τι άλλωστε να διαφέρει ένας θεσμός που μετρά πολλά χρόνια στην πλάτη του από το πιο απλό πράγμα που είναι η αγάπη για τη μουσική; Και σε αυτήν ακριβώς την αγάπη για τη μουσική, φέτος στην Πορτογαλία, μετά την ποιοτική βεβαίως νίκη του Σαλβαντόρ Σομπράλ πέρυσι, ο οποίος από αουτσάιντερ μετατράπηκε, δύο εικοσιτετράωρα πριν το μεγάλο τελικό, σε αδιαφιλονίκητο φαβορί, θέλησε φέτος η οργανωτική επιτροπή να δώσει έμφαση. Και όχι τυχαία. Μία μπαλάντα γεμάτη συναίσθημα, με λιτή σκηνική παρουσία και ένα φρέσκο παιδί που συνεχίζει και παλεύει με σοβαρό πρόβλημα υγείας, έφερε το διαγωνισμό στην άλλη άκρη της Μεσογείου. Έτσι λοιπόν επικεντρώνουμε στο τραγούδι. Χωρίς φαντασμαγορικές οθόνες ενισχυμένες με LED, με μικρή σχετικά σκηνή (νταλγκάς για κάποιες αποστολές από όσο μαθαίνω) αλλά και με παρουσία που έχει σκοπό να επικεντρώσει στον καλλιτέχνη και το τραγούδι. Παρόλα αυτά θα δείτε κι εσείς ότι οπτικά ο θεσμός παραμένει αρκετά πρωτοποριακός και σίγουρα καθόλου βαρετός (τα άλλα επί της οθόνης! Μη σου τα πω και όλα!)

Μπλέξαμε με κότες, τριαντάφυλλα, ψηλά βουνά, πεντάγραμμα, πιάνα, φορέματα με αστραπόβροντα, χορό επι σκηνής μέχρι απόλυτης οριζοντίωσης και εκστρατείες. Ναι! Εκστρατείες πού είναι το περίεργο; Δηλαδή όταν μου παρακολουθείς στην τηλεόραση τους Vikings και το Game of Thrones (John Snow κι έτσι) όλα καλά,  ενώ εδώ που τραγουδάνε κιόλας με τη σημαία και το καράβι, επί σκηνής, σου φαίνεται περίεργο; Σοβαρέψου. Πιάσε το μενού για ντελίβερι.

Το βασικό χαρακτηριστικό φέτος είναι ότι δεν έχουμε αδιαφιλονίκητο φαβορί. Πολλούς υποψηφίους αλλά ένας που να ξεχωρίσει με στιλάκι «Γεια σας ήρθα να νικήσω!» δεν υπάρχει. Αρκετά ποιοτικά τραγούδια, πολύ ενδιαφέρουσες ερμηνείες και δε σας κρύβω πως έχω ενθουσιαστεί με το επίπεδο καλλιτεχνών. Η πληθωρική Netta από το Ισραήλ, με κινήσεις κότας, με χρωματισμούς και σκηνικά στοιχεία που παραθέτουν στην Άπω Ανατολή αλλά και την εξαιρετικά πάνω από όλα φωνή της παραμένει πρώτη στα στοιχήματα. Να προσέξετε την καταπληκτική ομάδα από τη Βουλγαρία. Φοβερές φωνές. Επίσης ένας παλιός γνώριμος μας θυμήθηκε. Θυμάστε ένα νεαρό παιδί στη Ρωσία (τη χρονιά του Σάκη) που με το βιολί του μάγεψε τους πάντες, σε σημείο που κέρδισε, με συντριπτική διαφορά από το δεύτερο, πρωτοφανή στα χρονικά του θεσμού;  Ο Alexander Rybak επιστρέφει και μας μαθαίνει πώς να γράψουμε τραγούδι. Και με τις οδηγίες του σκαρφαλώνει ψηλά στα προγνωστικά (δύσκολο να νικήσει πάντως). Η Γιάννα μας φέτος με μία ιδιαίτερη καθόλα ελληνική μπαλάντα έρχεται να φέρει το παραδοσιακό μας στοιχείο στη Γιουροβίζιον σε μοντέρνα εκδοχή και να προσφέρει με την υπέροχη φωνή της την ελληνική ταυτότητα, αυτήν που οι Ευρωπαίοι αγαπούν. Κάποια τεχνικά προβλήματα στις πρόβες έχουν καθυστερήσει την ελληνική αποστολή η οποία σήμερα Κυριακή που σας γράφω, κατ’εξαίρεσιν, επαναλαμβάνει την πρόβα της (για τα προβλήματα δεν φταιει η αποστολή μας). Εσθονία, φόρεμα με πολύ νόημα που θα σας θυμίσει σκηνική παρουσία Τζένιφερ Λόπεζ (αν είσαι φαν θα καταλάβεις), Ελένη Φουρέιρα, σε πλήρες ντελίριο νυχτερινού ελληνικού μαγαζιού, με κέφι και δυνατό χορό και πριν προλάβετε να με φάτε οι φαν της να σας πω πως η Δυτική Ευρώπη κατατάσσει υψηλά την Ελένη και έχει κερδίσει τις εντυπώσεις (έμαθα για αετούς και ψηφουλάκια Λενιώ;)

Οι Δανοί κατεβαίνουν σε εκστρατεία, ο Σουηδός και ο Τσέχος ως καινούριοι Τζάστιν ανεβάζουν τη διάθεση, η Μολδαβία, υπό την σκηνική επιμέλεια του δικού μας Φωκά, μας μεταφέρουν στο χαριτωμένο πολύχρωμο παραμύθι τους, ενώ φέτος αρκετές χώρες αποφάσισαν να κατέβουν με μπαλάντες, άλλοτε συμπαθητικές, άλλοτε βαρετές (ναι ρε φίλε τι να κάνουμε! Δε μας αρέσουν και όλα τα τραγούδια). Η Ισπανοί φέτος μπέρδεψαν το διαγωνισμό με τα Όσκαρ και κατεβαίνουν με τραγούδι που άνετα θα έμπαινε σε σάουντρακ από καρτούν. Τα γαλλάκια μας εδώ, για άλλη μία φορά ελπίζουν. Φέτος παίζουν ψηλά. Παίζουν ελπίζοντας με τη διακριτική παρουσία τους την οποία έχει επιμεληθεί (ποιος άλλος;) ο Jean Paul Gaultier να μας περάσουν το δικό τους μήνυμα για το μεγάλο θέμα των μεταναστών, μέσα από τη συγκινητική ιστορία της Mercy που γεννήθηκε το Μάρτιο του 2017 στο δρόμο προς ένα καλύτερο μέλλον. Πολύ δυνατοί στίχοι, στα γαλλικά βέβαια, λιτή σκηνική παρουσία, ποπ ήχος χωρίς υπερβολικές φανφάρες και το ζευγάρι στην σκηνή αλλά και στη ζωή (όπως θα έλεγε ο αγαπημένος μου Αλέξης Κωστάλας) Emilie Satt και Jean Karl Lucas αποτελούν το γκρουπ των Madame Monsieur, φιλοδοξώντας να εντυπωσιάσουν τους Ευρωπαίους και να φέρουν το τρόπαιο στο Παρίσι. Παίζουν ψηλά στα στοιχήματα. Αξίζουν πραγματικά και εύχομαι ολόψυχα να καταφέρουν να φτάσουν όσο πιο ψηλά γίνεται.

Μέχρι την στιγμή που σας γράφω η ελληνική μας αποστολή είναι εκτός δεκάδας. Η Κύπρος φιγουράρει κοντά στην πεντάδα. Είναι όμως νωρίς για προγνωστικά. Πάντως φαίνεται να περνάμε άνετα τον ημιτελικό όπως και η Κύπρος. Στον τελικό του ερχόμενου Σαββάτου απελευθερωνόμαστε  από τα ταμπού «μ’αρέσει δε μ’αρέσει» (και αν δε θέλουμε κάνουμε κλικ και αλλάζουμε κανάλι ή παίρνουμε τα φιλαράκια μας και πάμε για μεζεδάκια) απολαμβάνουμε το υπερθέαμα, ανακαλύπτουμε καλλιτέχνες, μουσικές και το βασικότερο επιλέγουμε νικητή, σε μία χρονική περίοδο όπου μουσικά και ποιοτικά αναζητούμε μία ταυτότητα, μια ρίζα αλλά και καλλιτέχνες που να είναι ανθεκτικοί μέσα στο χρόνο χαρίζοντας μας όχι απλά κλασικές επιτυχίες αλλά μοναδικές ερμηνείες. Στυλό, κινητά, μεζέδες και φύγαμε!

Καλή επιτυχία Γιάννα, Ελένη αλλά και Madame Monsieur! (excuse my French!)