Ευδοκία

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

6.10πμ. Πίνει το καφεδάκι της στο τραπέζι της κουζίνας, χαζεύοντας στο διαδίκτυο. Όπως κάθε πρωί, έχει ήδη μαγειρέψει – παστίτσιο έφτιαξε σήμερα ,τέλειο θα γίνει, όπως της έμαθε η μάνα της στο νησί .Της έμαθε κι άλλα η μάνα της , να πλένει, να συγυρίζει, να φροντίζει τα μεγαλύτερα αδέρφια της .Και 12 χρονών την έστειλε στην Αθήνα, να μείνει μαζί τους για να τους φτιάχνει ένα πιάτο φαΐ , να τους πλένει κάνα ρούχο ,άντε και να πάει καμιά τάξη στο Γυμνάσιο, που δεν είχαν στο χωριό, να μάθει πέντε γράμματα, να βρει κι αυτή καμιά δουλειά.
Και τους φρόντισε , καλύτερα κι από μάνα , και γράμματα έμαθε και αριθμούς κι έγινε λογίστρια.
Γνώρισε και τον όμορφο, ψηλό συνάδελφο με το περιποιημένο μαλλί και το κομψό ντύσιμο και την τεράστια περιουσία και ξεκίνησε το δικό της σπίτι .

Πάντα χαμογελαστή ,πάντα πρόθυμη στη δουλειά, στο σπίτι, στους φίλους. Ε συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλο ,σκεφτότανε όταν κανείς πρόσεχε τη διαφορά μεταξύ τους . Αυτός αγέλαστος, βαρύς , “συνεδριακός” ακόμα και στην ταβέρνα με τους λίγους φίλους ,όταν σπάνια βγαίνουν μαζί . Είχε κρατήσει 2 – 3 φίλες από το Γυμνάσιο και καμιά φορά βρίσκονται ακόμη και θυμούνται τα παλιά και σπάει λίγο η μονοτονία. Τα δύο αγόρια της είναι άλλωστε όλη της η ζωή ! Όμορφα , ψηλά και καλοί μαθητές, την αγαπάνε και όταν την αγκαλιάζουν τα ξεχνάει όλα .

“το παστίτσιο να σβήσω. … πέρασε η ώρα !” Ένα ντουζ Και θα φύγει για το γραφείο. Εκείνος θα ‘ρθει αργότερα. Έχει επαγγελματικά ραντεβού το πρωί και μετά. … ίσως αργότερα, όταν βρεθούν στο σπίτι , ίσως , αν τα παιδιά κοιμηθούν νωρίς, ίσως ,αν δεν είναι πολύ κουρασμένος. …. ίσως βάλει κι αυτό το καινούριο νυχτικό με τις δαντέλες.

Το μήνυμα ήρθε στο μέιλ της αργά το απόγευμα : οι συμμαθητές θα συναντηθούμε – μετά των συζύγων – στο ταβερνάκι που παίζει ο Γιώργος. Αν δεν είναι πολύ κουρασμένος, αχ τι ωραία ιδέα ! Να τους δει ξανά ,να θυμηθούν τα παλιά ! Να πάρει μαζί και το λεύκωμα που έχουν γράψει όλοι ! “Ωχ μωρέ …. που να τρέχουμε τώρα. … ” αχ ,πάμε ,έστω και για λίγο …. Τον πείθει. Μα δεν του ζητούσε και τίποτα ποτέ….

Πω πω !κούκλα είσαι , σα να μην πέρασε μια μέρα από πάνω σου .! Καιρό είχε να ακούσει κομπλιμέντα! Ψέματα! Άκουγε συχνά, αλλά όχι από κείνον , ούτε κι όταν γύριζε από το κομμωτήριο.
Στην αρχή δεν το πρόσεξε. Ήταν απ τις λίγες ευκαιρίες να ξεχαστεί ,να απολαύσει την παρέα ,τα γέλια το φαγητό, φαγητό που δεν χρειάστηκε να κουραστεί να μαγειρέψει η ίδια ,να χαρεί τα βλέμματα θαυμασμού! Και δεν τον πρόσεξε μέχρι που ο άλλος ήρθε στο τραπέζι τους και του μίλησε . Τους κοιτούσαν και οι άλλοι – Ήταν ψηλός και το νεαρό κορμί του ήταν γεμάτο μύες που φούσκωναν κάτω απο το γαλάζιο , κολλητό πουκάμισο – και αναγκάστηκε να τον σκουντήσει κάτω από το τραπέζι για να τους συστήσει : “ανιψιός ενός συνεργάτη” .

Μόνο όταν ο Γιώργος έπαιξε τις πρώτες νότες του κομματιού στο μπουζούκι, μόνο τότε …. αλλά όχι ,έδιωξε τη σκέψη και σηκώθηκε να το χορέψει . Αυτό ήταν δικό της κομμάτι , πάντα το χόρευε , με τα χέρια απλωμένα ,σα φτερά , σα να θέλει να πετάξει ψηλά , μακριά! Με το κεφάλι σκυμμένο, τα μαύρα μακριά μαλλιά της να κρύβουν τα δάκρυα που γλιστράνε στα μάγουλα. Μα δεν έκρυψαν αυτόν που σηκώθηκε, έγνεψε στους άλλους καληνύχτα, μουρμουριζοντας κάτι για πρωινό ξύπνημα , και βγήκε χωρίς να της ρίξει μάτια , σα να μην υπήρχε, σα να μην υπήρξε ποτέ .

Μα δε σταμάτησε το χορό της . Τα χέρια απλωμένα, σκυφτή, τα μαύρα μακριά της να κρύβουν τα δάκρυα , τα τακούνια της καρφωμένα στο πάτωμα, τα βήματα βαριά , αργά σαν πρώτο ,δειλό πέταγμα! Κι οι νότες σα φύσημα ανέμου , να την παίρνουν ψηλά , αλλού…

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook