Film Noir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Έξω θα βρέχει. Δεν το διαπραγματεύεσαι αυτό. Ασπρόμαυρο φόντο, ασπρόμαυροι χαρακτήρες, ασπρόμαυρο mood. Σήμερα θα παίξεις σε film noir.

Θα φορέσεις pencil φούστα και θα ακουμπήσεις το πόδι σου στην καρέκλα, για να στρώσεις το καλσόν σου. Θα γλιστρήσεις τα πόδια σου σε γόβα με μπαρέτα και θα κουμπώσεις τα κουμπιά στο λευκό σου πουκάμισο. Πέρλες στο λαιμό. Οπωσδήποτε. Θα χρειαστείς παλτό.

Θα βγεις στο δρόμο, θα περάσεις πάνω από λακκούβες με λασπόνερα, θα σου κορνάρουν ταξί, θα σηκώσεις το κεφάλι ψηλά, θα περπατάς χωρίς να εστιάζεις πουθενά, δεν θα τρέχεις μα θα είναι εμφανές πως κάπου πας.

Όταν φτάσεις, θα σηκώσεις το βλέμμα. Με σιγουριά. Θα είναι εκεί.

Είναι εκεί. Στο παράθυρο. Περισσότερο θα μαντέψεις τη σιλουέτα του, παρά θα την δεις. Περισσότερο θα μαντέψεις την επιδοκιμαστική ματιά του, παρά θα την δεις. Περισσότερο θα μαντέψεις της άκρες από τα χείλια του – ίσα που ανοίγουν σε αμυδρό χαμόγελο, παρά θα το δεις. Δεν άργησες ούτε λεπτό. Θα σταθείς εκεί. Ακίνητη. Να σε κοιτάζει από το παράθυρο. Περισσότερο να μαντεύει τα πόδια σου να τρέμουν, παρά να τα βλέπει. Θα μετρήσεις αργά, μέχρι το 100. Θα χάνεις το μέτρημα, θα αρχίζεις ξανά, θα ιδρώνεις μέσα στο χοντρό παλτό σου και θα κρυώνεις πολύ, ταυτόχρονα.

Οι εξατμίσεις από τα αυτοκίνητα θα θολώνουν το κάδρο της εικόνας σου. Όλα ασπρόμαυρα. Οπωσδήποτε.

100 δευτερόλεπτα αργότερα, ίσως και 100 χρόνια, θα βγάλεις τα κλειδιά από την τσάντα σου, θα νιώσεις στην παλάμη σου το μπρελόκ με το μονόγραμμα του και θα είναι σαν να αγγίζει τη γραμμή της ζωής σου με το δάχτυλο του. Θα χρειαστεί να πιάσεις το δεξί σου χέρι με το αριστερό, για να καταφέρεις να βάλεις το κλειδί στην κλειδαρότρυπα και να ανοίξεις την εξώπορτα της πολυκατοικίας. Θα ανέβεις τις σκάλες αργά. Πολύ αργά. Για να απολαύσεις αργά, δυνατά, τη στιγμή που θα σε χτυπήσουν οι πρώτες νότες. Η Ella Fitzgerald τραγουδάει την ταραχή σου, Cry me a River

Θα ανέβεις τις σκάλες αργά, για να απολαύσεις δυνατά, τη στιγμή που θα σε χτυπήσει δυνατά η μυρωδιά από τον καπνό του.
Θα ανέβεις τις σκάλες αργά, για να μπορείς να ελέγχεις τα γόνατα σου, που δεν έχουν οστά πλέον, είναι ρευστά.
Ολόκληρη είσαι ρευστή, πια Και ασπρόμαυρη.

Στο τελευταίο σκαλί, θα κοντοσταθείς. Να πάρεις ανάσα. Περισσότερο θα μαντέψεις τη μορφή του, παρά θα την δεις. Μέχρι τα παπούτσια του θα καταφέρεις να σύρεις το λαχανιασμένο βλέμμα σου. Ως εκεί.
Περισσότερο θα μαντέψεις το νόημα που θα σου κάνει με τα μάτια, να περάσεις μέσα στο διαμέρισμα, και λιγότερο θα τον δεις. Περισσότερο θα μαντέψεις τον ήχο της ρουφηξιάς του τσιγάρου του όπως θα περνάς από δίπλα του, παρά θα τον ακούσεις. Η κάφτρα θα αστράψει απειλητικά στο πέρασμα σου, σαν άγρια γάτα έτοιμη να (σου) επιτεθεί. Γάτα που βασανίζει το θήραμα της, το παίζει γεμίζοντας το πληγές, πριν το τελειώσει. Θα Σφιχτεί η καρδιά σου όταν συνειδητοποιήσεις πως μόνο η κάφτρα του τσιγάρου του – αυτό το άγριο ζώο – έχει χρώμα στην ασπρόμαυρη ταινία που πρωταγωνιστείς. Θα κλείσει την πόρτα πίσω σας.
Η μυρωδιά του θα τεντώσει τις αισθήσεις σου. Μυρίζεις τα φρεσκολουσμένα μαλλιά του, τα γένια που ίσα που αρχίζουν να γεννιούνται στο πρόσωπο και ψηλά στο λαιμό του, το αψεγάδιαστο πουκάμισο του, το δέρμα της ζώνης του.

Το δέρμα της ζώνης του…

Με το τσιγάρο στο στόμα του ακόμα, θα πάρει το παλτό από τους ώμους σου. Με το τσιγάρο στο στόμα του ακόμα, θα σε γυρίσει προς το μέρος του. Θα σε χαϊδέψει στο μάγουλο και θα γίνεις λίγα λίτρα ακόμα, πιο ρευστή.
Ο εκκωφαντικός ήχος της καρδιάς σου θα καλύψει τα λόγια του. Ο ήχος της φωνής του θα φτάσει στα αυτιά σου, ασπρόμαυρος…

Now you say you love me
and just to prove you do
Come on and cry me a river
Cry me a river
I cried a river over you

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook