Όταν σε είδα ήμουν πιτσιρίκα, μόλις 22. Εσύ 28 και είχες ήδη γκριζάρει. Είχες μια γοητεία που ήδη άντρες μεγαλύτεροι σου και δεν μπορούσαν να σε ανταγωνιστούν. Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα… ήξερα ότι ποτέ δεν θα μπορούσα να σε έχω, πρώτον γιατί τα έφτιαξες μετά από λίγο με τη φίλη μου και ύστερα γιατί δεν θα μπορούσες να γυρίσεις να κοιτάξεις εμένα. Όχι ότι είχα κάτι πάνω μου, το αντίθετο, και ομορφούλα ήμουν και ξύπνια και όλα τα είχα, αυτοπεποίθηση δεν είχα. Κι έτσι ο καιρός περνούσε κι εγώ απλά έπνιγα όσα ένιωθα γιατί στις φιλίες μου έμαθα να είμαι σωστή. Και πάντα ήμουν εγώ αυτή που στους καυγάδες σας και στα πείσματά της προσπαθούσα να σας τα βρω γιατί ήξερα ότι είσαι ερωτευμένος μαζί της. Ώσπου λίγο πριν χωρίσετε άλλαξε η συμπεριφορά της. Έγινε αλαζονική, υποτιμούσε τους άλλους, θεώρησε ότι ένα κομμάτι από τον καθένα της ανήκει. Και πλέον δεν άξιζε τη φιλία μου, χαθήκαμε. Και φυσικά θεώρησε ότι της είσαι λίγος και πρέπει να ανοίξει τα φτερά της (έμαθα μετά από χρόνια ότι τα άνοιξε. Πολύ. Μαζί με τα πόδια της, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).

Και τι ειρωνεία ρε φίλε, ήρθες σε μένα για να σε στηρίξω. Κι όμως και πάλι ήμουν εκεί για σένα, να σε στηρίξω, να την ξεπεράσεις, χωρίς να σου δείξω το παραμικρό και χωρίς να ζητήσω το παραμικρό. Τι άκουσα… αλλά βράχος. Τι για τους καημούς σου, τι για τις νυν, τις επόμενες και το πώς θα τις ρίξεις… και φυσικά δεν προχωρούσα παρακάτω, περίμενα. Ούτε κι εγώ ήξερα τι περίμενα, ίσως να αλλάξει κάτι, ίσως να καταλάβεις ότι σου αρέσω, ίσως… ώσπου είπα μέχρι εδώ. Δεν καταφέρνω τίποτα με το να περιμένω να με δεις ως γυναίκα και όχι ως τον κολλητό σου που μιλάτε για γκομενάκια και πρέπει να προχωρήσω παρακάτω.

Έκανα μια σχέση (λέμε τώρα, εκείνος είχε σχέση, εγώ είχα το μυαλό μου αλλού) και το πάλευα. Και τότε άρχισες να αλλάζεις… φαντάστηκα ότι κάτι δεν κατάλαβα σωστά, κάτι παρεξήγησα κι όμως, άρχισες να με διεκδικείς από την σχέση μου με έναν περίεργο τρόπο, να με αποκαλείς κορίτσι μου (μέχρι τότε με φώναζες Αλέκο), να μου λες ότι σου ‘λειψα και να προσέχω, να λες στη σχέση μου να με προσέχει γιατί θα έχει να κάνει μαζί σου και άλλα τέτοια. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι συμβαίνει. Εκείνος όμως το κατάλαβε. Ο κολλητός σου σε γουστάρει μου είπε, ένα βράδυ που σούρωσε, είμαι σίγουρος. Εγώ και πάλι το θεωρούσα αδύνατο αλλά ήλπιζα σε ένα θαύμα. Προσπαθούσα να καταλάβω τι συμβαίνει, γιατί άλλαξε η συμπεριφορά σου, επειδή νόμιζες ότι θα χάσεις την κολλητή σου ή επειδή θα χάσεις αυτήν που ήθελες; Και κάθε μέρα ένιωθα ότι έρχεσαι πιο κοντά μου. Αγγίγματα τυχαία, βλέμματα κλεφτά που μόνο φιλικά δε φαινόντουσαν κι εγώ να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι αποκλείεται, δεν υπάρχει περίπτωση, της φαντασίας μου είναι. Και τότε βρέθηκε μια «καλή» μου φίλη, που σου τη γνώρισα λόγω κοινής παρέας. Όχι βέβαια, δεν τα φτιάξατε, αυτό θα ήταν το εύκολο σενάριο, το είχα ξαναπαίξει το έργο με επιτυχία. Η φίλη μου που ήξερε τα πάντα για τα αισθήματα μου, με συμβούλευε τι να κάνω για να σε ξεπεράσω ή για να σε κάνω δικό μου και της έλεγα ότι δεν μπορώ να σου μιλήσω, δεν μπορώ να σε διεκδικήσω, ότι προτιμώ να σε έχω στη ζωή μου έστω κι έτσι. Και φρόντισε να ακολουθήσει τις συμβουλές της για την ίδια! Κρυφά από μένα! Και μακάρι να ήταν μόνο αυτό, σου μίλησε για μένα και όλα όσα ένιωθα εγώ για σένα. Προδοσία! Γκρεμίστηκαν όλα γύρω μου, δεν ήξερα πώς να το αντιμετωπίσω. Από τότε άλλαξε ο τρόπος που εμπιστεύομαι τις φίλες μου πια… Και αυτό ήταν το τέλος μας λοιπόν. Παρεξηγήθηκες γιατί νόμιζες ότι σε κορόιδευα τόσο καιρό, ότι είχα επαφές με την πρώην σου, ότι σου έπαιζα παιχνίδι… τι χαζός… Τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν αλήθεια.

Θέλεις να μάθεις ποια ήταν η αλήθεια; Ε, λοιπόν θα σου την πω. Σε αγάπησα τόσο πολύ… όσο δε φαντάζεσαι, ποτέ δε θα μπορούσα να κάνω κάτι εις βάρος σου, ποτέ. Είσαι αυτός που από μικρή ονειρευόμουν να έχω δίπλα μου, το τέλειο αρσενικό. Και ο τέλειος σύντροφος. Ποτέ σου δεν το κατάλαβες αυτό, ποτέ σου δεν κατάλαβες πως περίμενα ένα σου βλέμμα μόνο. Κάθε τυχαίο άγγιγμά σου με ηλέκτριζε και έψαχνα να αποκωδικοποιήσω κάθε σου κίνηση μήπως και κρύβει κάτι, κάτι ερωτικό για μένα. Πόσα βράδια έκλαιγα, πόσα βράδια ονειροπολούσα και νόμιζα ότι κάτι πάει να αλλάξει… άλλαξε μια και καλή! Γιατί όμως; Γιατί αν όντως ένιωθες κάτι παραπάνω δεν το είπες φανερά; Κρίμα, κρίμα τελικά που δεν μπόρεσες να δεις ποια ήμουν και απλά έδωσες βάση στα λόγια της μιας νύχτας από μια τυχαία. Και ξέχασες τις νύχτες που ξενυχτούσα μαζί σου για να σε ακούσω και να σε γαληνέψω, ξέχασες όσα έλεγες, κάποτε θα είμαι δυνατός και θα είμαι πάντα δίπλα σου… πόσο πολύ πληγώθηκα, πόσα άσχημα ένιωσα που σχημάτισες τόσο λάθος γνώμη για μένα… Και αποφάσισα να σε πληγώσω όπως με πλήγωσες, να σε χτυπήσω εκεί που ήξερα ότι θα πονέσεις «τελικά ήσουν πολύ λίγος για τη φιλία μου και το μόνο που με στενοχωρεί είναι πως ό,τι έκανα το έκανα για έναν τζάμπα μάγκα…»

Νανίτα