Εδώ και μέρες προσπαθώ να γράψω ένα κείμενο για τον Μίχαελ Σουμάχερ. Με ιντριγκάρει η ιστορία του. Ο άνθρωπος που κέρδισε 7 τίτλους στην F1, που αποχώρησε στην κορυφή της καριέρας του και ξαναγύρισε στην ενεργό δράση επειδή δεν άντεχε την έλλειψη αδρεναλίνης στη ζωή του. Και τραυματίστηκε βαρύτατα κάνοντας σκι. Χτυπώντας απλά σε μια πέτρα. Η βίδα που στερέωνε την κάμερα στο κράνος του τρύπησε το κρανίο του και τραυμάτισε ανεπανόρθωτα τον εγκέφαλό του. Είναι συγκλονιστική ιστορία, ειρωνική από όποια πλευρά κι αν την δεις. Για κάποιο λόγο όμως δεν μου βγαίνει το κείμενο. Γράφω, σβήνω, ξαναγράφω, ξανασβήνω. Δεν δένει το γλυκό. Αποφάσισα λοιπόν να πάω έξω , για έναν καφέ, μήπως εκεί μου έρθει η έμπνευση. Δεν μου ήρθε. Αλλά συνάντησα πολλούς φιλόσοφους της καφετέριας.

Είναι εκπληκτικό πόσες γνώσεις μπορεί να έχει ένας συνταξιούχος, πάνω σε πολλά και ετερόκλητα θέματα. Από πολιτική και ποδόσφαιρο, μέχρι κουτσομπολιά για την ζωή των διάσημων. Υποψιάζομαι φυσικά ότι κάθε πρωί βλέπουν οπωσδήποτε Παπαδάκη, και τα απογεύματα στα κρυφά παρακολουθούν Τατιάνα. Αλλιώς δεν δικαιολογείται τέτοια ευρυμάθεια. Σήμερα έμαθα λοιπόν για δύο δίδυμους ποδοσφαιριστές, που ο ένας είναι καλός, και ο άλλος όχι. Κι ότι ο λιγότερο καλός κάνει καριέρα με το όνομα του αδελφού του. Φυσικά δεν συγκράτησα ονόματα, αλλά κρατάω ότι αν έρθει σε ελληνική ομάδα θα γίνει χαμός, γιατί εννοείται ότι ο Πρόεδρος δεν ξέρει. Μην ρωτήσετε ποιος είναι ο Πρόεδρος, δεν ανέφεραν όνομα, μάλλον είναι αυτονόητο.

Επίσης έμαθα ότι ο Αλέξης, ένας είναι ο Αλέξης, ξέρει ότι δεν θα ξαναβγεί ποτέ πρωθυπουργός για αυτό περνάει όλα τα μέτρα, για να έρθει μετά ο Κούλης και να τα βρει όλα έτοιμα. Και φυσικά αν ήταν πρωθυπουργός ένας συμπαθέστατος κύριος με μουστάκι που φώναζε όλη την ώρα στο διπλανό τραπέζι , θα έκανε αύξηση στις συντάξεις, γιατί οι συνταξιούχοι τις έχουν πληρώσει με τις κρατήσεις που τους γινόντουσαν τόσα χρόνια, και η ελληνική οικονομία στηρίζεται στους συνταξιούχους, που φροντίζουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Επίσης θα επανέφερε τα δώρα Πάσχα και Χριστουγέννων, αφού πρέπει να πέσει χρήμα στην αγορά για να κινηθεί το εμπόριο. Τα έλεγε τόσο παθιασμένα, που δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ, πίνοντας μια γουλιά από τον καφέ μου, ότι εγώ θα τον ψήφιζα.

Στο τέλος έπιασαν το survivor. Αφού τόνισαν ότι όλα είναι στημένα από τους Τούρκους, και ότι κανονικά δεν θα έπρεπε κανείς Έλληνας να το βλέπει, αφού όλα τα χρήματα πάνε στην γείτονα χώρα, στην συνέχεια χωρίστηκαν σε δύο ομάδες όπου οι μισοί υποστήριζαν τους διάσημους και οι άλλοι μισοί τους μαχητές. Η κάθε αναφορά στους παίκτες γινόταν με το μικρό τους όνομα, αφού μια οικογένεια είμαστε άλλωστε. Τι κι αν είναι “ανθελληνικό” το να παρακολουθείς το πρόγραμμα. Η ομήγυρη φαινόταν ότι το παρακολουθούσε φανατικά.

Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι είχαν περάσει δύο ώρες. Και ήταν ώρα να φύγω. Στεναχωρήθηκα λίγο, γιατί εκείνη ακριβώς την στιγμή άρχισαν να μιλάνε για την Μενεγάκη, και ήθελα να ακούσω τι θα έλεγαν. Το μόνο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι δεν έπαιζαν τάβλι ή πρέφα. Ίσως επειδή ήταν σε καφετέρια κι όχι σε καφενείο. Ποιος ξέρει. Την επόμενη φορά όμως, έχω αποφασίσει ότι δεν θα είμαι απλός λαθροακροατής, θα πάρω ενεργά μέρος στην συζήτηση, παρόλο που είμαι γυναίκα και καμιά τριανταριά χρόνια μικρότερη τους. Άραγε θα με δεχτούν στην παρέα τους;