Friendzone

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Στο πρόσωπο της, είχε την έκφραση της καλογαμημένης. Ένα χαμογελάκι και το σπινθηροβόλο βλέμμα της, πρόδιδαν τον ανεπανάληπτο οργασμό που είχε ζήσει το προηγούμενο βράδυ με τον μίστερ Big. Το ξημέρωμα την βρήκε με μια ζεστή κούπα καφέ στο χέρι, να χάνεται στην ανατολή του ήλιου. Η ώρα είχε πάει ήδη εννιά και έπρεπε να ντυθεί για το καθιερωμένο πρωινό, στο στέκι με τις κολλητές όπου θα περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια το προηγούμενο βράδυ.
Ανοίγει την ντουλάπα και ανατέλλει ξανά ο ήλιος. Ακτίνες φωτός, διαπερνούν την ύπαρξη της και ζει έναν δεύτερο οργασμό. Τα Manolo είναι εκεί να αστράφτουν σαν τα ακριβότερα διαμάντια του κόσμου, τα Dior συνολάκια την κοιτούν επιβλητικά με ύφος σοφιστικέ και καθωσπρέπει. Τα YSL πάντα φευγάτα, με έντονα χρώματα σαν να μπήκε μόλις η άνοιξη. Τα …

– Περσεφόνη! Ξύπνα! Εννιά η ώρα, θα αργήσεις. Ο αδελφός σου περιμένει.
Όχι ρε φίλε πάλι. Αυτή η γυναίκα είναι βαλτή από την HBO, δεν εξηγείται αλλιώς η μανία της να μου καταστρέφει κάθε φορά το όνειρο και κάθε φορά στο πιο κρίσιμο σημείο. Ακόμα ρε μάνα, δεν συνάντησα την Σαμάνθα, την Μιράντα και την Σάρλοτ. Δεν με έχεις να αφήσει να τις συναντήσω ποτέ.
– Εντάξει μάνα! Σηκώνομαιιιιιι!
– Να σου κάνω πρωινό;
– Όχι!
– Μα θα αντέξεις τόσες ώρες νηστική;
– Ναι μάνα.
Η Περσεφόνη, ήταν μια 20χρόνη φοιτήτρια, που δούλευε στο περίπτερο της οικογένειας της στο Περιστέρι και εν δυνάμει fashion icon … ή κάπως έτσι.
Το είχε βάλει σκοπό, να μαζέψει λεφτά ώστε να ξεκινήσει γυμναστήριο, διατροφή, να αλλάξει εντελώς την γκαρνταρόμπα της και να δει ορισμένα έως άπειρα βίντεο στο γιουτούμπ ώστε να μάθει επιτέλους τι κάνει το primer, να απλώνει συμπαθητικά το μέικ απ, να κάνει σωστή και ίσια την γραμμή του αϊλάινερ. Βέβαια ήξερε ότι μ’ αυτό το όνομα που οι απερίσκεπτοι και άκαρδοι γονείς της, της είχαν φορτώσει, δεν θα μπορούσε να κάνει και πολλά… οπότε θα άλλαζε κι αυτό με κάποιο ωραίο υποκοριστικό.

Τελικά το μόνο που δεν την ενοχλούσε ήταν το καστανό μακρύ μαλλί της, ελαφρώς σπαστό. “Όπως έπρεπε”, σκέφτονταν.
Έχοντας στην τσέπη την προκαταβολή του γυμναστηρίου, ξεκινά η πρώτη μέρα στην κόλαση. Τι είναι αυτό; Εγώ δεν το φανταζόμουν έτσι. Δεν μπορούμε να το πάμε πιο χαλαρά; Κι αυτό το TRX τι φάση; Πονάω Θεέ μου! Νιώθω να πρήζονται οι μύες μου.
Και καθώς έσερνε το κουφάρι της ως τον διάδρομο…
-Γεια σου, είσαι η Περσεφόνη;
-(Που με ξέρει; Πρέπει να σκεφτώ γρήγορα ένα ωραίο υποκοριστικό, αχ δεν μου έρχεται τώρα, γιατί Θεέ μου!)
Ναι! Εγώ είμαι.
-Χάρηκα. Είμαι ο Νίκος. Ο προσωπικός σου γυμναστής.
-(Μα πόσο τυχερή! Αυτός ο Θεός; Είναι ο γυμναστής μου; Πώς είμαι; Τα μαλλιά μου;) Ωραία. Ανυπομονώ να αρχίσουμε.

Και κάπου ανάμεσα στα όργανα, στις θερμαντικές, στα μυοχαλαρωτικά, στα ψώνια, στο γιουτούμπ και στο περίπτερο, η Φένια είχε ήδη ακουμπήσει τους στόχους της. Πλέον όμως, είχε προστεθεί ακόμα ένας. Να κάνει τον Νίκο δικό της. Ήξερε πως είχε να παλέψει με θεότητες, ενδεχομένως με πολλά σιλικονάτα βυζγιά, δόντια γαϊδάρου και υπερτέλεια οπίσθια αλλά άξιζε την προσπάθεια.
Ο Νίκος απ’ την πλευρά του, φαινόταν να την συμπαθεί. Περνούσαν πολλές ώρες της ημέρας μαζί και έδειχνε να το απολαμβάνει. Κάθε φορά που την ακουμπούσε στους γλουτούς μ’ αυτές τις απαλές και αισθησιακές κινήσεις του, η Φένια γίνονταν μούσκεμα. Το κορμί της ανατρίχιαζε, οι σφυγμοί της έπιαναν 200 σε δευτερόλεπτα, τα χείλη της έκαιγαν και η ανάσα της γίνονταν βαριά. Ο πόθος, την θόλωνε. Ήθελε να την πάρει παντού. Στον διάδρομο, στο ποδήλατο, στο πάτωμα, στα αποδυτήρια. Παντού.

Δεν άντεξε. Γύρισε με μια κίνηση, τον κοίταξε και αστραπιαία τον καταβρόχθισε. Οι γλώσσες τους, μπερδεύτηκαν. Οι ρώγες της φώναζαν να τις γλύψει. Άρχισε να τον ακουμπά παντού. Να νιώσει κάθε σπιθαμή του κορμιού του, που τόσο θαύμαζε.

Σαν λυσσασμένη, κατέβηκε στο επίμαχο σημείο όπου με μεγάλη της έκπληξη κατάλαβε ότι δεν ήταν σκληρός.
-Μα τι συμβαίνει; τον ρώτησε. Δεν σου αρέσω;
-Όχι δεν είναι αυτό. Απλά δεν μου αρέσουν οι γυναίκες. Είμαι γκέι.
-Μα πως;
-Θες να σου πω ακριβώς;
-Όχι! Με συγχωρείς. Όμως γιατί δεν με σταμάτησες; Γιατί δεν είπες κάτι και άφησες να ξεφτιλιστώ;
-Φένια μου, δεν ξεφτιλίστηκες. Ηρέμησε. Απλά δεν μπορούσα να σε σταματήσω. Η ορμή σου βλέπεις…

Στεγνή, ξενερωμένη όσο ποτέ και στα πρόθυρα λιποθυμίας σκούπισε τα χείλη της από την μυρωδιά του και πρόσθεσε ακόμα ένα όνομα στο friendzone της.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook