Φτερά και ρίζες

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Κάπου διάβασα ότι στα παιδιά μας να δίνουμε φτερά για να πετάξουν και ρίζες για να γυρίσουν. Πόσο συμφωνώ, πόσο μου άρεσε!

Η αλήθεια είναι, ότι προσπαθούμε όλοι μας να είμαστε όσο το δυνατόν καλύτεροι γονείς. Παλεύουμε για το καλύτερο των παιδιών μας.
Θεωρούμε, πως ένα από αυτά είναι και να μπορέσουν να πετάξουν μόνα τους. παλεύουμε κι εμείς με τους δράκους μέσα μας να πείσουμε τον εαυτό μας γι’ αυτό.

Θα σας πω από την δική μου πλευρά πως βλέπω τα πράγματα.

Αν με ρώταγε κανείς πριν από 5-6 χρόνια, με μεγάλη άνεση θα έλεγα πως, ναι το φυσιολογικό είναι να φύγει. Έκανα μάλιστα και μια μικρή «πλύση» εγκεφάλου στον γιο μου να φύγει στο εξωτερικό και εκθείαζα τα πάντα (ακόμα τα πιστεύω). Στο μυαλό μου είχα πολύ καλά επεξεργαστεί το γεγονός πως, το παιδί μου το μεγαλώνω για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του μόνο του. Εγώ, εμείς, θα ήμασταν πάντα δίπλα του, ούτε μπροστά του, ούτε πίσω του αλλά δίπλα του.

Στεναχωριόμουν όταν άκουγα γονείς να λένε πως δεν θέλουν να φύγουν τα παιδιά τους, γονείς που «εμπόδιζαν» τα παιδιά τους να κάνουν την ζωή τους μακριά τους, γονείς που έλεγαν «εμάς ποιος θα μας κοιτάξει;».
Μα είναι δυνατόν να μεγαλώνεις ένα παιδί με το σκεπτικό πως θα σε κοιτάξει;

Νόμιζα πως, το μυαλό μου και την καρδιά μου την είχα πολύ καλά προετοιμάσει, πως το είχα δουλέψει πολύ καλά μέσα μου και ναι, ήμουν έτοιμη.

Και πάμε στο σήμερα, που ο γιος μου πλέον είναι 17 χρονών και κάνει όνειρα για σπουδές μακριά μας, για μια ζωή στο εξωτερικό με προοπτικές και μέλλον, όπως εγώ του περιέγραφα τόσα και τόσα χρόνια.

Πονάει όμως, πονάει πολύ αλήθεια σας λέω, όσο κι αν νόμιζα πως το είχα δουλέψει πολύ μέσα μου, τελικά δεν παλεύεται με τίποτα.
Ξέρω πως αυτό είναι εγωιστικό, πως δεν «σωστό». Το παιδί μου πρέπει να κάνει την δική του ζωή, με τις δικές του επιλογές, με τα δικά του θέλω.

Σίγουρα δεν θα του κόψω τα φτερά. Έτσι θέλω, να είναι πάντα έτοιμος να πετάξει. Έτσι τον προετοιμάζαμε για την ζωή.

Έτσι, μία μέρα, συζητώντας μαζί του και λέγοντας μου για την ζωή που θέλει να ζήσει, κρυφογέλαγα, γιατί μέσα σε αυτή υπήρχαμε κι εμείς κάπου εκεί ανάμεσα. Να’ τες και οι ρίζες! Γιατί όπως και να το κάνουμε οι ρίζες μας είναι το λιμάνι μας, η αρχή μας. και αν τους έχουμε δώσει σωστά φτερά, θα τους έχουμε δώσει και σωστές ρίζες.
Γι’ αυτό, εύχομαι στο παιδί μου να ζήσει την ζωή που ονειρεύεται, να πετάξει εκεί που θέλει και πιστεύω, πως κάποια στιγμή θα γυρίσει να «χαϊδέψει» τις ρίζες του.

Λίλη Αλεξοπούλου

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook