H γαλέρα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Θυμάμαι μια εποχή παλιά, μια εποχή χωρίς κινητά, με τηλεοράσεις σαν πελώρια κουτιά και video από κάτω από αυτές. Μια εποχή πιο ήρεμη και αγνή.

Θυμάμαι ήμουν παιδί όταν μου φέρανε δώρο εκείνο το επιτραπέζιο. Το είχα δει στην τηλεόραση στο Τζούνιορς… Λίγο πριν πέσει η καρτέλα «είναι αργά, ώρα για ύπνο» και το ζήταγα για ημέρες. Ήταν ένα μεγάλο κουτί μπλε με έναν πειρατή φάντασμα ζωγραφισμένο πάνω να περιφέρεται πάνω από ένα πλοίο… Γαλέρα φάντασμα το έλεγαν. Είχα ξετρελαθεί τότε, όχι με το επιτραπέζιο καθ’ αυτό αλλά με εκείνον τον πειρατή, τον πλαστικό, φτιαγμένο από φώσφορο, που όπως έλεγε και η διαφήμιση. “Έλαμπε στο σκοτάδι” και σάμθινγκ λαικ δατ, που στα παιδικά μας μάτια φάνταζε εξωπραγματικό.
Το πήρα στα χέρια μου και αμέσως έτρεξα στο τηλέφωνο να πάρω τον φίλο μου τον Σωτήρη. Γύρισα ένα ένα τα νούμερα πάνω στην συσκευή δεξιόστροφα (Τι πάει να πει δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ… είσαι μικρός εσύ, βγες από την σελίδα ΤΩΡΑ!) Χρτςςςςς Χρτςςςςςςςςςς Χρτςςςςςςςςς Το σήκωσε η μητέρα του. (Αυτό ήταν το κακό με τα σταθερά τηλέφωνα. Ειδικά αν ήθελες να πάρεις σε σπίτι κοπέλας και το σήκωνε ο πατέρας! Αλλά αυτό θα το αναλύσουμε σε άλλο κειμενάκι.)

-Ναι, ναι κυρία Μαίρη, είναι εκεί ο Σωτήρης;
-Εδω είναι, αλλά ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΚΑΡΤΕΛΑΣ,
ακούστηκε δυνατά από την άλλη μεριά της γραμμής. (Για όσους μικρούς είναι ακόμα εδώ θα εξηγήσω άλλη φορά τι είναι αυτή η ρημάδα η καρτέλα.)
-Ναι, δεν πειράζει θα τα κάνουμε μαζί, αφήστε τον να έρθει…
-Πρέπει να τις κάνει αλλιώς θα του πάρω ένα κοπάδι πρόβατα να βόσκει (Πιασάρικη ατάκα από τοτε…)
-Θα τις κάνουμε μαζί, σίγουρα… θα διαβάσουμε… (λέμε τώρα αλλά ναι, τι να κάνουμε, έπρεπε να παρακάμψουμε το απαγορευτικό.)
-Καλά, αλλά να πάρει τηλέφωνο όταν φτάσει (Κινητά είπαμε δεν υπήρχαν.)
Με τα πολλά τον άφησε.

-ΠΛΑΚΑ ΚΑΝΕΙΣ!!!
μου είπε όταν το είδε. Στρώσαμε την πλαστική γαλέρα στο πάτωμα, ανοίξαμε τα πούλια και τις κάρτες, και φάγαμε δυο ώρες παίζοντας με τον πειρατή, μέχρι που κάποια στιγμή θυμηθήκαμε την άτιμη την διαφήμιση. Καλοκαιράκι, έξω, χαρά Θεού, με τον Ήλιο να λάμπει αποφασίσαμε να κάνουμε “συσκότιση” κλείνοντας όλα τα παντζούρια και να ανέβουμε πάνω στο γραφείο να φτάσουμε τον πειρατή πάνω κοντά στο φως για να τον κάνουμε να φωτίσει σαν φάντασμα, μαζί με κάτι αυτοκόλλητα του δοντάρα από τα δρακουλίνια (ρε ακόμα εδώ είσαι εσύ; Τι πάει να πει ποιος είναι και ο δοντάρας … ωχ Θεέ!)

Στήνουμε την γαλέρα στο πάτωμα, τοποθετούμε τα πουλιά που «φώτιζαν» στην θέση τους, έτοιμοι να ξεκινήσουμε την «περιπέτειά μας» καιιιιιιιιι
Ε ναι, α ρε πούστη Μέρφι, πάντα εκεί, πάντα να μαμάς τα πάντα με τον νόμο σου! Σε κλάσματα του δευτερολέπτου μπαίνει η μάνα μου μέσα…
-Πάτε καλά; Τι κάνετε μέσα στα σκοταδ…ΚΡΑΤΣ.

Αυτό ήταν το άδοξο τέλος της γαλέρας και του πειρατή, από τσόκαρο ξύλινο σολ, 35 νούμερο.
Μια ανάμνηση που θυμήθηκα σήμερα μιας και το είδα, εκεί μπροστά μου, όταν κατέβηκα στην αποθήκη να κατεβάσω το έλατο… Μπλε το κουτί, να προεξέχει από μια σακούλα…

 

 

Σανσίρο

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook