Η αδερφή

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Οικογένεια. Αδέρφια. Δεν υπάρχουν πιο ωραίες λέξεις.

Πέντε χρόνια είχαμε διαφορά με την αδερφή μου. Τσακωνόμασταν πολύ αλλά και αγαπιόμασταν πολύ. Η μικρή μου παντού μαζί. Από το σχολείο μέχρι και στα ραντεβού μου με τον άντρα μου.

Ήταν 18 χρονών τότε που χτύπησε το τηλέφωνο στη δουλεία και ήταν η μάνα μου από το νοσοκομείο. Τότε που ξεκίνησε όλη της η περιπέτεια. Διάγνωση όγκος στο κεφάλι. Δεν έχει ζωή καθόλου. Να πέσουμε να πεθάνουμε εγώ και η μάνα μου. Για πατέρα μη ρωτήσετε ήταν απών. Τρέξαμε βρήκαμε έναν από τους πιο καλούς νευροχειρούργους τότε και μας είπε μπορούμε να το παλέψουμε. 10 ώρες χειρουργείο. Εντατική, ακτινοβολίες, εξετάσεις κάθε 6μηνο. Το κεφάλι ξυρισμένο. Δεν ήταν τότε στη μόδα και όλοι την κοιτούσαν καλά καλά. Και έτσι περάσανε 6 χρόνια. Και έρχεται η ώρα για την καθιερωμένη μαγνητική. Κάτι φαίνεται λέει ο γιατρός.

Πάλι χειρουργείο. Πάλι από την αρχή. Και εκεί που είπαμε όλα καλά εκεί αρχίζει ο Γολγοθάς μας. Άρχισε να μουδιάζει το χέρι. Μετά το πόδι. Φτάσαμε σε ένα σημείο να είναι στο κρεβάτι κατάκοιτη, χωρίς όραση και χωρίς να ακούει από το ένα αυτί. Μέσα στις παραισθήσεις να μας βλέπει τέρατα από τις παρενέργειες των φαρμάκων. Να βλέπει αγγέλους. Όχι δεν άξιζε στην αδερφή μου τέτοιο τέλος. Δεν είχε ζήσει τίποτα ακόμα. Ήταν μόλις 25 χρονών.

Και έφτασε η στιγμή που από τη μια λέγαμε να έρθει το τέλος για να σταματήσει να υποφέρει και από την άλλη θέλαμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω…

Κάναμε γάμο εκείνη τη μέρα.
Έτσι όπως της άξιζε. Με λουλούδια και ντυμένοι στα λεύκα.

Λένε ότι οι άγγελοι φεύγουν νωρίς. Όταν έρθει η ώρα δεν θα τον φοβηθώ. Θα του κλείσω το μάτι και θα του πω πάμε με περιμένει η μικρή μου.

 

Αντωνία Πετυχάκη

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook