Πέρασαν και τα Χριστούγεννα. Ωραία ήταν και φέτος. Μπορεί να μην είχαν ποτά, βόλτες και ξενύχτια γεμάτα γκλίτερ και παγέτες, όπως τότε που δεν είχα παιδιά, αλλά είχαν πολλά τραπεζώματα με συγγενείς και φίλους, δεκάδες πιατέλες με φαγητά και λαχταριστά γλυκά, αγκαλιές, φιλιά, παιδικές φωνές, τρεχαλητά, γέλια, πολλά επιτραπέζια παιχνίδια. Όμορφες στιγμές δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, που χρόνια μετά θα μοιάζουν μαγικές σαν τις αναπολούμε. Για την ακρίβεια αυτή είναι η μαγεία και η δύναμη των Χριστουγέννων. Η νοσταλγία τους που μας γυρίζει πίσω, ζεσταίνει τις ψυχές μας, και μας χαρίζει απλόχερα χαμόγελα.
Και κάπου εδώ, λίγες ανάσες πριν την αλλαγή του χρόνου, αφήνοντας πίσω το 2017, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται τους μήνες που πέρασαν και τι άφησαν πίσω τους. Ναι, δεν έχω παράπονο, κι ας έφαγα τις σφαλιάρες μου και φέτος. Το 2017 είχε τα πάντα. Αδικία, πόνο, κλάμα, γέλιο, χαρά, αγάπη, έρωτα. Ένα τρελό μεθύσι, ανεξέλεγκτο και γλυκό συνάμα, σαν τα μεθύσια της νιότης μου, τότε που σαν με ζάλιζε το γλυκό κρασί, γελούσα και έκλαιγα μαζί. Το 2017 ήταν γενναιόδωρο μαζί μου. Δεν πήρε μακριά μου κανέναν και τίποτα. Όλη μου η οικογένεια είναι εδώ. Όλοι μου οι φίλοι είναι εδώ.
Ναι, νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη που τερματίζω υγιής, και μάλιστα λίγο πλουσιότερη, τρόπον τινά, καθώς πολύ πρόσφατα έγινα για πρώτη φορά θεία. Ναι, νιώθω τυχερή που βγαίνω αλώβητη από το ναρκοπέδιο της ζωής, έχοντας στο πλάι μου φίλους αληθινούς που δείχνουν να ξέρουν καλά πως η αγάπη είναι μπούμερανγκ και που σαν έπεφτα μου έλεγαν απλά ένα «Σήκω! Μπορείς!». Ναι, νιώθω τυχερή γιατί κρατώ στην αγκαλιά μου δύο γλυκύτατα παιδιά που μου δίνουν καθημερινά χίλιους λόγους να προσπαθώ να γίνω καλύτερη, που με κάνουν να χαμογελώ κάθε φορά που μου ψιθυρίζουν στο αυτί τα μυστικά τους, που μου δείχνουν την αγάπη τους με ένα σωρό τρόπους, άλλοτε με το να μου λένε πόσο όμορφη είμαι, κι ας νιώθω χάλια, κι άλλοτε με το να συναγωνίζονται ποιο θα με αγκαλιάσει πιο σφιχτά, σε μια προσπάθεια να μου δείξουν ποιο με αγαπά πιο πολύ. Ναι, νιώθω τυχερή που τα βράδια κουρνιάζω στην αγκαλιά εκείνου, του άντρα που ερωτεύτηκα, που αγάπησα, που είναι μαζί μου στα εύκολα και στα δύσκολα. Που ναι μεν μπορεί να είμαστε τόσο διαφορετικοί και ώρες ώρες με κάνει έξω φρενών και με προκαλεί να σχεδιάσω το μεγαλύτερο ανεξιχνίαστο έγκλημα στην ιστορία, αλλά σαν μου χαμογελά, την ώρα που, σχεδόν με πατρική στοργή, μου πιάνει το χέρι, οι πίκρες γλυκαίνουν και τα όποια προβλήματα, ακόμα και οι πιο δύσκολες εξισώσεις, φαίνονται τόσο απλά.
Ναι, νιώθω ευλογημένη για όλες τις στιγμές ευτυχίας που μου χάρισε το 2017, κι ας ήταν μόνο στιγμές. Με ένα μαγικό τρόπο η διάρκειά τους δείχνει ατέλειωτη και η θύμησή τους μοιάζει με δώρο αγιοβασιλιάτικο, δώρο μοναδικό, σαν το δακτυλικό μας αποτύπωμα, ικανή να πλημμυρίσει την ψυχή με φως, να ξαναζωντανέψει συναισθήματα χαράς, συγκίνησης, ακόμα και λύπης. Ναι, η ζωή είναι στιγμές και θα το λέω και θα το ξαναλέω κι ας γίνομαι κουραστική. Γιατί οι στιγμές αυτές είναι που μας προσδιορίζουν, που γεμίζουν το ημερολόγιο της ζωής μας, που μας παρηγορούν για όλα όσα θέλαμε αλλά δεν γευτήκαμε, που μένουν εκεί ανεξίτηλες, αναλλοίωτες, ήρεμη δύναμη, όπως η πατρίδα για τον ξενιτεμένο και οι ξεθωριασμένες φωτογραφίες για τον ηλικιωμένο.
Ποτέ δεν μου άρεσαν τα ευχολόγια με είθε και μακάρι, που λίγες μέρες μετά την εκπνοή του χρόνου ξεχνάμε, ευχές που μένουν απλά ευχές, λες και το σύμπαν έκλεισε ερμητικά μάτια κι αυτιά στο άκουσμά τους. Καθώς ο χρόνος φεύγει, και μια νέα χρονιά έρχεται, δεν έχω παρά να ευχηθώ σε όλους μια καλή χρονιά γεμάτη στιγμές. Βρείτε χρόνο για εσάς, τον/την σύντροφό σας, τα παιδιά σας, τους φίλους σας. Ζήστε στιγμές, χτίστε αναμνήσεις, και για τα δικά σας βαθιά σας γεράματα, και για τα παιδιά σας! Ζήστε το 2018 σε αργή κίνηση, κι ας τρέχουν όλα γύρω σας.
Ακούστε τη βροχή που πέφτει. Κοιτάξτε το ουράνιο τόξο που ξεπροβάλλει μετά τη βροχή. Απολαύστε το ηλιοβασίλεμα, τον έναστρο ουρανό. Σταθείτε να ακούσετε τον βιολιστή που παίζει εκεί στην άκρη του δρόμου, αφήστε ένα μουσικό κομμάτι, ένα τραγούδι να σας ταξιδέψει. Διαβάστε ένα παραμύθι στο παιδί, παίξτε μαζί του σαν να είστε παιδί, όπως τότε που τρέχατε στις αλάνες, κι ας έχετε άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη. Καθίστε με τον/την σύντροφό σας να πιείτε ένα ποτήρι κρασί και μη βιάζεστε να ανοίξετε την τηλεόραση. Ζωγραφίστε αναμνήσεις. Ζήστε, γιατί ως γνωστόν, δεύτερη ζωή δεν έχει…
Πριν χρόνια κάπου διάβασα, και ειλικρινά λυπάμαι που δεν θυμάμαι ποιος το είπε, ότι καλό φαγητό είναι αυτό που έρχεται στο τραπέζι και η παρέα δεν σταματά να μιλά για να το θαυμάσει, για να το σχολιάσει θετικά ή αρνητικά. Το καλό φαγητό δεν πρωταγωνιστεί. Είναι εκεί με σκοπό να χορτάσει μια παρέα, να την κάνει να περάσει καλά. Παραφράζοντας τα παραπάνω, και καταλήγοντας, εγώ θα επαναλάβω αυτό που σας είπα σαν γνωριστήκαμε. Η ζωή είναι στιγμές, και η ευτυχία, όσο γραφικό κι αν ακούγεται, δεν κρύφτηκε ποτέ στα υλικά αγαθά. Με άλλα λόγια, σημασία έχει να περνάμε καλά, απολαμβάνοντας τη στιγμή, ζώντας με όλο μας το είναι τη χαρά, τη λύπη, το γέλιο, το κλάμα. Σημασία έχει να είμαστε εμείς οι πρωταγωνιστές και σκηνοθέτες της ζωής μας, και όχι μαριονέτες άψυχες, άβουλες, γκρίζες…
Καλή χρονιά, γεμάτη στιγμές… αιώνιες στιγμές…

 

Ta Bizoudakia tis Attartis