Από που να αρχίσω και γω να λέω και να γράφω για τη ζωή μου.

Ας τα πιάσω από την αρχή. Μετράω ήδη 40 Γενάρηδες στην πλάτη μου. Γεννήθηκα σε μια πολύ φτωχή οικογένεια στην επαρχία. Μπαμπάς 25 χρόνια μεγαλύτερος από μαμά. Αναμνήσεις δεν έχω από παιδική ηλικία λόγω του ότι ήταν αρκετά δύσκολη. Θυμάμαι μόνο τον μπαμπά να αφήνει σοκολάτα κάτω από το μαξιλάρι της αδερφής μου και να έχω μόνιμα παράπονο. Θυμάμαι επίσης και δυο άνδρες, που προσπάθησαν να με κακοποιήσουν σεξουαλικά. Το έκαναν μα δεν έφτασαν στο απροχώρητο – μόνο τρίφτηκαν τρομάρα τους με τις μαλαπέρδες τους επάνω μου.

Μεγάλωσα, ήμουν πολύ αντιδραστική αφού όπως έμαθα μετά από αρκετά χρόνια ψυχοθεραπείας, δεν είχα αγάπη και αυτός ήταν ο τρόπος μου να την ζητάω. Γνωρίζω τον άνδρα μου και μετά από 3 χρόνια σχέσης παντρευόμαστε. Καραβανάς στο επάγγελμα και γω εκεί κολλημένη. Ξεκίνησαν οι μεταθέσεις.

Από την αρχή υπήρχαν προβλήματα πολλά και τσακωμοί μα εγώ εκεί κολλημένη, ότι πει ο “αγάς”. Μένω έγκυος στον γιο μου. Άσχημη εγκυμοσύνη και ο κύριος αυτός όλο χολή. Τελικά γεννάω το παλικαράκι μου και στους έξι μήνες ξανά έγκυος, στην κόρη μου. Μετάθεση πάλι. Από τις δυο εγκυμοσύνες έχω να θυμάμαι μόνο κλάμα. Πολύ κλάμα για τα πάντα. Δεν ήμουν σε τίποτα καλή και έκανα παιδιά για να τον τυλίξω λέει! Επίτηδες. Μα ο κύριος ήξερε πως δεν έπαιρνα αντισυλληπτικά και δεν ήθελε προφυλακτικό, ούτε να προσέχει!

Μόνη μου με 2 παιδιά και κύριο εισόδημα το δικό του, εγώ εκεί κολλημένη ότι πει αυτός. Κάποια στιγμή έρχεται μετάθεση Αθήνα και πάμε. Εκεί αρχίζει η αρχή του τέλους.

Πιεζόμουν τόσα χρόνια από το πατρικό μου και μετά μαζί του. Κάποια στιγμή τα βήματά μου με έβγαλαν στην πόρτα μιας ψυχολόγου και θυμάμαι να της λέω: Είμαι 30 χρονών, έχω δυο παιδιά και δεν με νοιάζει, θέλω να αυτοκτονήσω. Κόκαλο εκείνη. Αρχίζω σιγά σιγά να μιλάω και να τα βγάζω από μέσα μου. Αναμνήσεις από παιδικά χρόνια τίποτα. Μου εξηγεί πως επειδή ήταν τόσο άσχημα ο ίδιος ο οργανισμός μου για να με προστατέψει τα κλείδωσε.

Με ρώταγε πολλές φορές αν θέλω να σώσω το γάμο μου. Εγώ ακόμα εκεί, έλεγα ναι. Βρήκα δουλειά και αρχίζω να πατάω στα πόδια μου. Να έχω άποψη να διεκδικώ το χώρο μου. Εκεί άρχισαν τα όργανα. Τόλμησα να σηκώσω κεφάλι. Τελειώνοντας τις θεραπείες η ψυχολόγος μου είπε μια κουβέντα που την έχω κάνει ευαγγέλιο στην ζωή μου: κάθε μέρα άνοιξε το παράθυρό σου και κοίτα τι καιρό έχει έξω. Μην αφήνεις κανέναν να σου λέει τι και πως. Μπορείς μόνη σου.

Δουλεύοντας μια μέρα, λιποθυμώ. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Εντατική 3 μέρες, διάγνωση: μυασθένεια gravis. Στο σπίτι πια και μετά από μήνες εγχείρηση να βγάλω τον θύμο αδένα. Βιοψία: καρκίνος τύπου 1. Το ακούω, το σκέφτομαι 5 λεπτά και λέω αι γαμήσου είμαι μόνο 32, ούτε καν! Τώρα είμαι καλά, ευτυχώς! Ιούλιος το χειρουργείο, Οκτώβρη δούλευα πάλι, κανονικά.

Ο κύριος όλη μέρα στο στρατόπεδο. Ανακαλύπτω πως έχει σχέση με τη νηπιαγωγο των παιδιών.Τους κάνω τσακωτούς και εκείνη τάχα μου δήθεν, σε δύσκολη θέση – εκείνος να μου λέει πως δεν είναι αυτό που νομίζω!!

Παίρνει ξανά μετάθεση εκείνος, μα εγώ είχα καλή δουλειά, δεν ήθελα να φύγω. Του λέω πως θα νοικιάσω σπίτι και θα έχω τα παιδιά και θα βοηθάει και εκείνος. Ανένδοτος, πως δεν βγαίνουμε οικονομικά και κάνω το λάθος και συναινώ να πάνε μαζί του τα παιδιά και εγώ να πηγαινοέρχομαι. Εκεί ήταν η αρχή του τέλους: δεν μπορούσα να μιλήσω με τα παιδιά, μου τα έκρυβε και άρχισε να τα στρέφει εναντίον μου αυτός και οι αδερφές του. Κάνω ασφαλιστικά και κλαίγοντας αυτός μου ζητάει συγνώμη και με παρακάλαει. Τον πίστεψα, αλλά σε ένα παραλήρημα του βγάζει μαχαίρι και απειλεί να σφάξει την μάνα μου και εμένα. Εκεί είπα τέλος χωρίζω. Μια ζωή με απειλούσε με διαζύγιο και γω έτρεμα μην το κάνει,μα τώρα δεν άντεχα εγώ άλλο! Παίρνω τα παιδιά, πάω στην μάνα μου και ξεκινάω διαδικασίες για να χωρίσουμε. Μου κάνει ασφαλιστικά για την επιμέλεια των παιδιών, παρατάω δουλειά, τα πάντα και ξεκινάω τον αγώνα.

Εννοείται τα παιδιά είναι μαζί μου. Όλα τα χρόνια, το μόνο που πήραμε από αυτόν τον άνθρωπο ήταν κακοποίηση λεκτική, ψυχολογική, σωματική.

Ο καλός Θεός με λυπήθηκε εμένα και τα παιδιά μου και μας έστειλε έναν καλό άγγελο στο δρόμο μας. Ξανάφτιαξα τη ζωή μου. Τα παιδιά μου στην αρχή δεν τον ήθελαν. Στα 18 λένε τώρα πως θα πάρουν το επίθετό του γιατί δεν αξίζει να έχουν το επίθετο του πραγματικού τους πατέρα. Ό γιος μου δεν έχει επαφή πια με τον πατέρα του. Όταν σήκωσε το χέρι του στο παιδί μου αυτομάτως του είπα πως πέθανε για εκείνον εκείνη την μέρα. Η κόρη μου ακόμα ελπίζει, μα δεν βλέπω φως στο τούνελ. Ορκίστηκα πως εγώ άντεξα το ξύλο του μα τα παιδιά μου δεν θα τα ακούμπαγε κανείς.

Εκείνος τελικά παντρεύτηκε την δασκάλα των παιδιών. Δεν κάλεσε τα παιδιά στο γάμο, όλα τα έκανε κρυφά. Εμένα, τα παιδιά μου με παρέδωσαν νύφη, στον άνθρωπο που ξανάφτιαξα τη ζωή μου.
Τώρα πια αυτό που θέλουμε και προσπαθούμε είναι ένα μωρό. Ήρθε μια εγκυμοσύνη, μα βιάστηκε το μωρό μου να φύγει, δεν προλάβαμε να ακούσουμε καρδούλα. Θα ξαναέρθει που θα πάει…

Πολλά σας είπα, μα ένα είναι το συμπέρασμα: μπορεί να μην έχουμε λεφτά, πολλές φορές μέχρι να πληρωθεί ό άντρας μου έχουμε μακαρόνια και αυγά μόνο, μπορεί να κοιμάμαι στο σαλόνι σε έναν καναπέ για να έχουν τα παιδιά το μοναδικό δωμάτιο του σπιτιού – μα έχω κάτι που αξίζει τα πάντα: υγεία για την ώρα και ηρεμία!

Αχ αυτή η ηρεμία! Υπέρτατο αγαθό!

 

Ελπίδα για ζωή