TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά

Η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά

Με αφορμή τον ξαφνικό θάνατο της υπαλλήλου της καθαριότητας του που συνέβη πρόσφατα κατά την ώρα εργασίας της σκέφτηκα πόσο τραγικά υποκριτές και εαυτούληδες είμαστε αυτή την εποχή. Συνήθως απέχω να σχολιάζω κάθε τέτοια στιγμή ιδιαιτέρως αν αυτή γίνεται γνωστή από τα μέσα ενημέρωσης που έχουμε όλοι βήμα για την γνώμη μας. Αυτές οι στιγμές κανονικά θα έπρεπε να είναι στιγμές σιωπής και σεβασμού κι είναι από προσβλητικό έως και επικίνδυνο να ακουμπάει οποιοσδήποτε από εμάς τέτοια θέματα την ίδια στιγμή που ένας άνθρωπος χάνεται και μια οικογένεια θρηνεί και προσπαθεί να βρει τις νέες τις βάσεις αφού μία εξ’αυτών ήδη γκρεμίστηκε. Αυτή την φορά θα το προσπαθήσω βοηθώντας με να κάνω πρώτα την αυτοκριτική μου.

Αρχικά σκέφτηκα πως αυτή η γυναίκα που έχασε την ζωή της εν ώρα εργασίας δεν θα χαρακτηριστεί ποτέ ήρωας όπως αντίστοιχων απωλειών σε άλλες θέσεις. Βασικά κατά την γνώμη μου ήρωας μπορεί να κατονομαστεί κάποιος όσο ζει για τον τρόπο που συμπεριφέρεται ή προσφέρει ή αν κάποιος γνωρίζει πως θα πεθάνει αλλά οδεύει εκεί γιατί πρόκειται για το κοινό καλό ή συμφέρον μεγάλο ή μικρό. Αλλιώς, και είναι πολύ λυπηρό αυτό, ατυχήματα και θάνατοι συμβαίνουν σε κάθε χώρο εργασίας. Αποχαιρετάς τον δικό σου άνθρωπο που φεύγει για την δουλειά του κι αυτός ενδέχεται να μην επιστρέψει ποτέ ξανά. Δεν ξέρω αν αυτή η γυναίκα θα είχε το ίδιο τέλος αν εκείνη την στιγμή βρισκόταν στο σπίτι της ή αν αυτό που ζούσε επιβάρυνε μια αναστρέψιμη κατάσταση κι αυτό κανείς δεν μπορεί να το πει με βεβαιότητα. Το μόνο βέβαιο είναι το αποτέλεσμα κι αυτό μετράει πολλά θύματα. Πρώτα την ίδια φυσικά και ακολουθούν τα 4 παιδιά της, ίσως γονείς, αδέρφια ή σύντροφος.

Τον θάνατο της καπηλεύτηκαν πολιτικοί, δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές και δυστυχώς συνάδερφοι της και συνάνθρωποι μας. Ο καθένας από αυτούς έκοψε κι έραψε τον θάνατο της γυναίκας αυτής κατά πως βόλευε. Την ίδια στιγμή που τα <<αποτελέσματα>> της απεργιακής κινητοποίησης βρισκόντουσαν ακόμα στους δρόμους. Αν με ρωτάς είμαι κατά των απεργιών γενικότερα γιατί πιστεύω σε ισχυρότερες και δραστικότερες από αυτήν λύσεις. Αλλά αυτή είναι μονάχα η άποψη μου και δεν σημαίνει ούτε ότι μπορώ να την τεκμηριώσω ούτε βέβαια πως είναι η σωστή. Μα για τα σκουπίδια μας ευθυνόμαστε όλοι μας.

Αφήνω στην άκρη τον παράγοντα όγκος απορριμάτων για τον οποίον πλέον έχουμε χάσει κάθε μέτρο και λογική. Κρατώ για να σταθώ πόσο πολύ δύσκολο ήταν να κρατήσει ο καθένας μας τα σκουπίδια του, τα δικά του σκουπίδια, στον προσωπικό του χώρο μέχρι να εξομαλυνθεί η κατάσταση. Αναρωτιέμαι πόσο επιλεκτικά και <<βρωμερά>> καθαροί έχουμε γίνει ώστε να δημιουργούμε βουνό σκουπιδιών αλλά να απέχουμε από την οσμή και την όψη τους. Οι περισσότεροι κάδοι ξεχείλισαν από την πρώτη κιόλας μέρα της απεργίας. Είμαστε πια τόσο καθαρά βρώμικοι άλλοι από υπερευαισθησία κι άλλοι, πολύ χειρότερα, από κόντρα.

Υπήρξαν άνθρωποι που αυτοστιγμής στο άκουσμα της κινητοποίησης οργάνωσαν την άνευ αναβολή ταχτοποίηση του υπογείου, του κήπου ή του παταριού τους. Δυστυχώς βρέθηκαν κάποιοι που για να πάνε κόντρα στην πολιτική, στο σύστημα ή στους απεργούς έδρασαν, άκουσον άκουσον, εκδικητικά. Μέτρησα επιχειρήσεις που θεώρησαν πως το καθήκον τους προς την πολιτεία, τους πελάτες και τους γείτονες τους τέλειωνε με το βραδινό <<Ζ>> της ταμειακής τους ενώ έχουν την δυνατότητα αν μη τι άλλο να νοικιάσουν έναν κάδο για ιδιοχρησία για τις μέρες της απεργίας. Όμως η αδιαφορία είναι πολύ πιο εύκολη, πιο βολική και δυστυχώς άνευ συνεπειών αντίδραση.

Σε όλον αυτόν τον χαμό και πανικό, πίσω από σακούλες και χάρτινα κιβώτια είδα κι ανθρώπους που έγιναν ξανά παράδειγμα για μένα. Άλλους τους είδα στην γειτονιά μου κοντά, κάποιους λίγο μακρύτερα και κάποιοι έδωσαν το παράδειγμα τους μέσω διαδικτύου. Είδα την Έφη από την Πρέβεζα, την μακριά από την πολιτισμένη Αθήνα πόλη, να κρατά τα σκουπίδια στους κάδους της μικρής της επιχείρησης. Γνώρισα τον Νίκο που χρησιμοποίησε ένα από τα πολυτελή αυτοκίνητα της εταιρείας του για να μεταφέρει τα σκουπίδια στην χωματερή νομίζω. Αντίκρυσα την Μπέτυ που αποφάσισε ότι δεν θα πάθει τίποτα αν παραχωρήσει το μικρό αθηναικό της μπαλκονάκι για να φιλοξενηθούν οι δικές της σακούλες σκουπιδιών. Κι είπα πως αφού μπορεί αυτή σε ένα τόσο δα μπαλκόνι μπορώ κι εγώ στην μεγάλη μου αυλή. Και τα κράτησα στο σπίτι μου αυτή την φορά και θα το ξανακάνω αν χρειαστεί γιατί η κατάσταση που είχε δημιουργηθεί στους δρόμους ήταν σαφώς πιο ανυπόφορη από αυτήν που βίωνα εγώ.

Μερικές βρωμιές τελικά αφήνουν περισσότερους λεκέδες από αυτούς που φαίνονται και κάποιες μυρωδιές είναι απογοητευτικότερες απο εκείνες της ψαρίλας και του αίματος από το ξεπαγωμένο κρέας. Κάποιες νόσοι εξαπλώνονται με μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτές που προκαλούν τα μικρόβια των σκουπιδιών. Και ορισμένα μικρόβια είναι ανθεκτικότερα και ισχυρότερα από αυτά των συμβατικών ασθενειών και έχουν ονόματα όπως αδιαφορία, ανευθυνότητα και ωχαδελφισμός.

Τώρα, την ίδια στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο, περνάει από τον απέναντι δρόμο ένα απορριματοφόρο. Κάνουν μια δουλειά που εγώ νομίζω δεν θα μπορούσα να κάνω. Έχουν τον απόλυτο σεβασμό μου αλλά θέλω να έχω τον δικό τους. Θέλω να τρέφουμε αμοιβαία αισθήματα γιατί μόνο έτσι λειτουργεί μια κοινωνία. Σε κάθε άλλη περίπτωση έχουμε ακριβώς ότι μας αξίζει.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Βίκυ Ροδοπούλου

Ειμαι η Βικυ και αγαπώ ό.τι περιέχει δύο όψεις. Αγαπώ τις σχέσεις και μου αρέσει να γράφω γι'αυτές και να βλέπω την καλή τους πλευρά. Δεν μου αρέσει η μοναξιά παρά μόνο αν την επιλέξω και επιδιώκω να ζω μέσα σε αγέλες. Φύσει θηλαστικό, θέσει ομαδική. Τίποτα στην ζωή μου δεν ήταν όμορφο αν δεν μοιράστηκε με κάποιον κι όπως όλοι μας σχεδόν, γράφω για όσα δεν μπορώ πάντα να πω.
Βίκυ Ροδοπούλου

Latest posts by Βίκυ Ροδοπούλου (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *