Η κολλητή μου

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Κολλητή φίλη. Αυτή η αδελφή ψυχή που κατοικεί μόνιμα στην καρδιά σου.
Τι να πω για τη Φωφώκα μου; Γιατί για μένα αυτή είναι η καρμική μου σχέση κι η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής μου μετά τα παιδιά μου… Από που να αρχίσω; Μάλλον θα το πάω πίσω, πολύ πίσω, σχεδόν σαράντα χρόνια.

Μια από τις πρώτες μου αναμνήσεις είναι το επίμονο χτύπημα του θυροτηλέφωνου κι εμένα να παίρνω καρέκλα να το σηκώσω για να ακούσω μια βροντερή φωνή να λέει «Κατερίνα είμαι η γιαγιά της Φώτως, πάμε στο πάρκο, πες στη μαμά σου να σε φέρει να παίξετε» Κι εγώ να τρέχω στη μαμά να της το πω πως μια Φώτω με περιμένει στο πάρκο ενώ αναρωτιέμαι ποια στο καλό είναι αυτή;

Δεύτερη ανάμνηση, τραυματική μπορώ να πω, ο σαρανταφεύγα εαυτός μου ντρέπεται για την οκτάχρονη βερσιόν του. Νέα μαθήτρια στο δημόσιο σχολείο στην Τρίτη δημοτικού, χεράκι χεράκι με ένα άλλο καινούριο κοριτσάκι μπροστά στον πίνακα να κάνει η κυρία τις συστάσεις με την υπόλοιπη τάξη. Κι εκεί στο πρώτο θρανίο μια γνώριμη φατσούλα μιας ανιψιάς μου (τότε τη νόμιζα ξαδέρφη μου) κι από το πίσω θρανίο ένα πονηρό μούτρο με μάτια που ξεχείλιζαν σκανταλιά να της πετάει μια μπάλα πλαστελίνη κι εγώ να λέω «κοριτσάκι, μη πετάς πράγματα στην ξαδέρφη μου» κι όλη η τάξη (31 παιδιά) να σκάει στα γέλια και φυσικά αρχηγός στην μετέπειτα καζούρα η Φώτω με τις πλαστελίνη της και την κασετίνα γεμάτη φάρμακα και χανσαπλάστ (μέχρι και σύριγγα είχε το τέρας) γιατί «εμένα η μαμά μου είναι νοσοκόμα και ξέρει»

Τρίτη και φαρμακερή, στη έκτη δημοτικού αυτή τη φορά, ενώ έχουμε αρχίσει να κάνουμε παρέα και εκτός σχολείου πια. Σαν άβγαλτο, μετέπειτα άβουλο πλάσμα όπως συνηθίζει να με αποκαλεί, αποφάσισε πως πρέπει να μάθω να ρίχνω σφαλιάρες. Φωνάζει λοιπόν τον Βασιλάκη, τον ανεκπλήρωτο έρωτα της στο δημοτικό και του ζητά να της πει κάτι για να τη νευριάσει, άλλο βλαμμένο αυτό, της απαντά βλέπω δυο μπάλες μπροστά μου – ήμασταν βλέπεις η χαρά της Ελληνίδας μάνας των 80’s, στρουμπουλά στρουμπουλά -και το πρώτο χαστούκι σκάει στα μούτρα «καλά, καλά η μία είναι ξεφούσκωτη» προσπαθεί να διορθώσει το καημένο αλλά του σκάει κι από μένα η σφαλιάρα και μάλιστα στο ήδη κόκκινο μάγουλο.

Τι να πρωτοθυμηθώ; Τα πενηντάρικα (σε δραχμές ε; ναι, είμαστε τόσο παλιές) που μου ζητούσε στο γυμνάσιο και καλά να πάρει τυρόπιτα αλλά τα έβαζε για να πάρει πακέτο τσιγάρα ρεφενέ κι όταν της το χτυπάω μου λέει “θα σου πάρω μαρή ένα ταψί τυρόπιτα να φας να σκάσεις επιτέλους!”. Το πρώτο δικό μου τσιγάρο πίσω από την εκκλησία του χωριού, τράκα από το πακέτο της! Την πρώτη φορά που έβρισα για να της πω να μη βρίζει! Την εισαγωγή που έκανα όταν τη γνώριζα σε φίλους, “είναικαλό κορίτσι μη τη βλέπετε έτσι!”. Το μοναδικό μεγάλο καβγά που μας κράτησε χώρια έξι μήνες να μαλώνουμε για την κηδεμονία του σκύλου και να στέλνουμε η μια στην άλλη πράγματα της με άσχετους ή τέλος τον πρώτο καφέ μετά τον καβγά που ήταν τόσο αμήχανος για πέντε μόνο λεπτά και μετά ήταν σα να μην πέρασε μια μέρα! Τα τρόφιμα που μου έφερνε όταν δεν είχα ευρώ να πάρω ένα ψωμί! Για την αγάπη που της έχω και μου έχει ώστε είναι ο ένας και μοναδικός λόγος που δεν ήθελα να φύγω από την Ελλάδα!

Η ζωή λες και αποφάσισε όταν γεννηθήκαμε πως πρέπει να μας αποζημιώσει για τα αδέρφια που δε μας έδωσε και έτσι εμείς τα δύο τόσο ανόμοια πλάσματα ήρθαμε τόσο κοντά που και αδελφή να είχα, τόσο αγαπημένες δε θα ήμασταν! Μια ζωή στην ίδια γειτονιά, στα ίδια σχολεία, ακόμα κι όταν χανόμασταν γιατί κολλούσαμε με άλλες παρέες – πάντα τη θυμάμαι να υπάρχει κοντά μου.

Έρωτες, σπουδές, δουλειά, γάμοι, παιδιά, ανεργία μαζί τα περάσαμε. Για δυο χρόνια μέναμε στην ίδια πολυκατοικία που κόντεψε να ξεμείνει από ενοίκους. Όταν μετακόμισα εκτός πόλης μετά από ένα χρόνο ήρθε κι αυτή με την οικογένεια της στο ίδιο χωριό. Διακοπές, δεκαετίες ολόκληρες στο χωριό μου, που έγινε δικό της πλέον σε σημείο φέτος να πάει χωρίς εμένα (παράπονο όχι και τόσο καλά καλυμμένο).

Και τώρα… τώρα για πρώτη φορά εγώ στο εξωτερικό μετανάστρια, γαμώ την κρίση μου μέσα, κι αυτή εκεί ξανά στο πατρικό της να βλέπει το δικό μου πατρικό κλειστό και να περιμένουμε ποτέ θα έρθει η ώρα να τα πούμε στο Skype. Η καλύτερή μου ώρα να δω αυτό το μούτρο που αν και πέρασαν χρόνια και χρόνια εξακολουθεί να έχει το ίδιο σκανταλιάρικες ύφος και να με αποκαλεί «μαλακία όρθια» κι εγώ «τεεεέρας».

Θα μπορούσα να γράφω για ώρες, μέρες, να μοιραστώ τόσες και τόσες αναμνήσεις αλλά έχω ένα σπίτι να καθαρίσω, μια γάτα να ταΐσω, έναν άντρα να ξυπνήσω και δυο μάτια που τρέχουν δάκρυα να σταματήσω γιατί πλησιάζει κι ώρα που θα πιούμε το καφεδάκι μας παρέα, αυτή εκεί στην ηλιόλουστη Θεσσαλονίκη κι εγώ εδώ στη γκρίζα Στουττγάρδη.

 

Κατερίνα Σκορδέλη

 

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook