Η μπέρτα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Ψψψψψτττττ…
Nαι εσένα λέω. Nαι ντε, εσένα την τέλεια μανούλα! Όχι δεν σε ειρωνεύομαι καθόλου, το αντίθετο! Το καλό που σου θέλω αν και είμαι σίγουρη πως αρχικά θα σκεφτείς: ” τι λέει αυτή τώρα;” και θα κάνεις την χαρακτηριστική “κούκου” κίνηση με το δάχτυλο σου. Φτιάξε καφεδάκι, να τα πούμε, να ξέρεις όμως πρώτον τα γράφω για να τα ακούω εγώ η ίδια , και δεύτερον για να μάθεις, χωρίς να πάθεις όπως εγώ.

Ξέρω πως κάνεις τα πάντα για το παιδί/ παιδιά σου. Ξέρω πως τα φροντίζεις σε βαθμό που οι μαμάδες από άλλες χώρες μας έχουν κανει ανέκδοτο, ξέρω πως κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σου είναι αφιερωμένο στις ανάγκες της οικογένειας σου και ξέρω πολύ καλά πως εδώ ξεχνάς κάποιον. ΕΣΕΝΑ.! Είμαι σίγουρη πως ακόμα κι αν αεριστεί το σπλάχνο σου διαφορετικά, είσαι ικανή να βρεις τον ειδικό κλανογιατρό για να εξασφαλίσεις την υγεία του παιδιού σου, ΑΛΛΑ… εξακολουθείς να αγνοείς αυτό το πονάκι, τσιμπηματάκι, αυτό το κάτι που ενοχλεί ΕΣΕΝΑ εδώ και καιρό.
Παίρνεις ένα παυσίπονο , ίσως και παραπάνω, υπόσχεσαι στον εαυτό σου πως κάποια στιγμή θα το κοιτάξεις, ίσως καταφέρεις να βρεις και το τηλέφωνο ενός γιατρού αλλά δεν θα πας ποτέ γιατί: θα αρρωστήσουν τα παιδιά, θα έχουν αγώνες που δεν θα μπορούν να χάσουν, πολλά διαγωνίσματα και διαβάσματα, και γενικά χιλιάδες λόγους να μην προλαβαίνεις, οχι σε γιατρό να πας, αλλά μετα βίας να κάνεις πιπί σου δυο φορές την ημέρα (αν έχεις προλάβει να πιεις νερό)

Μέχρι εδώ τα ξέρεις ήδη και μάλλον έχεις βαρεθεί να διαβάζεις αλλά εδώ αρχίζει “το καλό”. Ίσως (αν και εύχομαι να μην σου τύχει) , μια μέρα το πονάκι να μην είναι πια πονάκι αλλά εξελιχτεί σε πόνος και αργότερα σε ΠΟΝΑΡΑ …(ξέρω πως δεν υπάρχει η λέξη , αλλά πίστεψε με θα έπρεπε). Στην αρχή είσαι χαλαρή, δεν είναι κάτι καινούργιο απλά είναι λίγο πιο ΕΝΤΟΝΟ, δεν μασάς παρά μόνο όταν συνειδητοποιήσεις πως έχεις δοκιμάσει όλα τα παυσίπονα που υπάρχουν στο σπίτι, σε ψυγείο, ντουλάπια, ακόμα και τα υπόθετα των παιδιών και αρχίζεις και γλυκοκοιτάς το υγρό για τα τζάμια μιας και ποτέ δεν ξέρεις , στην γνωστή ταινία με τον Ελληνικό γάμο , ο μπαμπάς της νύφης έπαιρνε όρκο πως αυτό κάνει δουλειά σε όλα.

Λειτουργεί όμως το τελευταίο εγκεφαλικό σου κύτταρο και σε γλιτώνει από την δηλητηρίαση οπότε πας ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ , όλο και κάποιο παυσίπονο που δεν ξέρεις θα υπάρχει, ας δοκιμάσουμε. Ακόμα αποφεύγεις την ιδέα του γιατρού γιατί το παιδί, έχει μάθημα κλαρίνου, έχεις να πάρεις και δώρο για ένα παιδικό πάρτι που έχετε να πάτε την Κυριακή και είσαι τόσο χαζή που νομίζεις πως θα πας. Μπαίνεις στο φαρμακείο με μάτι που γυαλίζει περισσότερο από το μεγαλύτερο διαμάντι του πλανήτη κι αφού δοκιμάζεις όλα όσα σου προτείνει ο φαρμακοποιός και δεν σε πιάνει τίποτα, επιστρέφεις, δεν μπορεί υπάρχουν και οι ενεσούλες…ΤΣΟΥ…τίποτις και είσαι πλέον σε φάση “δενμπορείκάτιθαυπάρχειεδώγιανασταματησειαυτόςοπόνος” και αρχίζεις και δαγκώνεις μανιωδώς τα ντουβάρια του φαρμακείου.
ΜΑΤΑΙΑ.

Σε πετάνε διακριτικά έξω και δυστυχώς ο γιατρός φαίνεται ως η μόνη λύση. Κάνεις την καρδιά σου πέτρα, αυτοβαφτίζεσαι η πιο άθλια μάνα του κόσμου που το παιδί θα χάσει το μάθημα κλαρίνου και πας. ΑΛΛΑ, το τρενάκι αυτό έχει περάσει, και ο γιατρός με αυτό το βλέμμα ΟΙΚΤΟΥ , που ξέρεις πως δεν είναι και το καλύτερο, ξεστομίζει την απαγορευμένη για όλες τις μητέρες λέξη: “ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ”, γιατί βλέπεις το πονάκι που έγινε πόνος που έγινε πονάρα, σε έχει κάνει κάτι μεταξύ τελικού Σ και απόγονο του Κουασιμόδου, σε συνδυασμό με πίνακα του ΠΙΚΑΣΟ.

Αγαπητή μου…
Μόλις σκίστηκε η μπέρτα σου…ξέρεις αυτή που φόρεσες αυτόματα με το που έβγαλε σταυρουδάκι το τεστ εγκυμοσύνης, και σε έβαλε στο club των SUPER μαμάδων. Που σου δίνει υπερδυνάμεις και ΝΟΜΙΖΕΣ πως σε κάνει και άφθαρτη και μιας και είσαι “άφθαρτη” τα τελευταία 14 χρόνια, δεν ξέρεις τι σε πονάει πια περισσότερο. Η πονάρα, ή η σκισμένη μπέρτα σου…

Αφήνεις τα καμάρια στην μάνα σου (αν είσαι τυχερή και έχεις) με ύφος “εγκαταλείπω τα παιδιά μου στους 5 δρόμους ” ή “θα μου τα πάρει η πρόνοια” και κουνάς το μαντήλι που έχει μουλιάσει από το κλάμα, καθώς το αυτοκίνητο απομακρύνεται και φτάνεις ΕΚΕΙ. Που δεν ήθελες να φτάσεις ποτέ, μόνο που το ξεφτίλισες καλή μου και τώρα πια βλέπεις μόνο το ΠΑΤΩΜΑ…

Πλέον είναι αδύνατον να σταθείς όρθια, καθιστή, γονατιστή, κτλ από τον πόνο… Ναι εκείνον τον παλιό που περνούσε πριν δυο χρόνια με deponάκι. και πριν το καταλάβεις, δεν κοιτάς πια το πάτωμα , αλλά το ΤΑΒΑΝΙ, γιατί είναι το μόνο που μπορείς να δεις από το ΦΟΡΕΙΟ. Και τώρα σκέφτεσαι πως έπιασες πάτο, και τώρα ντρέπεσαι που δεν μπορείς πια ούτε τις κάλτσες σου να βάλεις αν δεν σε βοηθήσει ο άντρας σου, που αρχίζεις και σκέφτεσαι πως δεν είναι άσχημη ιδέα οι πάνες ακράτειας τελικά, γιατί η διαδρομή μέχρι το μπάνιο σου φαίνεται συνδυασμός Οδύσσειας και Άθλων του Ηρακλή και πριν το καταλάβεις καλά καλά είναι βράδυ Ανάστασης και είσαι σε ένα σκοτεινό θάλαμο νοσοκομείου (η νοσηλεύτρια που είχε βάρδια ή πολύ ρομαντική ήταν, ή ψυχαναγκαστική με τα φώτα) κι αντί να χαίρεσαι τα παιδάκια σου και τον αντρούλη σου, παρακαλάς να μην πεθάνει η κυρά-Ελενίτσα στο κρεβάτι απέναντι , τώρα που ο συνοδός της πετάχτηκε για 5 λεπτά να κάνει Ανάσταση…

Γι’ αυτό καλή, υπέροχη τέλεια μανούλα μπορείς να τσακιστείς να πας σε έναν γιατρό τώρα που ακόμα το πονάκι είναι πονάκι;;!!

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook