Ποτέ δε φαντάστηκα ως παιδί πως η παρουσία, ή η απουσία κάποιου στη ζωή μου, θα ήταν τόσο ηχηρή. Πώς να φανταστώ άλλωστε την πορεία της ζωής μου, που ουσιαστικά ήταν λίγο περίπλοκη. Η μοίρα δε φέρνει μόνο όμορφες στιγμές σε οικογένειες, το έχουμε νιώσει πολλοί στο πετσί μας, που θυμάται και δεν ξεχνά εύκολα. Αλλά να… Είναι και κάποια πράγματα που λες πως στα έφερε η τύχη, ακόμη κι αν πρέπει να τη βαφτίσεις ατυχία.

Εγώ ναι, νιώθω τυχερή γ’ αυτά που μου ήρθαν. Και δεν ήταν λίγα πιστέψτε με. Νιώθω τυχερή γιατί η μοίρα ήθελε μέσα στα δύσκολα και στα άσχημα μια αύρα να με κατακλύσει, να με γεμίσει και να ποτίσει μέσα μου το μικρό λουλούδι που άνθιζε δειλά, ώστε να βγάλει άνθη. Η δική σου αύρα γλυκέ μου!

Και έβγαλε άνθη όμορφα, γιατί η αγάπη και η ζεστασιά κύλησαν μέσα μου, τότε που την είχα απόλυτη ανάγκη και κάθε φορά όποτε χρειάζεται να ανασύρω μνήμες ενδόμυχα ή όχι, η ζεστασιά σου, η αύρα σου, η αγάπη σου και η καλοσύνη σου, με ηρεμούν, μου δίνουν κουράγιο και συνεχίζω.

Ήσουν πάντα για μένα εκεί, στις πρώτες μου κουβέντες, στις πρώτες μου απορίες, στις σκανταλιές ως νήπιο. Με ξεγελούσες τόσο γλυκά, για να ‘χεις 15 λεπτά χρόνο να δεις τα “νέα” όπως τα έλεγες κι εγώ μαζί σου στην αγκαλιά σου φορούσα το βαρύ σου καπότο, που ζέσταινε το κρύο δωμάτιο. Με μάθαινες με τράπουλα να προσθέτω και να αφαιρώ κι εγώ το έβλεπα παιχνίδι. Μου έδινες κρυφά λίγη ζάχαρη με το καφέ σαν γλυκάκι, να ξεγελάσεις και αυτή την επιθυμία μου και ας ήξερες πως αυτό θα το πλήρωνες με ώρες ενέργειας παιδικής. Με περίμενες στα σκαλιά της εξώπορτας, να μου δώσεις ακόμη και το λιγοστό δικό σου χαρτζιλίκι, για να έχω εγώ στο σχολείο καλύτερο κολατσιό και ας μην έπινες εσύ τον καφέ στο καφενείο με τα φιλαράκια σου. Και όταν ερχόταν η νύχτα, άτιμη νύχτα, όλα γινόταν τόσο μεγάλα στα μάτια μου, τόσο άγρια κι όμως η αγκαλιά σου έκανε εσένα γίγαντα, ικανό να τα βάλεις με θεριά ανήμερα. Να δώσεις μάχες ικανές να ρίξουν κάστρα κι εγώ γλυκά γλυκά, σαν μοναδική πριγκίπισσα, να χαθώ στην ηρεμία και σε όνειρα όμορφα με την μυρωδιά σου δίπλα μου.

Αχ αυτή η μυρωδιά σου! Έρχεται και ξανάρχεται στα ρουθούνια μου το πράσινο σαπούνι, που κάθε μέρα έλουζες τα άσπρα σου μαλλάκια. Ας πέρασαν χρόνια ολάκερα που έγινα γυναίκα, μάνα ξανά και ξανά, ας βλάστησαν όλα μέσα μου και ας κοντεύουν πια τα άνθη να χαθούν. Η μυρωδιά σου εκεί να σπάει τη μύτη μου και να γεμίζει τη καρδιά μου φως και τα μάτια μου δάκρυα.

Και ας κλαίω πότε πότε που δε σ’ έχω εδώ κοντά μου, νιώθω τυχερή που σε έζησα! Νιώθω ευτυχία που η μοίρα είχε αυτό το σχέδιο γραμμένο στης ζωής μου τη γραμμή. Νιώθω ευλογία που η μυρωδιά σου πότισε μέσα μου και όσο ο καιρός περνά γίνεται πιο έντονη, μιας και νιώθω την ευθύνη για το μέλλον που έρχεται!

Εύχομαι ο Θεός να με αξιώσει να ζήσω, να μεταδώσω και ν’ αφήσω κι εγώ πίσω στη μνήμη σε δικά μου παιδιά κι εγγόνια, μια τέτοια μυρωδιά.

Μακάρι να μ’ ευλογήσει η αύρα σου γλυκέ μου φρουρέ, άξιε κατακτητή των μαχών μου, οδηγέ και δάσκαλε της ζωής μου, να φανώ αντάξια των όσων μου έδωσες, για να έχω να δώσω από τη ψυχή μου…

Δεν ξέρω αν κατάλαβες πόσο σε λάτρεψα, ξέρω πως η ζωή μου θα ήταν μισή χωρίς τη δική σου παρουσία. Και τώρα η απουσία σου δεν πονά τόσο, γιατί η μυρωδιά είναι τόσο έντονη στο μαξιλάρι μου. Εδώ είσαι πάντα φρουρός. Ο δικός μου μοναδικός ήρωας με το πράσινο σαπούνι.

Καληνύχτα παππού σ’ αγαπώ πολύ.

Στον παππού μου Θανάση

Αναστασία Φαφουτέλη