Η νεροδαμάστρια

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Η αρχαία κατάρα στον τάφο του Τουταγχαμών ήταν σαφής: “Όποιος ενοχλήσει τον αιώνιο ύπνο μου, κακό μεγάλο θα τον βρει! Ο Όσιρις, ο Άνουβις και η Ίσιδα θα τον κατατρέχουν και σε όποιο σπίτι πάει, θα του πλημμυρίζουν τα λούκια, κάθε τρεις και λίγο, ΤΕΛΟΣ”

Εγώ λοιπόν, νταξ μη με βλέπετε έτσι ταπεινή να γλείφω το κουταλάκι της μερέντας, προφανώς έχω υπάρξει μεγάλη τυχοδιώκτης και αρχαιοδίφης, πιθανολογώ πως έχω μαθητεύσει δίπλα στον Ιντιάνα Τζόουνς τότε που ήτανε ακόμα καυλάκι κι όχι μουστόγερος – δεν εξηγείται αλλιώς πως με χτύπησε η κατάρα του Φαραώ, πείραξα το γαμοτάφο του και δεν το θυμάμαι! Σε όποιο σπίτι έχω μείνει, παιδιόθεν, θυμάμαι τα υδραυλικά να βγαίνουν οφφ. Τυχαίο, δε νομίζω, φίλε!

Στο συγκεκριμένο σπίτι που μένουμε τα τελευταία 6 χρόνια της πολυτάραχης ζωή μας, έχω έρθει αντιμέτωπη με νερά που αναβλύζουν από σιφώνια και (ω, ναι) αποχετεύσεις ουκ ολίγες φορές. Δηλαδή έχω πλέον εκπαιδευτεί σε τέτοιο βαθμό που με λες και νεροδαμάστρια, κάνω τα χα ιιιιι αααα χου, που κάνουν οι φακίρηδες και περιστρέφουν τα νερά και τα φέρνουν βόλτα, έλα μωρέ το έχετε δει, βάλτε νικελόντεον, από το άβαταρ ντε! Ε, εγώ είμαι αυτή. Ναι.

Η πρώτη φορά που είδα το σπίτι μου να γίνεται λίμνη των στεναγμών ήταν ΚΑΤΑΧΕΙΜΩΝΟ, τέλη Γενάρη και μόλις είχαμε βγει με τον παιδί από το Παίδων που μας είχαν κρατήσει ένα τριημεράκι λόγω ίωσης. Βάζω το μπεμπάκι στο κρεβατάκι του, το κουκουλώνω και πάω να ξεκινήσω τα πλυντήρια με τα ρούχα του νοσοκομείου. Και στο πρώτο στύψιμο του πλυντηρίου, κάνω έτσι και τι να δω; Το νερό στις κάλτσες μας! Δε θυμάμαι και πολλά μετά, λιποθύμησα; έχω κάτι θαμπές αναλαμπές με μένα να σφουγγαρίζω τα παγωμένα νερά με -2 βαθμούς έξω, το παιδί το πήρε η πρόνοια, να έχουμε κλείσει το γενικό του νερού, να μην έχουμε νερό για μέρες μέχρι να βρούμε άκρη με τη ζημιά, να πλενόμαστε με το σάλιο μας σαν τις γάτες, να κατουράμε στις φραγκοσυκιές, να παίρνουμε 2-2 τα χαπάκια για τη διάρροια για να στουμπώσουμε να μη χρειαστεί να κάνουμε χοντρό μας, γιατί αφενός πως θα καθαρίσουμε τη λεκάνη, αφετέρου πως θα πλύνουμε τα κωλιά μας, οκ οι γάτες είναι πιο ευέλικτες φτάνει μέχρι εκεί η γλώσσα τους, εγώ δεν είμαι τόσο ευλύγιστη το ομολογώ, ο άντρας μου δε ξέρω.

Έκτοτε το σκηνικό έχει επαναληφθεί αρκετές φορές. Οι επιστήμονες υδραυλικοί – αποχετευσιολόγοι αποφάνθηκαν ότι το πρόβλημα έγκειται στο ότι οι υδραυλικοί σωλήνες του σπιτιού είναι υπερβολικά στενοί και συχνά μπουκώνουν εξ ου και το νερό ξεμπουκάρει απ’όπου βρει! Λούκια, πλακάκια, τοίχους, οροφές, καναπέδες και ανάκλιντρα. Κοινώς, δε σώζεται γιατρέ μου. Ε, και τι πρέπει να κάνουμε δηλαδις να ουμ; Η λύση είναι απλή, απορώ πως δεν το είχαμε σκεφτεί 6 χρόνια που ζούμε εδώ. Δεν πλενόμαστε. Δεν πλένουμε ρούχα. Τσίσα γιοκ, κακάκια μάλλον αστειεύεστε. Και νόμιζες πως θα γλιτώσεις γατάκι; ΧΑ! Γελάστηκες! Γιατί ο ΦΑΡΑΩ ξέρει! Ο ΦΑΡΑΩ καταλαβαίνει! Ο ΦΑΡΑΩ εκδικείται! Και στην πρώτη υποψία σταγόνας βροχής, σου κάνει ένα ΝΤΟΥ από παντού και καβαλάς πάλι το κανό σου για να κάνεις τη διαδρομή σαλόνι – κρεβατοκάμαρα.

Η αλήθεια είναι πως είχες επαναπαυθεί. Είχες ξεχαστεί, είχες αφήσει τα προβλήματα της καθημερινότητας να σε αποσπάσουν από τον αέναο αγώνα σου για επιβίωση απέναντι στην υπέρτατη δύναμη της φύσης! Το νερό! Και είχες το θράσος να θες να πας να κάνεις μπάνιο χτες το βράδυ. Ε καλοκαίρι είναι, είπες να το ρίξεις έξω βρε αδερφέ και συ μια φορά, να λούσεις τα μαλλιά σου και ΑΚΟΥΣΟΝ ΑΚΟΥΣΟΝ (νταξ μέγιστη ύβρις) να θες να βάλεις και μαλακτική και να τρίψεις το σώμα σου με σαπουνάκι του Θεούλη, ΠΟΙΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΚΥΡΑ ΜΟΥ που έχεις τέτοιες προσδοκίες, τέτοιες βλέψεις; Δεν σου έχουν μάθει στη ζωή σου να περπατάς όπου φτάνει η σκιά σου, τι μεγαλοπιάνεσαι και μου θες καθαριότητες, δηλαδή οι βεδουίνοι στην έρημο που πλένονται μια φορά το εξάμηνο το πάθανε ε; ε; Κατ’αρχήν αν θες να ξέρεις, το συχνό πλύσιμο είναι ανθυγιεινό, ξηραίνει την επιδερμίδα, καταστρέφει το πε χα. Ναι.

Εκεί που αμέριμνη σαπουνιζόσουν τραγουδώντας ντεεε σπα σι το, κάνει μία ΦΛΟΠ το λούκι κι αρχίζει να ξερνάει! Πασσιτο πασσιτο, σουαβε σουαβεσιτο, τον ήπιες. Κλείνεις το νερό του ντουζ και πετάγεσαι έξω με το πετι μερσεγιεζ στο μαλλί και το σκραμπ μάνγκο στα επίμαχα σημεία, φωνάζοντας ΤΟ ΓΕΝΙΚΟΟΟΟΟΟ, ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟΟΟΟΟΟΟ, όπου ασφαλώς δεν εισακούγεσαι γιατί το ένα μέλος της οικογένειας σου μιλάει στο βάιμπερ με το αμόρε και το άλλο παίζει τρίτο παγκόσμιο πόλεμο στον υπολογιστή και είναι με ακουστικά ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ… Κάποια στιγμή παίρνει το μάτι τους την τρελή γυμνή με τις σαπουνάδες που τρέχει από δωμάτιο σε δωμάτιο αλαλάζοντας, αλλά νταξ δε δίνουν σημασία, όλες οι οικογένειες έχουν τον γραφικό τους, η δική σου οικογένεια έχει εσένα, δε ξέρετε τι δράματα παίζονται πίσω από κλειστές πόρτες παιδιά, αχχ.

Με τα πολλά, ξημερώνεις με τη σφουγγαρίστρα στο χέρι, με το σπίτι σε κατάσταση αποξηραμένης λίμνης για άλλη μία φορά και η επόμενη μέρα σε βρίσκει να περιμένεις συνεργείο υδραυλικού, αποφρακτικής και σαμάνου που θα κάνει τα βουντού του για να αποφορτίσει την αρνητική ενέργεια που διοχετεύτηκε στο χώρο από τα καντήλια που κατέβασες πάλι.

Και τώρα καλέ μου αναγνώστη, θα με ρωτήσεις “καλά, μαλάκας είσαι ρε, γιατί δεν μετακομίζεις;”

Διότι, καλέ μου φίλε (ένας είσαι, δεν με διαβάζουν περισσότεροι – θα σε λέω Τάκη) καλέ μου φίλε Τάκη λοιπόν, πρώτον δεν παίζουν φράγκα για μετακόμιση στην παρούσα φάση, δεύτερον ποιος σου εγγυάται πως και στο επόμενο σπίτι που θα πας δεν θα συμβαίνει το ίδιο, σου υπενθυμίζω Τάκη (ξεχνάς εύκολα όμως και με στεναχωρείς) πως αυτό με τα υδραυλικά σε ακολουθεί όπου πας, είναι το κάρμα σου, το ριζικό σου, ίσως φταίει που είσαι ζώδιο του νερού, ίσως που είσαι μεγαλογκαντέμης, δεν ξέρω.

Θα μου πεις, πάλι καλά που από τα 4 στοιχεία της φύσης σε κυνηγάει το νερό, για φαντάσου να σε κυνηγούσε η φωτιά και να καίγεται ο κώλος σου με την ίδια συχνότητα με την οποία βρέχεται!

Κάποια στιγμή, θα σου μιλήσω Τάκη όμως και για τη φωτιά και την αμήχανη στιγμή που καίγεται το σύμπαν γύρω σου από πυρκαγιά και συ καις το φαί στην κουζίνα σου και ψάχνονται οι πυροσβέστες γιατί μυρίζει κεφτέδες το λαμπαδιασμένο δάσος. Άλλη φορά όμως, τώρα σφουγγαρίζουμε.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

3 σκέψεις στο “Η νεροδαμάστρια”

  1. Ένα θα πω . Καινούριο σπίτι ολοκαίνουργιο πρώτοι ιδιοκτήτες εμείς . Φθινόπωρο 2008 δεν έχουμε κλείσει μήνα από τη μετακόμιση. Μόλις έχουμε ανοίξει όλα τα κιβώτια, έχουμε κρεμάσει όλα τα κάδρα έχουμε βιδωσει όλα τα φωτιστικά. Πάω στο μεσαίο μπάνιο (μεζονέτα) και ΒΡΕΧΕΙ ΡΕ ΦΙΛΕ. ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΒΆΝΙ. Πετάγομαι στο σαλόνι και στάζει από το φωτιστικό. Φωνάζω το σύζυγο αρχίζει να ψάχνει το γενικό , δεν τον βρίσκει (ακόμα θέλαμε χάρτη για να βρούμε την εξώπορτα στο σπίτι όχι το γενικό του νερού ). Τρέχω στο πάνω όροφο και βλέπω να τρέχει νερό από τη βρύση της μπανιέρας που ξεκινάει ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΛΑΚΑΚΙΑ . Η κόλλα δεν είχε στεγνώσει ακόμα στα πλακάκια και τρεχανε νερά . Τους λεκέδες στα ταβάνια τους βάψαμε μετά από έξι χρόνια γιατί φοβόμουν ότι θα ξαναπλημμυρησουμε αν τους διορθώσω .

  2. Σε νοιώθω! Κι εμένα με κυνηγάει το ρημάδι το νερό! Έχω σπάσει ρεκόρ! Πλημμύρισα στον 2ο όροφο πολυκατοικίας, με την κοιλιά τούρλα στο πρώτο μου παιδί, 3 η ώρα την μαύρη νύχτα, να επιπλέουν φλοκάτες μαξιλάρες και κρεββάτια. Κι αυτό είναι μόνο ένα από τα περιστατικά, με πρωταγωνιστή το νερό, που έχω βιώσει.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook