Η παράσταση

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Παίρνω θέση και πάλι, να παρακολουθήσω την παράσταση. Ένα θέατρο σκιών. Τα φώτα κλείνουν, η κουρτίνα ανοίγει.

Ένα παιδί κάθεται στο χαλί του σαλονιού και παίζει με τα παιχνίδια του, όμως οι κινήσεις του είναι μηχανικές. Το μυαλό του είναι αλλού. Η καρδιά του παιδιού χτυπάει δυνατά. Από την κουζίνα ακούγονται φωνές.

– ΜΕ ΤΗ ΠΟΥΤΑΝΑ ΣΟΥ ΗΣΟΥΝ ΠΑΛΙ; ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΑΡΓΗΣΕΣ;
– ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΗ ΡΕ, ΤΡΕΛΗ! ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΗΜΟΥΝ!
– ΠΗΡΑ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΙΧΕΣ ΦΥΓΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΩΡΕΣ, Μ’ ΑΥΤΗΝ ΗΣΟΥΝ ΠΑΛΙ!
– Α ΠΑΡΑΤΑ ΜΑΣ ΠΙΑ!

Τα χέρια του παιδιού χτενίζουν (λίγο βίαια αλήθεια είναι) τα μαλλιά της κούκλας και η καρδιά του πάει να σπάσει. Τρέμει κιόλας λίγο. Ακούγονται ήχοι από πιάτα που σπάνε, πετάγεται πάνω το παιδί, τρέχει στη κουζίνα.

– ΠΗΓΑΙΝΕ ΜΕΣΑ ΕΣΥ!
– ΑΣΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ, ΑΣΕ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΤΙ ΑΛΗΤΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ, ΔΕΣ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ, ΔΕΣ ΤΙ ΜΠΑΜΠΑ ΕΧΕΙΣ!
– ΣΚΑΣΕ! ΣΚΑΣΕ ΠΙΑ!

Δεν απολαμβάνω την παράσταση, με ενοχλεί το θέαμα, θέλω να σταματήσω να παρακολουθώ μα είμαι καρφωμένη στη θέση μου. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Τρέμω κιόλας λίγο.

Η μπανιέρα είναι γεμάτη νερό. Η γυναίκα τρίβει με το σφουγγάρι την πλάτη του παιδιού. Ακούγεται το τηλέφωνο από το υπνοδωμάτιο και η φωνή του άντρα που μιλάει. Η γυναίκα προσπαθεί να ακούσει, τρίβει δυνατά με το σφουγγάρι, το παιδί πονάει, διαμαρτύρεται σιγά, ‘ΣΣΣΣΣΣΣ’ του λέει η γυναίκα, το παιδί σωπαίνει, του γδέρνει την πλάτη, τρίβει τρίβει, δεν κοιτάει, δεν καταλαβαίνει, μόνο προσπαθεί να ακούσει τον άντρα που μιλάει στον τηλέφωνο. Ξαφνικά πετάγεται πάνω και τρέχοντας βγαίνει από το μπάνιο. Το παιδί μένει μέσα στη μπανιέρα. Το νερό κρυώνει. “Μαμάαααα…” λέει με χαμηλή φωνή. Δεν το ακούει κανείς. Το νερό παγώνει. Το παιδί προσπαθεί να βγει μόνο του από τη μπανιέρα. Γλιστράει, είναι δύσκολο. Καταφέρνει να σταθεί όρθιο, περνάει το ένα ποδαράκι έξω από τη μπανιέρα μα είναι ψηλά, δεν φτάνει να ακουμπήσει κάτω, χάνει την ισορροπία του, πέφτει, χτυπάει. Κλαίει. Επιτέλους το ακούν.

– ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΑΞΙΑ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΣΕΙΣ!
– ΑΣΤΟ ΚΑΤΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΤΩΡΑ ΣΕ ΠΗΡΕ Ο ΠΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ; ΟΤΑΝ ΓΥΡΝΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΓΚΟΜΕΝΕΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΣΑΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΠΑΙΔΙ;
– ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΗ ΡΕ, ΙΔΙΑ Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ
– ΜΗ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΑΛΗΤΗ, ΑΚΟΥΣΕΣ;

Το παιδί τρέμει σα φύλλο. Γυμνό, βρεγμένο, πονάει. Η καρδιά του πάει να σπάσει.

Δε θέλω να δω άλλο, προσπαθώ να σηκωθώ από τη θέση μου, τόσες φορές την έχω δει αυτή την άθλια παράσταση, γιατί με ταράζει τόσο; Η καρδιά μου πάει να σπάσει.

Το παιδί γράφει έκθεση. Το θέμα είναι “Μία σχολική εκδρομή”. Μα οι λέξεις που ξεχύνονται από το μολύβι του παιδιού είναι ανυπάκουες, γράφουν τη δική τους ιστορία. “Θέλω να φύγω από δω, να πάω σε άλλη οικογένεια, δε θέλω να φοβάμαι, θέλω να πάω σε άλλο σπίτι, σας παρακαλώ, θέλω να πάω σε άλλο σπίτι” Η δασκάλα φωνάζει τους γονείς στο σχολείο.

– Τι συμβαίνει, το παιδί έχει πρόβλημα.
– Όχι, φαντασίες είναι αυτά, κανένα πρόβλημα, επειδή δεν την αφήνουμε να βλέπει αργά τηλεόραση τα γράφει αυτά, ε ξέρετε τώρα, παιδιά!

– ΤΙ ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΓΡΑΦΕΙΣ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕΣ ΡΕΖΙΛΙ ΣΤΗ ΔΑΣΚΑΛΑ ΣΟΥ!

Είμαι κάθιδρη, τα σώμα μου παράλυτο, προσπαθώ με όλη μου τη δύναμη να φύγω από αυτό το θέατρο, μα είναι αδύνατον. Τουλάχιστον να κλείσω τα μάτια μου, να μη βλέπω, Μα η παράσταση συνεχίζεται ακόμα και κάτω από κλειστά βλέφαρα.

Το παιδί κάθεται στο τραπέζι με τον άντρα και τη γυναίκα.

– ΦΑΕ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΣΟΥ, ΜΗ ΜΕ ΣΚΑΣ ΚΑΙ ΣΥ!
– ΑΣ’ΤΗΝ ΝΑ ΦΑΕΙ ΟΣΟ ΘΕΛΕΙ.
– ΤΕΤΟΙΑ ΛΕΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ.
– ΑΦΟΥ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΦΑΕΙ
– ΘΑ ΑΡΡΩΣΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΑ ΤΡΑΒΗΞΕΙ ΜΕΤΑ, ΕΣΥ; ΘΑ ΠΑΡΑΤΗΣΕΙΣ ΤΙΣ ΓΚΟΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΟΥ;
– ΔΕ ΣΚΑΣ ΡΕ ΠΙΑ, ΑΣ ΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΠΙΑ, ΜΙΑ ΡΗΜΑΔΑ ΜΠΟΥΚΙΑ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΑΣ, ΣΙΧΤΙΡ
– ΣΙΧΤΙΡ ΕΣΥ ΡΕ ΑΛΗΤΗ

Το παιδί κοιτάει τον τοίχο απέναντι του. Οι λέξεις πετάνε, γίνονται γκράφιτι στον τοίχο ΑΛΗΤΗ ΤΡΕΛΗ ΠΟΥΤΑΝΕΣ ΓΚΟΜΕΝΑ Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ Η ΚΑΡΓΙΟΛΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ ΝΑ ΗΣΥΧΑΣΟΥΜΕ ΕΧΕΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΔΕ ΘΑ ΞΕΜΠΕΡΔΕΨΕΙΣ ΕΤΣΙ ΕΥΚΟΛΑ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΣΙΧΤΙΡ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΠΙΑ μεγάλες λέξεις γραμμένες με κόκκινο , μπλε και μαύρο σπρέι. Περνάνε οι ώρες, οι μέρες, τα χρόνια, οι λέξεις είναι εκεί, δεν ξεθωριάζουν ποτέ, το παιδί δεν μπορεί να πάρει τα μάτια του από πάνω τους. Κρυώνει και φοβάται. Η καρδιά του χτυπάει δυνατά.

Τα φώτα ανάβουν, η παράσταση τελείωσε. Σηκώνομαι από τη θέση μου. Αύριο πάλι. Τρέμω λίγο. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook