Η πιο σπουδαία αγάπη

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

…γύρω στις 4 το πρωί έξω από ένα ιατρείο στα επείγοντα δημόσιου νοσοκομείου της Αθήνας.
(σίγουρα δεν περίμενες αυτό το σκηνικό, διαβάζοντας τον τίτλο, μα εδώ θα διαβάσεις για αληθινή ιστορία αγάπης οχι αυτές των video clips ,οπότε αν περιμένεις να διαβάσεις για μαγιό και γλωσσόφιλα προχώρα σε άλλη ιστορία.)

….βρίσκω επιτέλους καρέκλα να καθίσω μετά από έξι ώρες ορθοστασία και καθώς η δεύτερη παυσίπονη ένεση αρχίζει να με πιάνει και το κεφάλι μου σταματάει να κάνει κινήσεις σαν ξεχαρβαλωμένου ρομπότ , αρχίζω και βλέπω και τους άλλους πονεμένους και ταλαιπωρημένους γύρω μου. Δυο καρέκλες πιο πέρα νόμιζα πως στην γωνία ήταν μια μάζα πεταμένων ρούχων, μπουφάν, δεν μπορούσα να καταλάβω μέσα στην θολούρα μου. Δεν έδωσα σημασία μέχρι που άνοιξε η πόρτα του ιατρείου και ο άντρας δίπλα στα ρούχα τα πέταξε γρήγορα κάτω και αποκάλυψε μια γυναίκα που προσπαθούσε να σηκώσει για να την οδηγήσει στην πόρτα του ιατρείου. δεν πρόλαβε, η πόρτα έκλεισε. “Τα ρούχα” ξανακούρνιαξαν ανήμπορα στην καρέκλα στη γωνία. Τότε ο άντρας ξεκίνησε να τους μιλάει, η μάλλον προσπαθούσε να τους μιλήσει, γιατί αυτό που ακουγόταν δεν ήταν απλά μια ξένη γλώσσα, αλλά άναρθρες απελπισμένες κραυγές.

Χωρίς να είμαι σίγουρη ακουγόταν σαν ένας άνθρωπος που του είχαν κόψει την γλώσσα. Ήταν πάνω από 70 χρονών , με σκούρο δέρμα, ντυμένος με τα ρούχα της φτώχειας μα καθαρός και αξιοπρεπέστατος. Το πρόσωπο του , ήταν ένα από τα πιο όμορφα πρόσωπα που είχα δει στην ζωή μου. Ο χρόνος δεν είχε καταφέρει να καταστρέψει τα όμορφα χαρακτηριστικά του παρά μόνο να αφήσει μερικές ρυτίδες, σαν ένδειξη σεβασμού στην ηλικία του. Τα μάτια του ήταν γεμάτα σπίθες , μα όταν κοιτούσε την γυναίκα δίπλα του αποκτούσαν μεγαλύτερη λάμψη, μπορούσες να δεις μέσα στα μάτια του τον πόνο, την αγωνία του μα πάνω απ’ όλα την αγάπη του για εκείνη. Την ηλικιωμένη κάτω από τα ρούχα. Δυο ώρες μετά κατάφερα να την δω κι εκείνη. Ντυμένη σαν κλασική γιαγιούλα , με μαντίλι στα μαλλιά, μα στρουμπουλή και με μαγουλάκια κόκκινα σαν 16χρονη χωριατοπούλα, όμορφη κι ας ήταν πονεμένη.

Άθελα μου τους φαντάστηκα στα νιάτα τους, πρέπει να ήταν από εκείνα τα ζευγάρια, που θα θα έκοβαν ανάσες όταν τους αντίκριζε κανείς. Πόσο θα ‘θελα να μάθω την ιστορία τους. Στις ατέλειωτες ώρες αναμονής, δεν σταμάτησε να της χαϊδεύει το χέρι., ακόμα κι όταν εκείνη το έδιωχνε εκνευρισμένη από τον πόνο, δεν την άφηνε για παραπάνω από ένα λεπτό. Στο νοσοκομείο είχε ψοφόκρυο κι εκείνος φορούσε πουκάμισο κι από πάνω αμάνικο μπουφάν. Γύρω στα ξημερώματα που από το κρύο, όλοι ψάχναμε τρόπο να ζεσταθούμε, εκείνος έβγαλε και ακούμπησε επάνω της και το αμάνικο μπουφάν του. Κάθε, μα κάθε φορά που άνοιγε η πόρτα του ιατρείου ή προσπαθούσε να την σηκώσει ή όταν καταλάβαινε πως πλέον εκείνη δεν άντεχε , προσπαθούσε μάταια να επικοινωνήσει με τους γιατρούς.

Δεν θυμάμαι ποτέ ξανά να έχω δει άνθρωπο τόσο απελπισμένο στην ζωή του να επικοινωνήσει. Δεν έχω ξανανιώσει τόσο έντονα την επιθυμία να μπορούσα να γίνω η γλώσσα του, να ήξερα νοηματική, να μπορούσα να γράψω, ή να πω κάτι εκ μέρους του. Η εφημερία τελείωσε στις 8 το πρωί. Τα επείγοντα είχαν κλείσει και τα τρία “υπερτυχερά” περιστατικά είχαμε πλέον μεταφερθεί στην καρδιολογική, μια γυναίκα γύρω στα 50 που τελικά θα της έκαναν εισαγωγή, εγώ στην αναμονή για παρακέντηση (φίλε ,μου τρύπησαν την σπονδυλική και μετά είδαν πως είχαν φέρει το λάθος “κιτ” και περίμενα με την βελόνα καρφωμένη να φιλοτιμηθεί η νοσηλεύτρια να φέρει το σωστό…αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) και το ζευγάρι των ηλικιωμένων.

Όταν επιτέλους εμφανίστηκε ο διερμηνέας ,ο παππούλης πήρε ανάσα. Από αυτές τις βαθιές που φτάνει επιτέλους οξυγόνο στα πνευμόνια. Η γυναίκα άρχισε να εξηγεί τι της συμβαίνει κι εκείνος επιτέλους να καταλαβαίνει πως οι γιατροί θα την βοηθήσουν. Μέχρι τις 2 το μεσημέρι που μου έδωσαν εξιτήριο (έπρεπε να μείνω 2 ώρες ανάσκελα μετά την παρακέντηση) ο άνθρωπος αυτός, δεν είχε φύγει από το πλευρό της ούτε λεπτό! Δεν τον είχα δει ούτε γουλιά νερό να πίνει, ούτε μπουκιά να τρώει, ούτε λεπτό να κοιμάται.

Και αυτό φίλε μου είναι η πιο σπουδαία αγάπη..Αυτή που σε κάνει να ξεχνάς την ίδια την ύπαρξη σου, τις ίδιες σου τις ανάγκες και να σκέφτεσαι μόνο πως θα εξασφαλίσεις μια μέρα ακόμα με το άλλο σου μισό. Που λάμπει ακόμα και στο πιο θαμπό περιβάλλον, που ξεχωρίζει ακόμα και στον πιο ανείπωτο πόνο.

(Ένα τεράστιο ευχαριστώ κι ένα ακόμα πιο μεγάλο σ’ αγαπώ και στον δικό μου άντρα που ήταν στο πλευρό μου σε όλα αυτά που πέρασα)

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook