Όλα είναι υπέροχα στην ζωή μου. Είμαι πάντα καλοχτενισμένη, λαμπερή, έχω ένα τακτοποιημένο και όμορφο σπίτι. Εγώ απολαμβάνω τις εξόδους μου, φορώντας τα καλά μου και ίσως και κάπως αποκαλυπτικά μου ρούχα, χωρίς να δίνω καμία βάση σε διάφορα άτομα που ίσως κρυφά ή φανερά το κατακρίνουν αυτό λόγω μητρότητας. Άλλωστε τι με ενδιαφέρει; Είμαι μια άριστη μητέρα. Το παιδί μου πάντα χαμογελάει, με τον πρώην σύζυγο διατηρώ άριστες σχέσεις. Κρατάω την τέλεια ισορροπία ναι μεν είμαι μαμά, αλλά είμαι και γυναίκα. Βγαίνω, ντύνομαι όμορφα, έχω φίλους που με αγαπάνε, τι με νοιάζει λοιπόν… Ας λένε,εξάλλου πάντα κάποιος κάτι θα λέει.

Ξυπνάω κάθε πρωί χαρούμενη και αισιόδοξη. Βοηθάω όσο μπορώ τον περίγυρο μου με συμβουλές και όμορφα λόγια. Απολαμβάνω τον καφέ μου, και ακόμη και τότε δείχνω όμορφη, κανένα σημάδι κούρασης ή ταλαιπωρίας. Πηγαίνω τον γιο μου σχολείο και απολαμβάνω μετά την ημέρα μου, άλλοτε με μια ωραία πρωινή βόλτα, ή με έναν καφέ με τις φίλες μου, ή πηγαίνοντας γυμναστήριο. Ειδικά το γυμναστήριο το λατρεύω. Χάρη σε αυτό έχω το όμορφο σφιχτό κορμί μου, που όποιος και αν το βλέπει απορεί “έχεις γεννήσει εσύ;;” πόσες φορές έχω ακούσει αυτή την έκφραση ούτε εγώ δεν ξέρω.

Τα Σαββατοκύριακα που ο μικρός κοιμάται στον μπαμπά του, απολαμβάνω την ελευθερία μου. Βγαίνω με φίλες, χορεύω, τραγουδάμε καραόκε, τραβάω τα αντρικά βλέμματα και αυτό με κάνει να νιώθω ακόμα καλύτερα. Ποια γυναίκα δεν θέλει στην ουσία να είναι θελκτική προς το αντίθετο φύλο. Στις βραδινές εξόδους μου, φυσικά και είμαι πάντα στην τρίχα, μαλλί ίσιο για να τονίζει τα μεγάλα μου μάτια με τις μεγάλες βλεφαρίδες που έχω από μικρό παιδάκι, ντύσιμο σέξυ, είπαμε είμαι γυναίκα όχι μόνο μαμά. Και φυσικά ο κανόνας μου, πάντα ψηλό τακούνι, χωρίς αυτά χάνεις όλη σου την θηλυκότητα. Ένα χαλαρό ρακόμελο στην αρχή με μια εξαίσια ποικιλία, μετά ποτάκι είτε σε κάποιο club είτε στα μπουζούκια που μου αρέσουν ιδιαίτερα. Χαμόγελο, αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση, αυτά είναι τα μυστικά μου για να περνάω καλά.

Και κάπου εδώ βγαίνουμε από το προφίλ του facebook μου και πάμε πάλι από την αρχή στην πραγματικότητα αυτή την φορά.

Το πρωί τα μαλλιά μου θυμίζουν ζούγκλα μιας και είναι κατσαρά και μάλιστα με χοντρή τρίχα άρα η μόνη λύση για να παρουσιαστώ στο σχολείο είναι ένας βιαστικός πρόχειρος κότσος. Θα πιω 1-2 καφέδες για να συνέλθω και όσο τους πίνω θα είμαι σαν να βγήκα από έναν άλλο πλανήτη, εκεί κάπου στην μέση του δεύτερου καφέ αρχίζω να επανέρχομαι στην γήινη ζωή. Θα μαζέψω το σπίτι, που φυσικά ποτέ δεν είναι τακτοποιημένο, και χαίρομαι για αυτό γιατί το να μου χαλάνε την τάξη μου παιδικά παιχνίδια για εμένα προσωπικά είναι ευλογία. Κάπου εκεί θα γράψω και ένα χαρούμενο ‘’Καλήμερα με χαμόγελοοοο’’ και ότι αισθάνομαι ήρεμη η κάποιο άλλο χαρωπό συναίσθημα που θα μου βγάλει το facebook. Όσο λείπει ο μικρός ίσως πεταχτώ στην φίλη μου για ένα καφεδάκι στην δίπλα καφετέρια εκεί δεν το συζητώ, δεν θα νιώθω απλά ήρεμη, θα νιώθω ενθουσιασμένη κρατώντας τον καφέ μου με ένα αξιοζήλευτο χαμόγελο.

Το παιδάκι μου όπως και κάθε παιδάκι, και θα φωνάξει και θα γκρινιάξει και θα πέφτει στο πάτωμα με έμενα να τρέχω σε μια εκδοχή του τρυποκάρυδου από το αγαπημένο μας καρτούν. Αλλά φυσικά θα χαμογελάσει πολλές φορές την μέρα, ε εκεί φωτογραφία και ανέβασμα. Με τον πρώην σύζυγο ευτυχώς όντως έχουμε καλές σχέσεις και έτσι έχω την πολυτέλεια για κάποιες βραδινές εξόδους τα Σάββατα. Τώρα αν αυτές είναι μία ή δυο η τέσσερις τον μήνα θα σας γελάσω αυτό εξαρτάται από την διάθεση. Θα ισιώσω το μαλλί μου ρίχνοντας κάθε κατάρα στο πιστολάκι, θα βαφτώ με τρεμάμενο χέρι γιατί δεν το κατέχω και πολύ, θα αναγκάσω την φίλη μου να μου βάλει αϊλάινερ γιατί αυτό δεν το κατέχω καθόλου, και κάπου εκεί πέφτει και η σέλφι με το κοντό μαύρο φόρεμα, το λάγνο βλέμμα, την στάση είμαι και πολύ ντίβα, και επίσης αν δεν πετύχει η μία από τις 30 που θα έχω τραβήξει και κάπως θα μου αρέσει, πετάω και καμιά πεντακοσαριά φίλτρα στην ολοφύσικη πόζα μου και μια χαρά. Τώρα για χορούς και για τραγούδια δεν θα πω ψέματα αν έχω κέφι το διασκεδάζω και κάνω και μια live μετάδοση έτσι για το καλό μην χαλάσει το γούρι, μην χάσει ο λαός εμένα να χορεύω τα καγκέλια, αμαρτία είναι. Από την μέση και πάνω πάντα γιατί μετά από καμιά ωρίτσα βγάζω το σέξι τακούνι μου, και φοράω τις εφεδρικές μου μπαλαρίνες.

Φυσικά όταν θα γυρίσω σπίτι πιθανότατα η θα πέσω ξερή για ύπνο, η θα σκεφτώ μέχρι και την χυλόπιτα που μου είχε ρίξει ο Νικολάκης στην πρώτη δημοτικού γιατί δεν του έδωσα μια τσίχλα.

Ο σκοπός όλου αυτού του κειμένου είναι δύο λόγοι. Δυο λόγοι αντιφατικοί μεταξύ τους. Ο πρώτος είναι ότι θεωρώ τεράστιο λάθος να παριστάνουμε κάτι το οποίο δεν είμαστε, μέσω μιας εικονικής ζωής που μπορεί να μην μας εκφράζει καν, η έστω μπορεί να μας εκφράζει ως ένα σημείο ή ακόμα χειρότερα να είναι η ζωή που θα θέλαμε να είχαμε. Πρέπει να νιώθουμε περήφανοι για την εικόνα μας και να αγαπάμε τον εαυτό μας και ας μην είμαστε ο ορισμός της τελειότητας, επίσης πρέπει να δείχνουμε ευγνωμοσύνη για όσα έχουμε, και ας μην ζούμε στο τέλειο σπίτι, και ας μην είναι τα παιδιά μας πάντα χαμογελαστά και ήρεμα σαν να έχουν βγει από διαφήμιση βουτύρου (που προφανώς οι χαμογελαστοί γονείς θα ρίχνουν τριμμένο ζάναξ μέσα στον καφέ για να ξυπνούν τόσο χαρούμενοι). Έχουμε σπίτι, έχουμε παιδιά, έχουμε πολλά άλλα που συνάνθρωποι μας δεν έχουν.

Ο δεύτερος λόγος όμως είναι και το ακριβώς αντίθετο. ΠΟΤΕ δεν ξέρεις πως αισθάνεται ο άλλος και γιατί θέλει να παρουσιάσει κάτι άλλο που απέχει είτε λίγο είτε πολύ από την πραγματικότητα. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει κανέναν, κανείς δεν μπορεί να δει το μέσα του άλλου ούτε να καταλάβει τις ανάγκες του. Μην κρίνετε ζωές από μια φωτογραφία, μην δικάζετε ανθρώπους αν δεν ξέρετε την ιστορία τους. Τα συμπεράσματα σας, κρατήστε τα για τον εαυτό σας, πολύ απλά γιατί όσο ουτοπικό και αν ακούγεται, για κάποιον άνθρωπο ίσως είναι κάτι σημαντικό. Ένα νόμισμα έχει δύο όψεις, μην κολλάτε στην μία λοιπόν γιατί η άλλη όψη του νομίσματος δεν είναι ορατή για κανέναν, και άμα την δούμε ίσως νιώσουμε πολύ διαφορετικά ίσως τρομάξουμε κιόλας, αυτό ισχύει για όλα στη ζωή.