Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σ’ έναν τόπο μακρινό μια όμορφη Πριγκίπισσα που της άρεσε πολύ η μουσική. Φώναζε λοιπόν έναν ντόπιο μουσικό, όποτε ήθελε ν’ ακούσει και ερχόταν στον κήπο της να παίξει με τη ομάδα του.

 

Σιγά σιγά όμως η Πριγκίπισσα ήθελε ο ντόπιος μουσικός να παίζει μόνο γι’ αυτήν και άρχισε να την ενοχλεί που έπαιζε και για μία άλλη πριγκίπισσα.

Τον φώναζε λοιπόν όλο και λιγότερο και πάντα του ζητούσε να έχει την αποκλειστικότητα της μουσικής του.

 

Την ίδια περίοδο βρισκόταν στο βασίλειο κι ένας άλλος “ξένος” μουσικός, ταξιδευτής και πλανόδιος που ερχόταν από μακρυά και έπαιζε κι αυτός την ίδια μουσική, αλλά με άλλα ακόρντα και συγχορδίες, που η Πριγκίπισσα δεν είχε ξανακούσει .

Φώναξε λοιπόν τον “ξένο” στην αυλή της και του ζήτησε να παίζει μουσική γι’ αυτήν αποκλειστικά. Ο πλανόδιος αποφάσισε να μείνει στον μακρινό τόπο και να δεχτεί την φιλοξενία. Ότι ζητούσε αυτός, η πριγκίπισσα διέταζε και του το έφερναν, οπότε συγκεντρώθηκε και έπαιζε τις καλύτερές του μελωδίες..

Η Πριγκίπισσα μαγεύτηκε και για ένα διάστημα άκουγε μονάχα τη δική του μουσική. Αρνιόταν να δεχτεί τον ντόπιο.

 

 

Κάποια στιγμή όμως μετά από επιμονή του τελευταίου σκέφτηκε: “ας δεχθώ κι αυτόν μια φορά να ξαναθυμηθώ το τραγούδι του..”

Τότε οι ταυτόχρονες ακροάσεις έφεραν σύγχυση στην Πριγκίπισσα και πονοκέφαλο.

Ο ντόπιος λόγω απόστασης που είχε κρατήσει και πλησίαζε σιγά σιγά, είχε αρχίσει να γίνεται πάλι ελκυστικός στα μάτια της Πριγκιποπούλας, που είχε τον πλανόδιο ταξιδευτή με την καθημερινή του συναυλία πλάι της δεδομένο και άρχιζε να την κουράζει.

Άρχισε λοιπόν να τον δοκιμάζει.
Δεν χειροκροτούσε πια τόσο πολύ και δεν έδειχνε ενθουσιασμό με την μουσική του, ενώ αυτός προσπαθούσε να καταλάβει τι συμβαίνει στην Πριγκίπισσα. Μετά άρχισε να πειραματίζεται στο παίξιμό του και τέλος την ρωτούσε τι επιθυμίες μουσικές έχει.

Η Πριγκίπισσα όμως, επειδή ακριβώς είχε συναίσθηση για το βάρος του ρόλου της δεν έδινε εξηγήσεις στον μουσικό, περίμενε από αυτόν να αυτοσχεδιάσει.
Ταυτόχρονα ήταν όλο και πιο επιρρεπής στην γνωστή μουσική του ντόπιου που τώρα άρχισε να υπόσχεται και αποκλειστικότητα!

 

Αυτή η σιωπή της Πριγκίπισσας συνέχισε να μπερδεύει τον ξένο που απογοητευμένος μάζεψε τα όργανά του και αποσύρθηκε σ’ένα κοντινο πανδοχείο.

Τότε η Πριγκίπισσα είχε όλον τον καιρό να ξανακούσει τον ντόπιο που της είχε υποσχεθεί και πολλά. Έκατσε λοιπόν και τον άκουσε προσεκτικά για άλλη μια φορά.

Απογοητεύτηκε ξανά γιατί τώρα είχε πρόσφατες τις μελωδίες του ταξιδευτή και κανείς δεν μπορούσε να την κοροϊδέψει. Ίσως και ο ντόπιος να μην τήρησε τις υποσχέσεις που είχε δώσει. Εδώ οι απόψεις διίστανται.

Αποφάσισε λοιπόν απογοητευμένη για ένα χρονικό διάστημα να απαρνηθεί την αγαπημένη της αυτή ενασχόληση με την μουσική και να αφιερωθεί σε άλλες δραστηριότητες καλλιτεχνικές, όπως π.χ η ζωγραφική και σε μια μεγάλη γιορτή που θα γινόταν αυτές τις μέρες στο Βασίλειό της.

Ο ταξιδευτής επανήλθε, είχε αποσυρθεί να βελτιώσει τις μελωδίες του, δεν γνώριζε τις ανησυχίες και τις αποφάσεις της Πριγκίπισσας.

Πρότεινε πολλές μελωδίες παιγμένες με άλλο τρόπο που πίστευε πως θα ξαναεντυπωσίαζαν την Πριγκίπισσα. Όμως εκείνη αρνήθηκε, δεν ήθελε ν’ ακούσει.

Ήξερε ο ταξιδευτής πως όταν έχεις κάτι να παίξεις και βγαίνει μέσα από τα βάθη της ψυχής, το παίζεις έτσι κι αλλιώς και από πολύ μακριά ακόμα κι αν ο άνεμος δεν το μεταφέρει μέσα στην αυλή που επιθυμείς.

Ξέχασε η Πριγκίπισσα πως έτσι κλεισμένη σ’ αυτόν τον τόπο και με άλλα βασίλεια κοντά, δεν συμβαίνει συχνά να υπάρχουν πλανόδιοι μουσικοί ταξιδευτές.

Ο πλανόδιος συνέχισε να ταξιδεύει και να παίζει μουσική, σημασία έχει το τραγούδι καθ’ αυτό και όχι που απευθύνεται.

 

Ulisse