TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Η σκληρή πλευρά της Μητρότητας

Η σκληρή πλευρά της Μητρότητας

Η μητρότητα είναι ευθύς εξαρχής μία θυσία. Όχι τόσο σωματική που αυτό ενδεχομένως είναι το πρώτο στάδιο, όσο πνευματική και ψυχική. Δοκιμάζεσαι κάθε μέρα από τη στιγμή που φέρνεις στον κόσμο αυτό έναν άνθρωπο. Πόσο απίστευτο όμως είναι! Το λίκνο της αθανασίας μας, η συνέχιση του είδους μας, η μεταφορά ενός μέρους του σώματός μας σε μία επόμενη ζωή , το ίδιο το Ιερό Δισκοπότηρο να κρύβεται μέσα στο σώμα μας.
Η μητρότητα δεν είναι εύκολη και όση πληροφόρηση και αν υπάρξει και πάλι δεν μπορεί να κατανοηθεί από την ίδια τη μητέρα παρά μόνο τη στιγμή που θα πρωτακούσει το χτύπο της καρδιάς του μωρού της στον υπέρηχο. Και πάλι δε γίνεσαι όμως μητέρα τότε. Μητέρα γίνεσαι τη στιγμή που αποφασίζεις ότι ναι θα θυσιαστείς, ότι ναι θα έχεις υπομονή, ότι ναι θα αλλάξεις και θα αφήσεις ένα μέρος της ανθρώπινης ζωής σου στο παρελθόν, ότι ναι είσαι αποφασισμένη να ανοίξεις αυτή την πόρτα και να την περάσεις για να ανακαλύψεις λίγη από τη μαγεία της ανθρώπινης ύπαρξης.
Τι γίνεται όμως όταν η μητρότητα σου δείξει τη σκληρή της όψη; Γιατί όσο αποφασισμένη και αν είσαι να θυσιαστείς, όσο αποφασισμένη και αν είσαι να αλλάξεις και να δώσεις λίγο ή και πολύ από τον εαυτό σου στο παιδί σου , δεν είσαι ποτέ προετοιμασμένη για να αντιμετωπίσεις τα μεγάλα θεριά.
Είμαστε πολλές μητέρες, μέσα σε αυτές και εγώ, που είχαμε την τιμή αυτά τα θεριά να μας ανοίξουν την πόρτα της μητρότητας και να μας καλωσορίζουν στον δύσβατο δρόμο της. Το να είσαι μητέρα παιδιού που αντιμετωπίζει την οποιαδήποτε δυσκολία είτε αυτή λέγεται αναπηρία είτε λέγεται αρρώστια είναι πολύ δύσκολο να διατυπωθεί με λόγια.
Τον πρώτο καιρό δεν μπορείς να αντιδράσεις! Είσαι σε πλήρη αφασία! Οι πρώτες στιγμές του σοκ, της διάγνωσης, των γιατρών είναι στιγμές που τις θυμάσαι για πάντα. Έχουν μαρκαριστεί στα μύχια της ψυχής σου με καυτό μέταλλο και δεν τις ξεχνάς ποτέ . Το βουβό κλάμα, το κουβάριασμα στο κρύο πάτωμα, το κενό βλέμμα, το συρτό βαρύ βήμα , η ικεσία στο Θεό, η απόγνωση, ο θυμός. Συναισθήματα που συγκρούονται μέσα σου το ένα με το άλλο και παλεύουν με τη λογική και την ανάγκη να καταλάβεις τι συμβαίνει, την ανάγκη να καταλάβεις αν είσαι ξύπνιος ή ονειρεύεσαι!
Μετά από λίγο συνέρχεσαι και αποφασίζεις τι θες αλλά και τι μπορείς να κάνεις! Θα παραιτηθείς ή θα παλέψεις ; Όποιο δρόμο και αν διαλέξεις να ακολουθήσεις το μαρκάρισμα θα σε ακολουθεί πάντα και κανείς δεν είναι σε θέση να σε κρίνει αν είσαι λιγότερη ή περισσότερη μητέρα από κάποια άλλη. Κλείσε τα αυτιά σου και προσπάθησε! Προσπάθησε για το καλύτερο του παιδιού σου, όποιο και αν είναι αυτό, με όποιο τρόπο και αν το καταφέρεις, με όποιο τρόπο και αν το επιτύχεις, το μόνο που θα έχεις σα στόχο είναι το καλύτερο του παιδιού σου. Γιατί μόνο το ίδιο σου το παιδί μπορεί και έχει το δικαίωμα να σε κρίνει!
Καλή δύναμη και υπομονή σε όλες μας, για τα δύσκολα που ήρθαν και για τα δυσκολότερα που θα ‘ρθουν!

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Χριστίνα Νικολοπλάκη

Όταν ήμουν μικρή μου άρεσε ο πατέρας μου να μου λέει ιστορίες. Όμως ούσα ονειροπόλο και φαντασιόπληκτο πνεύμα, κάθε φορά διάλεγα εγώ ποιοι ήρωες θα «παίζανε» στο παραμύθι μας έτσι ώστε να είμαι σίγουρη ότι δε θα ήταν ποτέ το ίδιο με αυτό που μου είχε πει την προηγούμενη φορά! Πλέον μου αρέσει να διηγούμαι εγώ τις ιστορίες στα παιδιά μου. Θεωρώ πως η φαντασία είναι η προέκταση της ψυχής μας η οποία μπορεί να δομήσει μοναδικά το χαρακτήρα μας ως παιδιά και αργότερα ως ενήλικες.
Χριστίνα Νικολοπλάκη

Latest posts by Χριστίνα Νικολοπλάκη (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *