TheBluez.gr » 📔 The BlueBluez » Η συντροφιά των αστεριών

Η συντροφιά των αστεριών

Ο ήχος των κλειδιών ήταν το τελευταίο πράγμα που ακούστηκε πριν κλείσει η πόρτα πίσω της. Πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε να περπατά μέσα στη νύχτα. Μοναδικός της σύντροφος στο νυχτερινό αυτό περίπατο ήταν τέσσερεις σκυλο-πατούσες που την ακολουθούσαν. Τέτοια ώρα, μπορούσαν να είναι οι δυο τους χωρίς περιορισμούς, χωρίς λουρί, χωρίς να ανησυχούν για τυχών περαστικούς. Εκείνη μπροστά, εκείνος στο πλάι. Πήραν τη δημοσιά. Ο τετράποδος σύντοφος ακολουθούσε ανάλαφρα νυχοπατώντας πότε εδώ και πότε εκεί και έπειτα με έναν πιο βιαστικό βηματισμό επανερχόταν στο πλάι της.

Ήταν αλλιώτικη η νύχτα απόψε. Περπατούσαν λίγη ώρα στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο που φαινόταν τόσο παράταιρα αταίριαστος με τη φύση γύρω τους. Ήταν νύχτα, δεν έβλεπαν παρά μόνο αμυδρά. Όμως η ζωή δε σταματά τη νύχτα, παρά μόνο συντροφεύει τους περαστικούς. Κοντοστάθηκε για μια στιγμή εκείνη. Κανένας δε θα μπορούσε να είναι μάρτυρας στη σκέψη της και στο χαμόγελο που κρύφτηκε κάτω από τη φαινομενική απουσία του φωτός. Χωρίς να διστάσει, άφησε το δρόμο και χώθηκε στο μονοπάτι. Την ήξερε τη διαδρομή και με κλειστά τα μάτια. Τα βήματά της άλλαξαν ήχο πάνω στο χώμα, τις πέτρες και τα χόρτα. Ο μικρός της σύντροφος χώθηκε ενθουσιασμένος στους θάμνους και τα αγριόχορτα, μα οι δύο μικροί ταραξίες του τόπου δεν έχαναν ο ένας τον άλλο, σαν να ήξεραν ο ένας τη σκέψη του άλλου. Περπάτησαν αργά, απολαμβάνοντας κάθε βήμα, κάθε ήχο. Λίγο παρακάτω εκείνη σταμάτησε. Αφουγκράστηκε το χώρο, πήρε μια βαθιά ανάσα, τόση που γέμισε τα στήθη με τη φύση γύρω της και έκατσε πάνω στα αγριόχορτα. Ο μικρός της φίλος ήρθε, μύρισε και την έγλυψε στα χέρια. Τον χάιδεψε και ξάπλωσε πάνω στη γη. Ήθελε να τη νιώσει ετούτη τη γη σήμερα, με όλο της το κορμί. Να γίνει ένα με αυτή, να την κάνει δική της, να αφεθεί. Οι τέσσερις πατούσες βημάτισαν για λίγο κυκλικά κοντά της και έπειτα κουλουριάστηκαν στα πόδια της ακουμπώντας ήρεμα δίπλα της. Το χέρι της πέρασε πάνω από την όμορφη γούνα του, χαρίζοντας ένα χάδι κι απολαμβάνοντας την ηρεμία του σιωπηλού συντρόφου της.

Πήρε άλλη μια ανάσα ανακούφισης. Έκλεισε τα μάτια. Πόσοι ήχοι γέμιζαν τη νύχτα, μακριά από ξένους προς τη φύση θορύβους. Έμεινε για λίγη ώρα χαλαρή, σχεδόν ακίνητη, τόσο που τα τριζόνια ξεκίνησαν πάλι δειλά στην αρχή και πιο ζωηρά μετά το ατελείωτο, αρμονικό τραγούδι τους. Λίγο πιο πέρα ένα νυχτοπούλι δηλώνει την παρουσία του. Κάποια χόρτα κινούνται, σταματούν. Ένα μικρό ζώο, ένα πέταγμα, λίγη ξαφνική ησυχία και έπειτα πάλι από την αρχή τα τριζόνια πιάνουν το τραγούδι από εκεί που το άφησαν. Ο μικρός της σύντροφος δεν έδειχνε να ανησυχεί. Κοιμόταν ελαφρά δίπλα της με το κορμάκι του να ανεβοκατεβαίνει απαλά δίνοντας ρυθμό και στη δική της ανάσα. Τέτοιες στιγμές νιώθει ήρεμη, απόλυτα ταιριασμένη με τη φύση.

Άνοιξε τα μάτια για να αντικρίσει ένα κομμάτι ουρανό. Μα όχι, ο ουρανός ήταν εκεί ολόκληρος! Όχι κομμάτι, όχι μέρος, όχι λίγος. Ήταν γεμάτος, ολόκληρος, βαθύς και γενναιόδωρος. Πλήθος αστέρια, κόσμοι μακρινοί που τόσα χρόνια τους λυγμούς της συντρόφευαν, μοναδικοί μάρτυρες της αρμύρας του προσώπου, της αγωνίας και μοναδικοί αποδέκτες των ευχών. Μικροί λαμπεροί ακροατές των ονείρων που σήμερα χαρίζονται σε ένα δικό τους, μοναδικό, σιωπηλό τραγούδι των ματιών. Εκεί, σταθεροί αγαπημένοι για να συγκρατούν το βλέμμα όταν σηκώνεται ψηλά, να δώσουν θάρρος στη ματιά, να βάλουν φτερά στα όνειρα, να αντέξει η καρδιά. Μα σήμερα δεν έχει να τους χαρίσει δάκρυ, μόνο χαμόγελο, ελπίδα στα μάτια, λάμψη από την καρδιά. Σήμερα αφήνει τα χείλη να ψιθυρίσουν μέσα στη νύχτα ένα μοναδικό “ευχαριστώ” στη συντροφιά αυτή των αστεριών. Κι άλλη ανάσα. Ήρεμη, βαθιά, μέσα από τα στήθη, μέσα από τη γη, κάτω από αυτό το μεγάλο, ατελείωτο δικό της ουρανό. Μέσα από το αμυδρό φως των αστεριών, πριν την ανατολή του φεγγαριού, αχνίζει η γη απελευθερώνοντας τους χυμούς της, τη δροσιά της, σπονδή και ευχή προς ένα γεμάτο ουρανό. Κι αυτός, με τη σειρά του υποκλίνεται στη γη χαρίζοντάς φευγαλέες τις λάμψεις, που λες και ξεκολλάνε αστέρια του ουρανού και σεργιανούν στα χόρτα, μικρές πυγολαμπίδες της καρδιάς. Στιγμές που κρατούν αιώνια. Αιωνιότητες κλεισμένες σε στιγμές. Εκεί που ο χρόνος παύει πια να έχει σημασία και αποκτά έναν δικό του αλλιώτικο ρυθμό.

Κλείνει ξανά τα μάτια. Ανασαίνει τη δροσιά της γης, λούζεται από το αμυδρό αυτό φως των αστεριών, κι αφήνεται στην ανατολή του φεγγαριού που αρχίζει να κάνει αισθητή την παρουσία του, απαλά, ακροβατώντας στις άκρες των παραμυθιών. Κι εκεί, με το νανούρισμα της φύσης, αποκοιμιέται προσμένοντας το πρώτο χάραμα, την πρώτη αχτίδα, αυτή που μπορεί πάνω της να ταξιδέψει χωρίς να καεί, γλιστρώντας από τον κόσμο των παραμυθιών πίσω ξανά στον κόσμο των ανθρώπων.

Καλή νύχτα να έχετε όλοι σας …
… και όνειρα γλυκά!

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Σπιλιάδα

Ακροβατώ μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, στο κατώφλι ενός παραμυθιού, πίσω από την ίριδα, φτερό στον άνεμο. Λίγο απ’ όλα και τίποτα.
Σπιλιάδα

Latest posts by Σπιλιάδα (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *