Η τρελοκοτσιδού

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Ήξερε πως είχε έρθει πια ο καιρός να πουν αντίο, όσο κι αν δε το ήθελε ένιωθε πως θα έπρεπε να το πάρει απόφαση και να αποχαιρετήσει το κοριτσάκι που για χρόνια ζούσε μέσα της. Μα κι αυτή βρε παιδί μου τη ζωή της ανάποδα την είχε ζήσει! Γεννήθηκε ενήλικας, πως θα μπορούσε άλλωστε να γίνει διαφορετικά σε μια οικογένεια όπου το νεαρότερο άτομο την περνούσε δεκαπέντε χρόνια;

Από τις πρώτες αναμνήσεις, εκεί γύρω στα πέντε έξι ο πατέρας που της έλεγε «σωφρονίσου» γιατί δε μπορούσε να διαλέξει ανάμεσα σε ένα αρκουδάκι και μια κούκλα Μπιμπι Μπο… και διάλεξε το αρκουδάκι, μίσησε τις Μπίμπι Μπο αλλά και σωφρονίστηκε… δεν έκανε φασαρία, δε τραγουδούσε ούτε χόρευε ποτέ μέσα στο σπίτι γιατί η μαμά είχε τα νεύρα της, κλιμακτήριος γαρ, που να αντέξει ένα πεντάχρονο πάνω στην τρέλα του. Αλλά κι ούτε έξω από το σπίτι, δεν είχε φίλους και κανείς δεν είχε όρεξη για να την πάει στο πάρκο, στις κούνιες και να την κυνηγάει, ο παππούς μόνο την έβγαζε βόλτα στην παραλία της Θεσσαλονίκης, στην αρχή με το καρότσι και αργότερα με μια ζώνη δεμένη, όπως καλή ώρα τα σαμαράκια για τα σκυλάκια, μη του φύγει και πέσει στη θάλασσα, ήταν και περασμένα ογδόντα ο άνθρωπος.

Και στο σχολείο, οι δάσκαλοι είχαν να λένε για την ωριμότητα της και το πόσο ήσυχο και καλόβολο παιδί ήταν, άριστη μαθήτρια με προοπτικές.

Θα γινόταν όμορφη, το είχε πει κι ο Ολλανδός παππούς όταν την είχε αντικρούσει για πρώτη φορά όταν ήταν ακόμα λεχούδι. Και καμάρωνε η μάνα για το κοριτσάκι της, μπορεί να άργησε αλλά έστω και στα πενήντα γέννησε ένα μικρό θαύμα, ή μάλλον το θαύμα ήταν που γέννησε σε αυτή την ηλικία και μάλιστα ευκαιρία να κρύψει και μια δυο δεκαετίες, δε της φαινόταν άλλωστε τα χρόνια!! Το μόνο που παρακαλούσε ήταν να της μοιάσει κιόλας το παιδί να είναι κι όμορφο σαν κι αυτή και όπως φαινόταν οι προσευχές της εισακούστηκαν.

Εφηβεία, τι είναι αυτό το εξωτικό φρούτο; Δεν έβγαινε, δεν έπινε καφέ, δεν κάπνιζε, μόνο διάβασμα κι άντε καμιά φορά επίσκεψη σε μια φίλη, μοναχοπαίδι κι αυτή να δούνε Τόλμη και Γοητεία παρέα!! Πίσω από την πλάτη της αλλά και μπροστά στα μούτρα της μικρομέγαλο και γεροντοκόρη την έλεγαν κι ας ήταν δεκατέσσερα… Μετά από παρεμβάσεις της μαμάς δεν την καλούσαν στις βόλτες οι συμμαθητές, αυτό μας έλειπε να γίνει η κόρη σουρτούκο. Άσε που άρχισε να παίρνει και κιλά, πολλά κιλά και δεν ήταν να τη βλέπει ο κόσμος… σπίτι, διάβασμα, φαγητό κι Άγιος ο Θεός.

Και ξαφνικά όλα ανατράπηκαν, εκεί στην τελευταία τάξη του λυκείου. Άρρωστη χωρίς να βρει κανείς γιατρός την αιτία… δεν έτρωγε, δεν διάβαζε δε σηκωνόταν από το κρεββάτι, ένας μόνιμος πυρετός κι εξάντληση. Μέχρι και στη Μεγαλόχαρη την έταξε η μάνα αλλά τίποτα, εκεί άρνηση για το οτιδήποτε… Καθυστερημένη εφηβεία είπαν κάποιοι, πρότειναν να την πάνε σε ψυχολόγο, αλλά μακριά από εμάς τέτοιο κακό, ένα παιδί κάναμε να το πούνε και τρελό;

Δεν άντεξε όμως για πολύ, μετά τα Χριστούγεννα γύρισε στο σχολείο απλά αδιάφορη για όλα, άλλωστε είχε πάρει την απόφαση να σπουδάσει στο εξωτερικό, δεν ήθελε πλέον την Ελλάδα, να φύγει να πάει μακριά, κατά προτίμηση κοντά στην οικογένεια στην Ολλανδία. Ούτε κι αυτό φυσικά έγινε, όπως και το μεταπτυχιακό στο LSE γιατί ένα παιδί έχουμε που να το στείλουμε στο εξωτερικό, να μείνει εκεί για πάντα εκεί, εμάς ποιος θα μας κοιτάξει στα γεράματα…

Κάπου εκεί τη γνώρισε… μια μικρή τρελοκοτσιδού με όνειρα, με τρέλα κι ασυμβίβαστη.
Κοίταξε μέσα της και κατάλαβε πως πάντα ήταν εκεί και την περίμενε να της δώσει το χέρι και να γεννηθούν από την αρχή μαζί… Ξεκίνησε επιτέλους να ζει για αυτό το μικρό κορίτσι, να γίνεται αυτό το μικρό κορίτσι που τόσο είχε στερηθεί! Γεννήθηκε γεροντοκόρη κι όταν πια ήταν με τα δεδομένα της μαμάς – Η γεροντοκόρη έγινε παιδί για πρώτη φορά. Έζησε από τα 25 και μετά όσα έπρεπε να είχε ζήσει δέκα χρόνια πριν, ξαναβρήκε το γέλιο, αν το είχε και ποτέ, βρήκε φίλες, γκόμενους, διακοπές, ελευθερία, ποτά, τσιγάρα κι έγινε όσα δεν ήθελε η μαμά… Ένα παιδί που ζει τη στιγμή και διασκεδάζει! Ένα πάρτυ εκείνα τα χρόνια η ζωή της!

Σιγά σιγά η τρέλα πέρασε, αλλά η τρελοκοτσιδού όχι! Εκεί πάντα μαζί της, μέσα της να της κρατά το χέρι και να τη συντροφεύει σε κάθε όνειρο κι ελπίδα της. Ακόμα κι όταν ήρθαν τα παιδιά της εκεί κι αυτή, το τρίτο παιδί, να γίνονται ένα κι οι τέσσερις τους, να παίζουν, να γελάνε και να ονειρεύονται. Να βλέπει τις μικρές να μεγαλώνουν και το κοριτσάκι μέσα της όλο να μικραίνει και να την ξεμυαλίζει, άλλωστε χάρη σε αυτή κατάφερε να ξεπεράσει όλες τις απώλειες που της επιφύλασσε η ζωή. Έχασε γονείς, περιουσία, έρωτα που μπήκε αργά κι έφυγε γρήγορα, ακόμα και τα δυο δίδυμα κοριτσάκια της, που τα έχασε πριν καν τα φέρει στη ζωή.

Και τώρα πρέπει να την αποχαιρετήσει την τρελοκοτσιδού της, όλοι της το λένε, ήρθε ο καιρός να συμπεριφερθεί ώριμα, να σταθεί σωστή μάνα στα παιδιά της, να αναλάβει ευθύνες, όχι τις δικές της φυσικά, αυτές τις έχει αναλάβει, αλλά των άλλων για να τους διευκολύνει τη ζωή όπως τότε, πριν τη γνωρίσει και ζούσε μόνο για να ευχαριστεί τρίτους και ποτέ τον εαυτό της. Δε το θέλει, νιώθει πως θα πράξει τη μεγαλύτερη προδοσία, μεγαλύτερη ακόμα κι από τότε που τόλμησε να ρίξει τα μάτια της σε άντρα που δεν ήταν ο σύζυγος της. Φοβάται τη ζωή χωρίς αυτή, φοβάται μια ζωή χωρίς όνειρα κι ελπίδα. Είναι άραγε μόνο προνόμιο των παιδιών, η δυνατότητα να ονειρεύονται;

Και η τρελοκοτσιδού της, είναι εκεί – στον καθρέφτη. Την κοιτά με λύπη.

 

Κατερίνα Παπά

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook