Η υπέροχη ΜΕΓΑΛΗ μου μύτη!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
()

Γελάς ε; Και γω γελάω! Τώρα. Όχι παλιά. Παλιά έκλαιγα! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η μάνα μου έχει μύτη μπιμπελό. Ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου και εκείνος πολύ ωραίος άντρας, με μύτη ωραιότατη κανονικού μεγέθους. Οι παππούδες μου επίσης, οι γιαγιάδες το ίδιο, ο αδερφός μου μια χαρά, ξαδέρφια, θείες, θείοι. Όλοι με νορμάλ μύτες. Μικρές, μεσαίες, κομψές, ίσιες. Τι στην ευχή πήγε λάθος με τα δικά μου χρωμοσώματα; Ποια αρχαία κατάρα Φαραώ κουβαλάω; Γιατί τέτοια μύτη έχω. ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗ!

Κοιτάζω φωτογραφίες μου από τότε που ήμουν μικρή, δε φαινόταν ρε παιδί μου ότι θα εξελισσόταν σε αστέρι πρώτου  μεγέθους η μύτη μου. Οκ γαλλική δεν την έλεγες αλλά μέχρι και την εφηβεία μου δεν είχε εκδηλώσει τόσο έντονα την παρουσία της. Κάπου γύρω στα 11 όμως, άλλαξαν όλα. Η μύτη μου άρχισε να παίρνει μπόι! Ψήλωνα εγώ, ψήλωνε και εκείνη. Έχω την εντύπωση πως περισσότερους πόντους πήρε η μύτη μου, παρά τα πόδια μου! Ο κόσμος άρχισε να με κοιτάζει πλέον περίεργα. Ναι, η μύτη μου άρχισε να κλέβει την παράσταση!

Τα χρόνια που ακολούθησαν με απασχόλησε πολύ η κυρία. Κάποιοι την κοροϊδέψαν (και όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό για μια έφηβη) άλλοι έκαναν πως δεν το πρόσεχαν, αλλά εγώ τους έβλεπα ρε παιδί μου, αντί να με κοιτάνε στα μάτια κοιτούσαν εκεί!!

16 χρονών τα έφτιαξα με τον Μάκη. Πάει να με φιλήσει ο Μάκης, γυρνάει λίγο το κεφάλι δεξιά, γυρνάει λίγο το κεφάλι αριστερά, δεν ήξερε πως να προσεγγίσει. Δεν είχε άδικο το είχα πάθει κ γω μ’ενα ψηλό ποτήρι, δε μπορούσα να πιω έβρισκε η μύτη μου το γυαλί. Τελικά μου γύρισε το κεφάλι εντελώς στο πλάι, παραλίγο να μου σπάσει τον αυχένα για να καταφέρει να βρει το στόμα του το δικό μου. Αυτό ήταν, έφυγα σφαίρα στη μάνα μου. “Θέλω να την κόψουμε, δε την θέλω, δε ξέρω τι θα γίνει αλλά εγώ μ’ αυτή τη μύτη δε ζω άλλο!!”. Η καημένη η μαμά μου: “τι έχει η μύτη σου;;” χαμπάρι δεν είχε πάρει! Οι μανούλες βλέπεις συνήθως βλέπουν τα παιδιά τους πανέμορφα, έτσι και η δική μου, δε μπορούσε να καταλάβει πως αντί για μύτη μου ’χει φυτρώσει μπαομπάμπ στη μέση του προσώπου μου!

Τα επόμενα 2 χρόνια τα έφαγα προσπαθώντας να πείσω τη μάνα μου πως έχω μεγάλη μύτη και θέλω να κάνω εγχείρηση. Ανένδοτη. Με τα πολλά πείστηκε να πάμε σε έναν χειρούργο να πάρουμε μια γνώμη όπου για κακή μου τύχη, συμβουλεύει να περιμένουμε λίγα χρόνια ακόμα να ολοκληρωθεί η διαμόρφωση του κρανίου μου. Να πέσω να πεθάνω εγώ… Έπρεπε να κάνω υπομονή. Συμφώνησα με τη μάνα μου πως αν συνέχιζα να θέλω να κόψω τη μύτη μου όταν τελείωνα τη σχολή, θα ήταν το δώρο της για την αποφοίτηση μου. Τι να κάνω, συμφώνησα με βαριά καρδιά, εφόσον εκείνη πλήρωνε, δεν είχα άλλη επιλογή.

Και κάπως έτσι, ξεκίνησε η φάση “κρύβω τη μύτη μου”. Η κολλητή μου εξπέρ στο μακιγιάζ και στο μαλλί. Ψάχνουμε ότι συμβουλή και τρικ υπάρχει και δεν υπάρχει σε ίντερνετ και περιοδικά. Το κόλπο λέει, είναι να τραβάς το βλέμμα από το σημείο που θες να κρύψεις. ΟΚ, λοιπόν. Έμφαση στο μαλλί. Στο μάτι. Στα χείλια. Στα ρούχα. Στα παπούτσια. Στον κώλο. ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ αρκεί να κοιτάει ο άλλος εκεί και όχι ΕΚΕΙ. Ατελείωτες ώρες κοντούρινγκ και στρόμπινγκ. Φωτοσκιάζουμε, φωτοτονίζουμε! 2 κονσίλερ, 2 μέηκ απ, φαουντέησον, σκιές, πούδρες ματ και πούδρες περλέ. Όλα αυτά ΜΑΖΙ, 3 ώρες προεργασία για να κατεβάσω τα σκουπίδια, ας πούμε.

Ο Μάκης είχε γίνει Τάκης, ο Τάκης Σάκης, μετά Γιώργος, Νίκος, Κωνσταντίνος. Όλοι την πρώτη φορά μου έστριβαν λίγο το κεφάλι περίεργα, αλλά αυτό δεν εμπόδισε ποτέ κανέναν να βρει το στόχο του τελικά. Και δε θυμάμαι και κανέναν να με χώρισε επειδή είχα μεγάλη μύτη, τι να πω, δεν έτυχε; Ίσως!

Τα χρόνια πέρασαν και η αποφοίτηση πλησίαζε. Τα χρόνια που πάλευα να κρύψω τη μύτη μου, έφταναν στο τέλος τους. Τη μία μέρα πήρα το πτυχίο, την επόμενη έκλεισα ραντεβού με τον γιατρό και η μάνα μου δεν είπε κιχ. Οι συμφωνίες είναι συμφωνίες. Ο γιατρός ήταν πολύ καλός. Μου είπε πως αν και μεγάλη, η μύτη μου ήταν συμμετρική και το πρόσωπο μου όμορφο. Παρόλα αυτά, η απόφαση ήταν δική μου και θα με αναλάμβανε. Με ενημέρωσε για τη διαδικασία της επέμβασης. Λίγο πολύ τα ήξερα αυτά, είχα πληροφορηθεί. Τον πόνο, τις επιπλοκές, την περίπτωση αποτυχίας. Είχα αποφασίσει. Θα την έκοβα τη μύτη μου.

Και τότε κάναμε δοκιμή ποια μύτη θα μου ταίριαζε με ένα ειδικό πρόγραμμα στον υπολογιστή. Και εκεί, κόλλησα. Δοκίμασα άπειρες μύτες στο πρόσωπο μου. Ένιωθα πως καμία δε μου ταίριαζε, καμία δεν ήμουν ΕΓΩ. Μικρές, γαλλικές, κομψές. Απλά, δεν ήμουν εγώ. Ο γιατρός μου πρότεινε να την κόψουμε λίγο, δεν ήταν ανάγκη να πάω από size 10 σε size 0! Συμφώνησα και άρχισε να μου δείχνει πάλι μύτες. Δοκιμάζαμε τη μία μετά την άλλη. Χιλιοστό, χιλιοστό. Αυτές οι λίγο μεγαλύτερες μύτες με έκαναν να νιώθω καλύτερα και την εικόνα μου στον υπολογιστή πιο οικεία. Άρχισε να μου αρέσει αυτό το κορίτσι με αυτές τις μύτες. Κάποια από αυτές λοιπόν, θα ήταν η ιδανική.

‘ΑΥΤΗ!!’ φώναξα στον γιατρό και πετάχτηκα όρθια. “Κουράστηκα να βλέπω μύτες, αυτή είναι εντάξει, αυτή είναι τέλεια, ΑΥΤΗ θέλω.

Ο γιατρός χαμογέλασε.

“Αυτή, κορίτσι μου, είναι η δική σου μύτη.”

Κάποτε διάβασα μια ατάκα της Μπάρμπαρα Στράιζαντ, που έλεγε πως ο καλύτερος τρόπος να κρύψεις κάτι, είναι να το κάνεις φανερό. Αποφάσισα λοιπόν να δώσω μια ευκαιρία στη μύτη μου να… λάμψει!

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που σκέφτηκα να κόψω τη μύτη μου. Καμιά φορά ακόμα μου περνάει από το μυαλό, αλλά μετά γελάω, σκέφτομαι πόσο αστεία θα φαίνομαι στους φίλους και στoν σύντροφο μου με άλλη μύτη! Καμιά φορά, ακόμα φωτοσκιάζω και κάνω τρικς με το μακιγιάζ μου για να δώσω έμφαση αλλού. Συνήθως όμως, απλά φοράω το καλύτερο χαμόγελο μου και ξέρω πως αυτό είναι η καλύτερη κορνίζα για την ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΜΥΤΗ!

 

Α.Ζ

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Δεν υπάρχον ψήφοι! Ψηφίστε πρώτοι!

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook