Δεν πιστεύω πως υπάρχει <<καινούρια αρχή>> δεν έχω την πεποίθηση ότι υπάρχουν νέα ξεκινήματα. Νομίζω πως το μόνο που πραγματικά υπάρχει είναι η συνέχεια. Ό,τι έχει περάσει από πάνω μας, ό,τι μας έχει αγγίξει ή σημαδέψει έχει κιόλας αφήσει τα δικά του ανεξίτηλα ίχνη. Και καμία κίνηση μας μετά δεν έχει απεμπλακεί από τα συναισθήματα που γεννιούνται από οποιαδήποτε εμπειρία μας. Καλή, κακή, εύκολη ή δύσκολη άλλοτε γέμισε, άλλοτε ξεχείλισε κι άλλοτε <<άδειασε>> με κάποιο τρόπο το κουβαδάκι των συναισθημάτων μας.

Η μόνη αρχή που συμβαίνει, κι αυτή ακούσια, στην ζωή μας είναι η στιγμή της γέννησης μας. Τότε ανοίγει το βιβλίο μας ή μάλλον το εξώφυλλο μας. Η στιγμή της γέννησης μας είναι το δευτερόλεπτο που κάποιος έχει αποφασίσει να κεντηθεί ένα όμορφο εξώφυλλο. Είναι πάντα όμορφο το φύλλο αυτό ανεξάρτητα με την διάρκεια. Η γέννηση ήταν, είναι και θα παραμείνει γεγονός ελπίδας και ζωής. Το αν θα έχει πολλές ή λίγες σελίδες, το πόσο γεμάτες ή ενδιαφέρουσες θα είναι με τι χρώματα και εικόνες στολισμένο, με τι γράμματα γραμμένο και τι μυρωδιά θα έχει η κάθε σελίδα αφορά, ευτυχώς κατ’ εμένα, εκτός της προσωπικής μας γραφής και τα βιβλία άλλων.

Ακόμα κι όταν ενηλικιωθείς, ακόμα κι αν έχεις ολοκληρωτικά την ζωή σου στα χέρια σου, κάθε σελίδα αποτελείται κι από παραγράφους άλλων <<συγγραφέων>> που αποφάσισαν να πλαισιώσουν κάποια δικά σου κεφάλαια όπως κι η δική σου γραφή εμπλέκεται σε άλλων βιβλία. Κάποιες φορές υπάρχουν σκόρπια γράμματα που γίνονται λεξούλες δυνατές όσο κι αν δεν άρχισαν έτσι. Κάποια έγιναν πεζά και κάποια κεφαλαία όχι απαραίτητα από την αρχή. Κι άλλα που φάνηκαν δυνατά και καλλιγραφικά ξεθώριασαν με την πάροδο ντου χρόνου.

Και κάθε φορά που αρχίζεις να γράφεις μια νέα σελίδα για να την προσθέσεις στο βιβλίο σου αντιλαμβάνεσαι πως η προηγούμενη απλώς τελείωσε, ολοκληρώθηκε ή έμεινε μισή γιατί τα δικά σου γραφόμενα δεν ήταν αρκετά ικανά να την γεμίσουν. Και για να έχει ισορροπία και συνοχή η ζωή σου δεν γίνεται να αγνοήσεις την ύπαρξη των προηγούμενων σελίδων αλλά δεν είναι πάντα και στο χέρι σου να συνεχιστούν. Όμως είτε το θες είτε όχι θα έχουν μία σύνδεση ή μια αλληλεπίδραση αλλιώς κάτι δεν θα βγάζει νόημα και μια ουσία μπορεί να χαθεί.

Θέλω να πω μ’ αυτό πως κάθε απόφαση που θεωρούμε ή την βαφτίζουμε <<νέα αρχή>> δεν είναι παρά μαθηματικό αποτέλεσμα παρελθοντικών μας στιγμών και αποφάσεων που πήραμε. Κι αν οι αποφάσεις είναι αποτέλεσμα αθροίσματος προκύπτει και βάρος και ελπίδα, αν από διαφορά ικανοποίηση και έλλειψη, αν από πηλίκο δικαιοσύνη και επιλογές κι αν από γινόμενο σίγουρα γεμάτο κι ίσως πολύ κουραστικό. Όμως όταν έχεις συντάξει όλες τις πράξεις και σίγουρα το έχεις κάνει περιοδικά ή μονομιάς τότε η σελίδα που φτιάχνεις είναι καινούρια αλλά όχι κι αρχική.

Ο,τι πικρό κι ο,τι δύσκολο μπορεί να έχει συμβεί στην ζωή ενός ανθρώπου η ζωή συνεχίζεται και συνεχίζει πάντα να μετράει. Μόνο στην περίπτωση που καταγράφεται ο χαμός ενός παιδιού όπου τότε αυτή η ήδη λεπτή κλωστή της ζωής λεπταίνει ακόμα περισσότερο κι είναι σαν να γράφονται ταυτόχρονα δυο παράλληλα βιβλία χωρίς διακριτή αρχή, χωρίς τέλος. Μόνο στην περίπτωση που αποχωρίζεσαι το σπλάχνο σου υπάρχει η Ζωή πριν και η Ζωή (;) μετά. Σε όλα τα άλλα είναι η ζωή ΜΑΖΙ. Μαζί με οποιαδήποτε απώλεια, με κάθε πρόσθεση, με κάθε αφαίρεση, με την ευτυχία, την δυστυχία, τον πόνο, τον γάμο, την γέννηση, τον βιασμό, την απόρριψη, την εγκατάλειψη, ο,τι όμορφο κι ο,τι άσχημο έχει υπάρξει. Κι αν έχεις καταφέρει να πραγματοποιήσεις έστω κι ένα βήμα μπροστά, πίσω δεν πάει θες δεν θες, ακόμα και μισό να είναι, ίσως και μόνο αν έχεις σηκώσει το πόδι σου αποφασισμένος να το κάνεις τότε η ζωή είναι εδώ. Ακόμα κι αν έχεις αποφασίσει να υποταχτείς σ’ εκείνη την δύναμη του μυαλού σου που σε ακινητοποιεί και σε φυλακίζει ακόμα και τότε ο χρόνος συνεχίζει να μετράει κι η ζωή παραμένει εδώ.

Οι άνθρωποι δεν μπορούν μόνο να περπατούν ή να τρέχουν. Δεν γίνεται μονάχα να προσπαθούν ή να δημιουργούν ατέρμονα. Χρειάζονται ξεκούραση και ανασύνταξη δυνάμεων, χρόνο και χέρια να τους απλωθούν αλλιώς η ζωή δεν <<μετρά>>. Γι’ αυτό αν ποτέ σου τύχει να μην ακούς τους χτύπους του ρολογιού της ζωής σου μην σου περάσει σαν ιδέα πως αυτό σταμάτησε. Κάνει μονάχα λίγο ησυχία παραπάνω για να σκεφτείς και να ηρεμήσεις γιατί το χρειάζεσαι. Όμως να ξέρεις πως συνεχίζει με τον ίδιο ρυθμό και την ίδια δυναμική. Και κοίτα να είσαι εκεί όταν θα αρχίσεις ξανά να ακούς τους ήχους του και βαλ’ το καλά στο μυαλό σου πως η ζωή συνεχίζεται.

Μην προσπαθήσεις να ξεχάσεις ή να ξεχαστείς. Είναι ανώφελο να ξεχνάς και να ξεχνιέσαι. Μην προσπαθήσεις να εξαφανίσεις τα τραύματα, είναι επικίνδυνο να μην θυμάσαι το <<εργαλείο>> που σε τραυμάτισε ακόμα κι αν επιθυμήσεις να το χρησιμοποιήσεις ξανά. Είναι δικαίωμα σου τι θα κρατάς στα χέρια σου, είναι υποχρέωση σου να θυμάσαι τι σου δημιούργησε για να μην αναγκαστείς να δηλώσεις άγνοια αργότερα. Πουθενά δεν οφείλεις εξηγήσεις ούτε καν στον εαυτό σου κάποιες φορές. Μην κοπιάσεις να διατηρήσεις την χαρά ειδικά αν αυτή είναι και μέρος από του βιβλίου ενός άλλου, κι οι χαρές ακόμα έχουν αρχή και τέλος. Όλα έχουν. Όλα πρέπει να έχουν. Όπως κι εμείς. Κι η ζωή συνεχίζεται…