Καφές με τυρόπιτα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

ΑΥΤΗ: Κοιτάζει απ’ το παράθυρό της, με το γάτο της να τρίβεται γουργουρίζοντας στα πόδια της. Βλέπει έναν καβγά να εκτυλίσσεται από κάτω ανάμεσα σε ένα ζευγάρι. Η γυναίκα φεύγει βρίζοντας, ο άντρας στέκεται αδιάφορος. Στρέφει το βλέμμα του προς το παράθυρο και την πιάνει να τον κοιτάζει. Αυτή κλείνει γρήγορα την κουρτίνα.

ΑΥΤΟΣ: Με τα χέρια στις τσέπες, σφυρίζοντας, μπαίνει σ’ ένα μπαράκι και παραγγέλνει μια μπύρα. Μόλις έβγαλε απ’ τη ζωή του άλλη μια γκόμενα. Δεν αντέχει τα δράματα και το μελό. Δεν μπορεί καμία πια να περάσει καλά και να τραβήξει το δρόμο της; Απέναντί του, κάθεται μια κοκκινομάλλα και τον κοιτάζει επίμονα. Ενδιαφέρον… Της κλείνει το μάτι και αυτή τον πλησιάζει…

ΑΥΤΗ: Ξεκινάει για τη δουλειά της. Μουντό πρωινό, όπως και η διάθεσή της. Το μικρό βιβλιοπωλείο της είναι απ’ τις λίγες αγάπες που έχει. Ανοίγοντας, συνειδητοποιεί ότι δεν έχει φάει πρωινό. Πετάγεται δίπλα να πάρει μια τυρόπιτα. Βγαίνοντας, πέφτει πάνω σ’ έναν τύπο που κρατάει καφέ και που πλέον έχει χυθεί όλος πάνω του. Σκατά!

ΑΥΤΟΣ: Μετά από μια έντονη νύχτα, κατευθύνεται κουρασμένος προς τη δουλειά του. Εντάξει, δεν είναι και η ιδανική, αλλά τουλάχιστον τον πληρώνουν καλά. Στρίβοντας στη γωνία, πέφτει πάνω σε μια κοπέλα η οποία τώρα τον κοιτάζει μ’ ένα βλέμμα ανάμεικτο από έκπληξη και ντροπή. Συνειδητοποιεί ότι έχει περιλουστεί με τον καφέ του. Γαμώτο, τώρα πώς θα πάει στη δουλειά;

ΑΥΤΟΙ: «Ωχ, με συγχωρείς…» αρχίζει να απολογείται αυτή. «Άστο, μην κάνεις τον κόπο, η ζημιά έγινε!» την αποπαίρνει αυτός θυμωμένος. Η κοπέλα είναι έτοιμη να βουρκώσει. Να πάρει, δεν ήθελε να της μιλήσει έτσι. «Κοίτα, με συγχωρείς για τον τρόπο μου» της λέει τώρα πιο γλυκά, «απλά έχω ήδη αργήσει στη δουλειά και φυσικά δεν μπορώ να εμφανιστώ έτσι.» Αυτή ηρεμεί κάπως. «Ειλικρινά συγγνώμη, το σπίτι μου είναι εδώ πιο κάτω. Έχω ένα πουκάμισο που θα σου κάνει πιστεύω» την τελευταία πρόταση την προφέρει με κομμένη ανάσα. Εκπλήσσεται με το θάρρος που βρίσκει ξαφνικά. Αυτή, που ποτέ δεν ανοίγεται σε αγνώστους τώρα προσκαλεί έναν -περιέργως οικείο- στο σπίτι της. «Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω» προσθέτει ανατριχιάζοντας.

ΑΥΤΟΣ: «Γλυκιά», σκέφτεται και χαμογελάει. «Δεν έχω άλλη επιλογή, θα πάω ν’ αλλάξω και θα βρω μια καλή δικαιολογία να πω στο αφεντικό μου». Της γνέφει καταφατικά και την ακολουθεί προς το σπίτι της.

ΑΥΤΟΙ: «Αυτό είναι, μικρό αλλά “ζεστό”», εξηγεί χωρίς να ξέρει το γιατί. Ο γάτος της, τρίβεται γουργουρίζοντας στα πόδια του. «Περίεργο, πρώτη φορά συμπαθεί κάποιον ξένο. Μήπως θα ήθελες λίγο καφέ;» Κοκκινίζει μόλις συνειδητοποιεί την ειρωνεία της πρότασής της. Σκάνε και οι δύο στα γέλια. «Θα ήθελα έναν καφέ… Προτού αλλάξω πουκάμισο» συμπληρώνει κάνοντας μια αστεία γκριμάτσα και νιώθοντας λίγο γελοίος. Πηγαίνει να του φτιάξει καφέ και να ξετρυπώσει το πουκάμισο απ’ το βάθος της ντουλάπας της. Το μοναδικό απομεινάρι της τελευταίας, αποτυχημένης, σχέσης της. Έχει αρχίσει να της κινεί το ενδιαφέρον ο γοητευτικός άγνωστος και αυτό την τρομάζει.

ΑΥΤΟΣ: «Πολύ ιδιαίτερη κοπέλα, διαφορετική και πρέπει πραγματικά να φύγω γαμώτο!» σκέφτεται. Πίνει στα γρήγορα τον καφέ του, αλλάζει πουκάμισο, την ευχαριστεί θερμά και φεύγει τρέχοντας να ακούσει κατσάδα απ’ το αφεντικό του.

ΑΥΤΗ: Επιστρέφει στο μαγαζί της. Φτιάχνει ένα τσάι και κάθεται στο γραφείο της. Απ’ την ένταση που της προκάλεσε ο άγνωστος, ξεχνάει τελικά να φάει εκείνη την τυρόπιτα.

ΑΥΤΟΣ: Μην μπορώντας να βγάλει απ’ το μυαλό του την αινιγματική κοπέλα, αγοράζει ένα κουτί καφέ, θέλοντας με χιουμοριστική διάθεση να σπάσει την αμηχανία μεταξύ τους και το ίδιο απόγευμα, με την ελπίδα ότι θα του ανοίξει την πόρτα της, χτυπάει το κουδούνι.

ΑΥΤΗ: Χτυπάει το κουδούνι, απορροφημένη από ένα βιβλίο που διαβάζει, πετάγεται τρομαγμένη. Με τις πιτζάμες πηγαίνει να ανοίξει. Μόλις καταλαβαίνει ποιος χτύπησε, πανικόβλητη φοράει ότι βρίσκει μπροστά της. Ο γάτος την κοιτάζει με απορία. Ανοίγει την πόρτα. Ένα κουτί καφές και το πιο σαγηνευτικό χαμόγελο που έχει δει στη ζωή της, εμφανίζονται μπροστά της.

ΑΥΤΟΙ: Της πιάνει το χέρι. «Σ’ ευχαριστώ που έριξες τον καφέ πάνω μου» της λέει τρυφερά και με μια κωμική κίνηση της δίνει το κουτί. Αυτή τον κοιτάζει με ένα χαζό, γεμάτο απορία χαμόγελο. « Δεν μου πολυαρέσει ο καφές» του λέει. «Δεν πειράζει, θα τον πίνω εγώ» απαντάει αυτός και την αγκαλιάζει. Σφιγμένη στην αρχή, πάει να τραβηχτεί, στη συνέχεια όμως χαλαρώνει. Τώρα της χαϊδεύει το μάγουλο και ακουμπάει απαλά τα χείλη της. Είναι δικός της. Το πρωτόγνωρο αυτό συναίσθημα τον τρομάζει. Είναι δύο άγνωστοι που ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά. Ή μάλλον… με τη δεύτερη!

Τα χρόνια περνούν και ο γάτος τρίβεται γουργουρίζοντας νωχελικά στα πόδια τους.

Ξυπνάει απότομα από κάτι φωνές που ακούγονται απ’ το δρόμο. Κοιτάζει απ’ το παράθυρο και βλέπει έναν καβγά να εκτυλίσσεται ανάμεσα σε ένα ζευγάρι. Η γυναίκα φεύγει βρίζοντας, ο άντρας στέκεται αδιάφορος. Στρέφει το βλέμμα του προς το παράθυρο και την πιάνει να τον κοιτάζει. Της χαμογελάει. Αυτή κλείνει γρήγορα την κουρτίνα και χαμογελάει…

 

Sofi K

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook