Και ξαφνικά… Φως!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Είναι κάτι στιγμές που το σκοτάδι καλύπτει τα πάντα, ακόμα και τις πιο φωτεινές μέρες του χρόνου. Εισβάλλει ύπουλα, σταδιακά, σαν τις μικρές μαύρες κουκκίδες που πετάνε μπροστά από τα μάτια σου, όταν κοιτάς για πολύ ώρα τον ήλιο. Σκέφτεσαι «Εντάξει, ρε πούστη μου, φάση είναι θα περάσει. Θα φύγει. Θα ξεχάσει». Και σηκώνεσαι.
Βλέπεις ένα χαμόγελο, ξεχνιέσαι. Ακούς ένα τραγούδι που σου θύμισε μία λατρεμένη στιγμή από τα παλιά, ξεχνιέσαι και πάλι. Σκέφτεσαι «Τέρμα το σκοτάδι, πάει, πέρασε, δεν ακούμπησε», κι αποφασίζεις να χαμογελάσεις κι εσύ.
Εκεί όμως, στην πιο απρόοπτη στιγμή κι ενώ είσαι έτοιμος να σηκώσεις τα χέρια ψηλά και να κρατήσεις όλο τον κόσμο στην πλάτη σου, το σκοτάδι ξαναχτυπάει. Κάποια φωνή που δεν ήθελες να ακούσεις, κάποιο όνομα που ήθελες να ξεχάσεις, κάποια υποχρέωση που δεν έπρεπε να αμελήσεις. Και χτυπάει περισσότερο από πριν, καλύπτει το μισό σου οπτικό πεδίο, θολώνει το μυαλό σου και σε αφήνει παράλυτο. Ανήμπορο να κάνεις βήμα.
Με πείσμα και με ηλίθια επιμονή, σαν αυτή που είχες μικρός όταν σου έλεγαν ΟΧΙ κι εσύ βροντοφώναζες ΝΑΙ, δεν το βάζεις κάτω και προχωράς. Το σκοτάδι υπάρχει αλλά υπάρχει και το φως. Ο δρόμος σου φαίνεται μισογεμάτος, το ποτήρι μισοάδειο. Οι άνθρωποι μισοχαρούμενοι, οι εργοδότες μισοδιαβολεμένοι. Όλα είναι μισά, κομμένα, διαχωρισμένα.
Η ώρα περνάει αλλά το σκοτάδι δε φεύγει. Κάποια στιγμή σε γονατίζει τελείως. Πας να σηκωθείς, αλλά τα πόδια σου έχουν πλέον κουραστεί. Πας να ανοίξεις τις κουρτίνες να μπει φως, αλλά τα χέρια σου έχουν ατονήσει. Πας να θυμηθείς καλές, ευχάριστες, δημιουργικές σκέψεις αλλά το μυαλό έχει γίνει ζελέ.
Και το σκοτάδι, πλέον, καλύπτει τα πάντα.
Και στέκεσαι ακίνητος, άγαλμα, έρμαιο όσων σε σκουντάν και σε κουνάν σαν εκκρεμές.
Πότε μπροστά, πότε πίσω.
Πότε δεξιά, πότε αριστερά.
Και ποτέ, μα ποτέ, μπροστά.

Και ξαφνικά… φως.
Πολύ δειλό, ίσα ίσα που ακουμπάει. Σαν το παιδάκι που στέκεται στην πόρτα, πρώτη μέρα στο σχολείο, και ντρέπεται να μπει μέσα. Ένα φως που μοιάζει ψεύτικο στην αρχή, σαν αποκύημα της φαντασίας σου και της έντονης επιθυμίας σου να τρυπήσει το σκοτάδι.
Το φως σε καλεί να σηκωθείς, να σταματήσεις να παίζεις το εκκρεμές, να σπρώξεις μακριά όσους σε σκουντάν και ορίζουν την διαδρομή σου. Το φως όσο το ακολουθείς, τόσο μεγαλώνει, τόσο καθαρίζει, τόσο σε ορίζει.
Το φως το πιάνεις μετά από λίγο στην χούφτα σου, στην παλάμη σου, το αφήνεις να σε ποτίσει και να σε καλύψει. Δε σε τυφλώνει, δεν χρειάζεσαι τα χέρια σου να για προστατέψεις τα μάτια σου.
Έχεις επιστρέψει, είσαι πάλι πίσω, να δεις το χαμόγελο που ήθελες, να ακούσεις το τραγούδι που σου έλειψε, να μιλήσεις με την φωνή που σε αγαπούσε.

Τίποτα δεν είναι με κόκκινο χαλί στρωμένο, ούτε τα πάντα λάμπουν με πολύχρωμα φωτάκια. Το σκοτάδι θα παραμονεύει παντού, δεν έχει λόγο να επαναπαυτεί ούτε να βιαστεί. Το φως δε θα στο φέρουν έτοιμο, κλειστό σε ένα δέμα με φιόγκο να το ανοίγεις σαν δώρο. Το φως θα το βρεις εσύ, θα το φέρεις εσύ, θα το δημιουργήσεις εσύ.

Κι όταν κάποιες στιγμές νιώσεις ότι η μάχη είναι άνιση, άδικη και ανίκητη, τότε και μόνο τότε αξίζει να παλέψεις.
Τα εύκολα πράγματα έρχονται με σκοτάδι. Τα δύσκολα έρχονται με σταλαγματιές φως.
Κι έχουμε μάθει να αντέχουμε στα δύσκολα…

 

 

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook