Καμπ.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Ζεστή μέρα η σημερινή. Κάνω μόνο τα απαραίτητα. Μέχρι και το μυαλό υπολειτουργεί, αρνείται κι αυτό να δουλέψει παραπάνω. Ετοιμάζω φαγητό για τα παιδιά ,βγαίνω στο μπαλκόνι να αλλάξω το νερό του σκύλου. Φυσάει ένας καυτός αέρας. Το μυαλό μου αποφασίζει να μου κάνει την έκπληξη. Ξεστρατίζει πάλι ,αυτόνομο, κι είναι σαν να μου βγάζει τη γλώσσα. Με στέλνει πίσω στην πρώτη μου επίσκεψη σε ένα καμπ προσφύγων. Τότε που φυσούσε πάλι ένας καυτός αέρας, τότε που ένιωσα την καρδιά μου να σπάει σε χίλια κομμάτια.

Ήταν η πρώτη φορά που το επιχειρούσα. Έστελνα συνεχώς βοήθεια αλλά ποτέ δεν είχα πάει εκεί. Ειχα ζητήσει να πάω κάποιες φορές ,αλλά ο καλός μου ,ξέροντας το χαρακτήρα μου, προσπαθούσε να με αποτρέψει. Εκείνη την ημέρα όμως ήμουν αποφασισμένη. Ετοιμάστηκα ,φορτώσαμε το αυτοκίνητο και φύγαμε.

Σε όλη τη διαδρομή ήμουν σε ένταση. Αισθανόμουν περίεργα ,ανυπομονησία μα και δειλία. Έβλεπα στην τηλεόραση τα καμπ αλλά δεν ήξερα τι να περιμένω. Σκεφτόμουν διάφορα όταν τον άκουσα να μου λέει “φτάσαμε ” . Κάρφωσα το βλέμμα μου μπροστά, κανένα δελτίο ειδήσεων δεν μπορεί να περιγράψει αυτό που αντίκρυσα. Πάρκαρε το αυτοκίνητο και κατεβήκαμε.

Εκατοντάδες σκηνές κολλητά η μια στην άλλη. Αναμμένες φωτιές με μαυρισμένους τενεκέδες που κάπνιζαν. Παιδιά όλων των ηλικιών. Παιδιά βρώμικα εξαθλιωμένα. Επειδή μιλάμε αραβικά είχε ήδη αναπτύξει σχέσεις ο άντρας μου , γνώριζαν το αυτοκίνητο. Σε ελάχιστο χρόνο έτρεξαν προς το μέρος μας. Τους ζητήσαμε να μας βοηθήσουν να βγάλουμε τα πράγματα. Γάλα ,αυγά ,κονσέρβες, ρούχα , παπούτσια ,είδη πρώτης ανάγκης. Δεν είχα καν συνειδητοποιήσει ότι έκλαιγα όλη την ώρα ,δεν μπορούσα να επεξεργαστώ αυτό που έβλεπα.

Έκαναν σειρά από μόνοι τους, κάποιοι πιο βιαστικοί άρχισαν να σπρώχνουν. Τους παρακάλεσα να κάνουν υπομονή ,να αφήσουν τα παιδιά να πάρουν και μετά οι μεγάλοι. Δεν σας κρύβω ότι τρόμαξα. Δημιουργήθηκε φασαρία. Τα πράγματα τελείωναν κι αυτό μάλλον τους προκαλούσε εκνευρισμό. Το βλέμμα μου πήγε σε έναν άντρα που στέκονταν παράμερα. Δεν έσπρωχνε ,δεν μπήκε στη σειρά ,δεν συμμετείχε στο χαμό. Ξεχώρισα κάποια τρόφιμα και τον πλησίασα. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η στάση του. Του έδωσα τη σακούλα με τα πράγματα, τα μάτια του είχαν το πιο γαλάζιο χρώμα που είχα δει στη ζωή μου. Μου ζήτησε μόλις τελειώσουμε να πάμε στη σκηνή του ,να γνωρίσουμε την οικογένειά του.
Δεν άργησαν να τελειώσουν οι προμήθειες. Τους υποσχεθήκαμε ότι σύντομα θα γυρίσουμε με περισσότερα πράγματα. Κλείσαμε το αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε να γνωρίσουμε τον καινούριο μας φίλο. Τον βρήκαμε να μας περιμένει στην άκρη του καμπ ,δίπλα σε μια ταλαιπωρημένη σκηνή. Εκείνη τη στιγμή βγήκε η γυναίκα του κρατώντας ένα μωρό στην αγκαλιά. Ένα μικροσκοπικό κοριτσάκι, κατακόκκινο, που έβηχε συνεχώς. Συστηθήκαμε και μας προσκάλεσαν να καθίσουμε. Ήταν βρώμικοι και ταλαιπωρημένοι. Το πέντε μηνών μωρό τους ήταν άρρωστο. Αισθάνθηκα περίεργα. Σαν κάτι παράξενα οικείο να τους περιέβαλε. Είχαν τρεις μήνες στην Ελλάδα. Πήγαν πρώτα στην Τουρκία όταν η κοπέλα ήταν ακόμη έγκυος και λίγο μετά που γέννησε άρχισαν να ψάχνουν τρόπο να έρθουν εδώ. Δημοσιογράφος ,κυνηγημένος από το καθεστώς αυτός και δασκάλα ζωγραφικής η γυναίκα του.

Έχασαν συγγενείς κι αδέρφια από τους βομβαρδισμούς. Αποφάσισαν να πουλήσουν τα χρυσαφικά και τα δώρα του γάμου τους ,να φορτώσουν λίγα πράγματα στο αυτοκίνητό τους και να φύγουν οδικώς για την Κωνσταντινούπολη. Πέρασαν δύσκολα εκεί και μόλις το μωρό έγινε δυο μηνών ξεκίνησαν να ψάχνουν τρόπους να έρθουν στην Ελλάδα σαν ενδιάμεσο σταθμό για κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Την πρώτη φορά που το επιχείρησαν ,πληρώνοντας αρκετά χρήματα στον Τούρκο δουλέμπορο ,κόντεψαν να πνιγούν. Παράτησε τη βάρκα ακυβέρνητη μόλις τους εντόπισε το τουρκικό λιμενικό. Τους γύρισαν πίσω και πέρασε λίγος καιρός μέχρι να μπορέσουν να ξαναβρούν τρόπο να φύγουν.

Η δεύτερη φορά ήταν χειρότερη. Σαράντα άτομα στοιβαγμένα σ’ένα μικρό ιστιοφόρο. Τους πέταξαν τα πράγματα στη θάλασσα για να μην πιάνουν χώρο. Το μωρό έκλαιγε συνεχώς και το ‘σφιγγε στην αγκαλιά της από φόβο και πανικό. Βγήκαν στη Σάμο κι από εκεί τους έστειλαν στον Πειραιά. Και μετά προώθηση σε καμπ της βόρειας Ελλάδας. Σ’αυτό το καμπ που έγινε η γνωριμία μας.

Τους ακούω με σκυμμένο το κεφάλι. Αφηγούνται συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον ,κοιτάζονται στα μάτια συνεχώς. Δυο νέοι άνθρωποι ,δυο άνθρωποι γεμάτοι όνειρα κι ελπίδες ,σε μια σκηνή ,χωρίς να ξέρουν τι τους ξημερώνει το αύριο ,τι τους επιφυλάσσει η μοίρα. Όπως χιλιάδες άλλοι που έφυγαν για να γλιτώσουν από τον πόλεμο. Πολλοί δεν τα κατάφεραν. Για κάποιους το όνειρο τελείωσε στο Αιγαίο ,που τους κατάπιε αχόρταγο για ανθρώπινες ζωές.

Τους παρατηρώ. Η κοπέλα φοράει ένα ζευγάρι σκισμένα αντρικά παπούτσια. Τα μωρό ένα βρώμικο φορμάκι. Την ρωτάω αν μπορώ να το πάρω αγκαλιά ,διστάζει ,θα λερωθούν τα ρούχα σου ,μου λέει. Συγκλονίζομαι. Δεν χρειάζονται παρά μόνο λίγες στιγμές για να αποφασίσω. Λέω στον άντρα μου τι σκέφτηκα. Συμφωνεί μαζί μου. Τους ζητάω να ετοιμάσουν τα πράγματα τους. Θα έρθουν μαζί μας ,στο σπίτι μας. Μόλις συνειδητοποιούν τι τους λέω προσπαθούν να μας φιλήσουν τα χέρια. Τους απομακρύνω και παίρνω αγκαλιά το μωρό. “Από σήμερα είσαι αδερφή μας ” μου λένε. Κλαίνε και οι δύο.

Τους φιλοξενήσαμε μέχρι που καταφέρανε να καταθέσουν τα χαρτιά τους για πολιτικό άσυλο. Όταν εγκρίθηκε έφυγαν στη Θεσσαλονίκη σε μια οργανωμένη δομή κι από κει στη Ρουμανία. Πλέον μένουν σε σπίτι ,μαθαίνουν τη γλώσσα και ζουν χωρίς φόβο. Δουλεύουν και οι δυο ,η μικρή πηγαίνει στον παιδικό σταθμό. Είναι ήρεμοι κι ευτυχισμένοι. Αν και έκαναν ένα σύντομο πέρασμα από τις ζωές μας είναι από τις στιγμές που θα θυμόμαστε μια για πάντα. Ξέρω ότι υπάρχουν χιλιάδες άλλοι που ακόμη ταλαιπωρούνται. Αισθάνομαι όμως τυχερή που κάπως κι εγώ κατάφερα να βοηθήσω με τον τρόπο μου.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook