Το σημερινό κείμενο είναι γεμάτο θυμό. Για μας. Για μένα. Για το ανθρώπινο είδος. Λογικά μετά την δημοσίευση του κειμένου, θα έχω φάει μπλοκ από κάνα πέντε – έξι ομάδες, αλλά να σας πω κάτι; Στα τέτοια μου. Δεν με νοιάζει. Εγώ θα βρω τρόπο να σας δείχνω τα κείμενά μου. Πάντα βρίσκω. Ποτέ δεν χάθηκα. Να είστε σίγουροι γι’ αυτό.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν μπει δυναμικά στην καθημερινότητά μας. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Μας έχουν επηρεάσει τόσο πολύ όμως, που έχουμε ξεχάσει πως είναι να ζούμε. Αληθινά. Και επειδή ακριβώς ζούμε σε έναν ψεύτικο κόσμο, έχουμε την τάση να μεγαλοποιούμε τα γεγονότα. Να τα δίνουμε μια τόσο μεγάλη διάσταση στο μυαλό μας που φερόμαστε παρορμητικά και σκατένια πολλές φορές. Θα μπορούσα να γράψω σελίδες ολόκληρες για το συγκεκριμένο θέμα όμως θέλω να εστιάσω με το παρόν κείμενο, στο φαινόμενο του “κανιβαλισμού”! Ναι. Του ανθρώπινου κανιβαλισμού.

Το έχω ζήσει με άτομο δικό μου. Την κανιβάλησαν δημόσια που αναγκάστηκε να κλείσει το προφίλ της. Το έκαναν και σε μένα. Ένας άθλιος τύπος ο οποίος αποφάσισε να βγάλει το όνομά μου δημόσια στον τοίχο του γιατί, άκουσον άκουσον, έκανα copy paste ένα στάτους του στον τοίχο μου και δεν έβαλα το όνομα του. Κοινώς ισχυρίστηκε ότι το έκλεψα. Γουάτ; Ναι! Τότε δεν είχε γίνει μόδα να βάζεις και το όνομα αυτού απ’ τον οποίο κάνεις copy paste και όπως καλά καταλάβατε ζητούσε πνευματικά δικαιώματα τύπου. Χτυπούσα το κεφάλι μου στον τοίχο όταν διάβαζα τα προσωπικά μηνύματα που μου έστελνε. Έλεγα, δεν μπορεί, μου κάνει πλάκα. Αποτέλεσμα αυτού; Κλείνω το προφίλ μου, ανοίγω το τωρινό και πλέον ελέγχω απόλυτα ποιους προσθέτω. Χμμμ πάλι πέφτω έξω.

Έρχεται ένα δεύτερο γεγονός, όπου έγινε ακριβώς το ίδιο, δημόσια, από γυναίκα αυτή τη φορά, με αιτία μια απλή παρατήρηση. Ναι! Καλά ακούσατε. Όσοι με γνωρίζουν, προσωπικά, ξέρουν ότι ποτέ δεν μιλάω άσχημα ή με βωμολοχίες. Βάσει αυτού λοιπόν, η πρόθεση της γυναίκας αυτής να φέρει γύρα το ποστ σε όλες τις τοπικές ομάδες, απετράπη.

Έτσι λοιπόν και μετά από όλα αυτά και αφού αμπάρωσα για τα καλά το προφίλ μου, αποφάσισα ότι δεν θα χαρίσω κάστανα σε κανέναν. Μα σε κανέναν. Θα το τραβήξω τόσο όσο δεν πάει. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα, να σε τραμπουκίζει δημόσια. Ξέρετε, πάντα πίστευα ότι αυτοί οι μέθοδοι, είναι αποτέλεσμα του απύθμενου κομπλεξισμού που κρύβουν ορισμένοι άνθρωποι. Δεν βρίσκω λέξεις να χαρακτηρίσω αλλιώς αυτή την ανάγκη ορισμένων ανθρώπων να ξεφτιλίζουν τοιουτοτρόπως ανθρώπινες υποστάσεις που μάλιστα η πλειονότητα των κατηγοριών τους είναι ανυπόστατες. Εντελώς όμως.

Και ερχόμαστε στο χθες. Ναι χθες…
Βλέπω ένα βίντεο λοιπόν, το οποίο έκανε το γύρω του διαδικτύου με μία έγκυο σε νευρικό κλονισμό, μια κυρία με ένα τζιπ που έχει παρκάρει παράνομα και έναν τύπο να τραβάει βίντεο αντί να φωνάξει την τροχαία. Τι να περιγράψω από το βίντεο; Σαφώς η έγκυος κοπέλα, είχε όλα τα δίκια του κόσμου όμως το έχασε καθώς ειπώθηκαν τραγικές κατηγόριες. Τραγικές. Κι εκεί ένας τύπος που αντί να κατευνάσει τα πνεύματα, δεν ξέρω καν αν ήταν ο σύζυγος της κοπέλας ή απλά βρέθηκε εκεί και είπε να τραβήξει το βίντεο, έβριζε και απειλούσε ότι θα την κάνει βούκινο στα social media. Και το έκανε. Και τι κατάλαβε; Πείτε μου λίγο γιατί προφανώς εγώ δεν καταλαβαίνω. Το πρώτο πράγμα που θα έκανε ένας λογικός άνθρωπος ποιο θα ήταν; Να πάρει την τροχαία. Σωστά; Όχι όμως. Έχουμε γίνει τόσο απάνθρωποι που το πρώτο που σκεφτόμαστε είναι να βγάλουμε τον άλλον δημόσια στο Facebook ώστε να πάρουν θέσεις οι ένορκοι από τα Lidl και να ξεκινήσει η δίκη. Επ’ ουδενί δεν είχε δίκιο η οδηγός, το τονίζω ξανά. Όμως δεν μπορείς ρε φίλε να βγάζεις τους ανθρώπους στο ίντερνετ επειδή έτσι γουστάρεις. Ξέρεις τι δεν γνωρίζεις όμως; Ότι το παρκάρισμα της κυρίας είναι πταίσμα, το δικό σου όμως κακούργημα. Μάντεψε ποιος θα την πατήσει σε περίπτωση που αυτή η κυρία αποφασίσει να σε τρέξει. Που για μένα καλώς θα κάνει. Τα θέματα λύνονται και χωρίς δημόσιο εξευτελισμό. Επί τόπου. Τετ Α τετ.
Να ήταν το μοναδικό γεγονός;

Φωτογραφίες ανυποψίαστων ανθρώπων, στα ψώνια τους, στην παραλία, στην καφετέρια, στα αεροδρόμια, καθημερινά ανεβαίνουν ώστε να “ψυχαγωγήσουν” μερικές χιλιάδες ανθρώπους. Εσύ που με διαβάζεις λοιπόν, πρόσεχε. Πλέον κάθε έννοια της ελευθερίας έχει καταπατηθεί. Τώρα υπάρχει το Facebook. Κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί. Μια απορία όμως έχω. Μου επιτρέπεται ε; Τι στο διάολο έχετε πάθει; Πως και πότε έγινε ο κόσμος τόσο κακός; Τα βάζουν με παιδιά, με παιδιά, αν έχετε ιερό και όσιο. Τα χωρίζουν σε χρώμα, φυλή, θρησκεία. Είναι παιδιά ρε βούρλα. ΠΑΙΔΙΑ γαμώτο. Αν πας σε μια ξένη χώρα, θα ήθελες στην θέση αυτού του παιδιού που βρίζεις και υποτιμάς, να ήταν το παιδί σου;

Ανεβάζουν παππούδια δημόσια επειδή επέλεξαν να φορέσουν μαγιό στρινγκ στην παραλία γαμώτο. ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ. Τι σε κόφτει ρε φίλε; Μετρό θα βάλεις στα γούστα του άλλου; Αν δεν αρέσκεσαι, τα μπογαλάκια σου και σε άλλη παραλία. Εσύ είσαι προβληματικός, εσύ τράβα σε ιδιωτική παραλία. Εμείς είμαστε ελεύθεροι. Κανονικοί, όχι γιαλαντζί. Φωτογραφίζουν ευτραφούλες γυναίκες με σορτς και γράφοντας ένα και καλά χιουμοριστικό κειμενάκι το ανεβάζουν σε δύο τρεις ομάδες περιμένοντας να ψαρέψουν κάνα like. Δεν σκέφτηκαν όμως, τις ενοχές και την ντροπή που μπορεί να δημιουργούν στον συνάνθρωπο τους. Στον συνάνθρωπο τους ρε φίλε. Καμία ενσυναίσθηση. Φωτογραφίζουν ζευγάρια που φιλιούνται και τους φταίει επίσης, γιατί τα καμάρια τους θα πάθουν σοκ αντικρίζοντας τη θέα. Που από δύο χρόνων παίρνουν το τάμπλετ παραμάσχαλα. Δουλευόμαστε τώρα; Πείτε μου.

Πόσο σας λυπάμαι. Πόσο άδειοι είστε για να τραμπουκίζετε έτσι τους ανθρώπους. Καλά είπα κάποτε. Έπρεπε να είχα γεννηθεί πουλί. Σας βαρέθηκα. Ειλικρινά, μου ‘ρχεται να ουρλιάξω από αγανάκτηση! Σταματήστε να είστε τίγκα στην κακία. Ποτέ δεν είπα ότι εγώ είμαι αλάνθαστη. Μια φορά έπεσα σε τέτοιο τρυπάκι και μόλις συνειδητοποίησα τι κάνω, ζητούσα γονυπετής συγγνώμη. Μεγάλη αρετή η παραδοχή. Γίνεται Άνθρωποι μωρέ γιατί τώρα είστε μικροσκοπικά ανθρωπάκια.

Σας φιλώ.