Κερί Αναμμένο

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Το κερί στη γωνιά τρεμοπαίζει ανενόχλητο. Τυχερό. Κανείς δεν του στέρησε -τον τελευταίο καιρό- το λόγο της ύπαρξής του: Να επιδίδεται σε αυτό που γεννήθηκε να κάνει. Να φωτίζει. Αλύγιστο και αποφασισμένο μαθές, στέκει έτοιμο να σου ‘μολογήσει ό,τι είδε, αφήνοντας τους μήνες να περνούν. Πόσες πόρτες άνοιξαν, πόσες έκλεισαν αφήνοντάς το ξεχασμένο ξοπίσω τους; Πόσες φορές το χρησιμοποίησαν, να πάρουν το φως του, να το φυτέψουν πιο πέρα, να γίνει μέρα μες τη νύχτα; Μήπως δεν το ‘ξερε; Δεν είπε ποτέ όχι. Έμενε αναμμένο για το σκοπό που το ‘θελαν.

Είπαν για κάποιο κερί ξεχασμένο στις σκισμένες σελίδες του πριγκιποπαραμυθιού. Στο πρώτο βιαστικό ξέσπασμα του αέρα, έκαμε να σβήσει. Μα θεός το χέρι το ανθρώπινο, συγκράτησε το ρεύμα και το προστάτευσε. Έκτοτε το κερί ερωτεύτηκε το χέρι που του χάρισε αιωνιότητα. Υπέκυψε. Εξαρτήθηκε. Κι ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που αυτόφωτο πλάσμα αγαπιέται με τον παραμελημένο ήρωα μιας ιστορίας…

Το φως του κεριού θέλει το σεβασμό σου. Στη σύντομη ζωή του, αντικρίζει όσα πασχίζεις να ζήσεις για χρόνια. Κι αυτό θέλει την τέχνη του. Είναι -μη νομίζεις- βιρτουόζος αυτός που εχέμυθα θα μιλήσει σε ένα τόσο δα φιτίλι. Θέλει ψυχή να εκμυστηρευτείς στο φως που τρεμοπαίζει, τις νεοφώτιστες σκέψεις σου. Του δίνεις νου, το ζωηρεύεις· ποιός ανόητος θαρρεί πως το φως του κεριού δεν εξομολογεί; Ποιός άλλος θα βρεθεί να πει ότι το κερί δεν απαντά; Κοπιάστε.

Αν στη χάση του ανείπωτου ονείρου σου παραδεχτείς την αναγκαιότητά του, το αμυδρό φως του κεριού θα σου μαρτυρήσει το χαμένο λόγο της νυχτερινής μελαγχολίας. Βάλσαμο το τρέμουλό του, λύτρωση το άρωμά του. Είναι όμως βαριά η παραδοχή της θλίψης. Θέλει -αν μπορεί κανείς να το πει σαφώς- ζύγια στους ώμους, χαλύβδινη καρδιά. Την έχεις; Άλλο να θες να σου φωτίσουν για λίγο, άλλο να θες το φως για πάντα οδηγό σου. Το ένα στοιχίζει, το άλλο απαιτεί θυσίες. Διάλεξε και ζήτα.

~ • ~

Στη διπλανή γειτονιά τα παιδιά ζουν δίπλα στο φως των κεριών. Χάρτινες φιγούρες κολακεύουν το νυχτόβιο κλίμα του δωματίου, βάζοντας στο παιχνίδι ανήκουστους ψιθύρους. Δεν το διάλεξαν.

Λευκές σκιές στέκονται πίσω από τους ώμους τους, πόθοι παλιοί αναμαλλιασμένοι με χτεσινές ελπίδες. Την ώρα του κινδύνου, που ‘ναι να γίνει το κακό, αγκαλιάζουν με στοργή τα παιδιά προστατεύοντάς τα από το αναίτιο μίσος. Το διάλεξαν.

Το γνώριμο σφύριγμα πως κάτι βαρύ πέφτει. Όχι πάλι!

Ο ίδιος αχός. Όχι πάλι!
Νυχτώνει…

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook