Κλέφτης!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Περιμένω να τελειώσει ο μικρός. Κάθομαι με το κινητό και παίζω. Ανοίγει η πόρτα. Μπαίνει μια μαμά με έναν πιτσιρικά γύρω στα 7. Κοιτάνε την τσάντα, τι έχει για αύριο, τι έγραψε στην ορθογραφία. Μειδιώ και κουνάω το κεφάλι συμφωνώντας! Πόσες φορές το έχω κάνει Θεέ μου! Μια πόρτα ακόμα ανοίγει. Σηκώνω το κεφάλι, δεν είναι για μένα. Η γιατρός φεύγει με τον πιτσιρικά και η μαμά μένει και αυτή εκεί με μένα να μαζεύει τη τσάντα. Ξαφνικά τη νιώθω να ξεφυσάει και να κοιτάει γύρω γύρω. Λίγο η ενσυναίσθησή μου, το ότι είμαι επαρχία, λίγο η βαρεμάρα, ρωτάω:
Ε: – Είστε καλά; Θέλετε κάτι μήπως να σας φέρω;
Κ: – Όχι, όχι. Καλά είμαι ευχαριστώ. (και κοιτάει γύρω)

Και δεν περνάνε ούτε δύο λεπτά ξεκινάει και κλαίει, εκεί βουβά. Τα δάκρυα ποτάμι! Σοκαρίστηκα. Όχι για το βουβό κλάμα και τα δάκρυα (το έχω κάνει άπειρες φορές και εγώ και δεν θεωρώ το κλάμα αδυναμία αλλά κάθαρξη από τη πίεση), αλλά για το γεγονός ότι αυτή η γυναίκα δεν την νοιάζει που είναι. Έχει ξεγυμνώσει τον εαυτό της, δείχνει ότι δεν αντέχει άλλο και έχει αποκαλυφθεί τόσο εύκολα. Πόσο δυνατή είναι Θεέ μου; Εγώ δεν δέχομαι ούτε σε κηδεία να κλάψω! Δεν μπορώ, της μιλάω.
Ε: – Θες μια αγκαλιά;
Κ: – Ορίστε;
Ε: – Δεν ξέρω τι έχεις, και δεν με αφορά. Αλλά σίγουρα αν ήσουν εγώ, θα ήθελα μια αγκαλιά τώρα!
Και εκεί 2 άγνωστες, από διαφορετικά μέρη, αγκαλιαστήκαμε. Την χάιδευα σαν να ήταν πορσελάνινη κούκλα και εκείνη με έσφιγγε σαν να ήμουν στη μπουκαπόρτα κάποιου πλοίου έτοιμη για Αυστραλία. Δεν μας ένοιαζε αν άνοιγε καμία πόρτα εκείνη την ώρα. Απλά το είχαμε και οι δύο τόσο ανάγκη. Και όταν ήταν έτοιμη με ευχαρίστησε και ξεκίνησε την αφήγηση. Σαν μάνα με παιδί σε πιθανή ΔΑΔ (το ψάχνουμε ακόμα) που τρέχω 4 χρόνια μόνη μου γιατί είμαι η τρελή και θέλω τα παιδιά μου σούπερ ήρωες, ένιωσα τον πόνο, την αγωνία της, την κούραση της, την απόρριψη. Σαν μάνα όμως γενικά που στέκομαι έξω από το σχολείο και παρατηρώ, σαν μάνα που δεν ρωτάω τα παιδιά μου τι έκαναν τα άλλα στο σχολείο, ένιωσα τόσο φθηνή και λίγη!

Η γυναίκα είχε γίνει χώμα γιατί και καλά ο μικρός μπήκε μέσα στο κυλικείο, πήρε ένα ευρώ από το ταμείο για να πάρει μια σοκολάτα. Και περίμενε στη σειρά έξω από το κυλικείο για να την αγοράσει. Το θεώρησα τόσο εύστοχο και χαριτωμένο που γέλασα (όχι ειρωνικά) ! «Μην γελάς» μου λέει, «το παιδί μου είναι κλέφτης».
«Όχι ρε φίλη. Το παιδί σου δεν είναι κλέφτης. Το παιδί σου έχει έλλειψη συνέπειας ή πως το είπες… Για αυτό είσαι εδώ. Είσαι εδώ για να τον φτιάξεις να σκέφτεται σύμφωνα με τον τρόπο που μας υπαγορεύει το Κοινό, να ενεργεί όπως η μάζα και να μπορεί να είναι μέρος της. Το παιδί σου όμως δεν είναι κλέφτης. Κλέφτης θα ήταν αν έμπαινε στο κυλικείο και έπαιρνε τη σοκολάτα και έφευγε σφαίρα να πάει σε μια γωνία να την κατασπαράξει. Ούτε θα τον έβλεπε κανένας ούτε τίποτα! Τότε ναι, είναι κλέφτης αν το θες.”

Και συνεχίζω: “Tο παιδί σου, ναι, μπήκε και πήρε από το συρτάρι(γιατί εκεί είναι τα λεφτά) 1 ευρώ (γιατί τόσο ήθελε) και βγήκε έξω και περίμενε υπομονετικά τη κοπέλα του κυλικείου να γυρίσει από τη δουλεία της. Το παιδί σου με αυτά τα χαρακτηριστικά του, την ιδιοσυγκρασία του και με το δικό του τρόπο σκέψης έκανε αυτό που ήξερε για σωστό! Είχε μια ανάγκη (να φάει σοκολάτα), ήξερε ότι αυτή η ανάγκη χρειάζεται λεφτά που δεν είχε, ήξερε που θα τα βρει (στο συρτάρι), και περίμενε να την αγοράσει.»

Η κοπέλα έχει μείνει και με κοιτάζει λίγο πιο χαλαρή. “Μα έκλεψε” μου λέει! “Δεν έκλεψε, δανείστηκε. Γιατί αυτός ήθελε να φάει τη σοκολάτα. Αυτό, τέρμα! Αυτή είναι η ανάγκη πρέπει να καλυφθεί! Τα παιδιά είναι αυθόρμητα. Δεν έχουν αίσθηση ευθύνης ή συνέπειας. Το μαθαίνουν σιγά σιγά, κάθε μέρα.”

Γιατί πρέπει να βάζουμε σε όλα ταμπέλες; Γιατί πρέπει να υπάρχει μόνο το σωστό ή το λάθος; Ναι καλό είναι να υπάρχουν κάποιοι βασικοί κανόνες, ναι είναι μέρος του πολιτισμού (αν σ αρέσει έτσι όπως έχουμε γίνει), αλλά ρε παιδιά μήπως να χαλαρώσουμε λίγο; Έχουμε χάσει την ουσία από όλα και από όλους. Κάτσε ένα λεπτό και κοίτα γύρω σου. Κοίτα τον κόσμο που περπατάει. Σπάνια θα δεις παρέα των δύο ή περισσότερων ατόμων. Όλοι τρέχουν μες το άγχος να προλάβουν. Στη δουλεία, στο καφέ, τα παιδιά στο σχολείο / εξωσχολικά, το μαγείρεμα, το σπίτι. Να προλάβουν τη ζωή! Μα την χάνουμε τη ριμάδα. Μας γελάει και μας περιπαίζει καθώς περνάει και όταν το καταλάβουμε θα είμαστε είτε ένα με τις ρίζες από τα ραδίκια, είτε λίγο πριν από αυτό το στάδιο!

Πότε πήρες τη φίλη σου από τη σχολή/ δουλεία να πάτε για ένα κοκτέιλ οι 2 σας; Πότε έκανες κάτι για σένα τελευταία φορά; Αλλά αυτό το κάτι που θα σου δώσει την αίσθηση αυτή που είχες όταν ήσουν πιτσιρίκα και ανακάλυπτες που είχε κρύψει η μαμά το σοκολατένιο κέικ για τον καλεσμένο. Αυτή την αίσθηση πότε την ένιωσες τελευταία φορά;

Γίναμε μάνες και μετατραπήκαμε σε ρομπότ. Κοιτάμε όχι μόνο να συναρμολογήσουμε όλο το παζλ, αλλά και να το διατηρήσουμε ενωμένο. Παιδιά, πρέπει, κοινωνικά, δουλείες σπιτιού, εκτός σπιτιού για να βοηθήσουμε στα οικονομικά, δουλεία δασκάλας στα παιδιά, γονικές συμβουλευτικές, να το «μάλωμα» της ειδικής γιατί δεν έπρεπε να πράξουμε έτσι, να τα μούτρα του άνδρα γιατί και σήμερα δεν θέλεις να εκτελέσεις τα συζυγικά σου καθήκοντα, γιατί απλά θέλεις να λυτρωθείς σε αυτόν τον λίγο ύπνο που σου απομένει, για να γεμίσεις τη μπαταρία για το αύριο που θα ξημερώσει και θα ξαναρχίσεις τη κούρσα!

Τελικά τι αξίζει;

 

Σταχτοπούτα

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest