Κλεμμένη πατρίδα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Γράφω, σβήνω. Δοκιμάζω να ξεκινήσω διαφορετικά. Είμαι τόσο θυμωμένη. Και δεν θέλω το κείμενο μου να βγάζει θυμό. Δεν θέλω κάποιοι να θεωρήσουν ότι μεροληπτώ. Προσπαθώ να ηρεμήσω και ξαναρχίζω. Πόσο δύσκολο όμως μου είναι όλο αυτό. Δεν μπορώ να αποστασιοποιηθώ. Δεν μπορώ να γράψω απλά ένα ακόμη κείμενο.

Γη της επαγγελίας. Έτσι συνηθίζουν να την ονομάζουν. Πόσο ειρωνικό ακούγεται στ’ αυτιά μου, όταν αυτή η γη έχει ποτίσει με αίμα αθώων. Με αίμα παιδιών, που το μόνο τους λάθος ήταν ότι ήθελαν ελεύθερη την πατρίδα τους. Αυτή την πατρίδα που οι ισχυροί αυτού του κόσμου τους την στέρησαν. Αυτή την πατρίδα που ο κατακτητής έκανε σπίτι του. Τα χέρια μου τρέμουν. Τα μάτια μου τρέχουν. Αυτήν την φορά όμως θα ολοκληρώσω το κείμενο μου. Αυτήν την φορά θα τα καταφέρω. Πνίγομαι και δεν μπορώ άλλο να σιωπώ.

Ζώντας χρόνια σε εμπόλεμη ζώνη. Δύσκολα κι ατελείωτα χρόνια. Ακούγοντας τα αεροπλάνα να περνούν πάνω από τις ταράτσες μας. Ακούγοντας τις βόμβες να πέφτουν. Χρόνια που ενώ εμείς ζούσαμε την τακτοποιημένη μας ζωή, σε απόσταση πέντε μόλις λεπτών άνθρωποι πέθαιναν. Παιδιά πεινούσαν. Ζωές καταστρέφονταν. Κι εγώ να μην μπορώ καν να μιλήσω. Να μην μπορώ να κλάψω. Να μην μου επιτρέπεται να εκφράσω καν την άποψη μου. Γιατί είναι τόσο δημοκρατικός λαός οι εκλεκτοί του θεού, που έτσι και πεις κάτι εναντίον τους κινδυνεύεις να δικαστείς στην καλύτερη περίπτωση. Μπορεί να σας φαίνεται υπερβολή. Σας διαβεβαιώνω όμως ότι δεν είναι. Είναι νόμος του κράτους. Ένας από τους πολλούς χωρίς λογική.

Έμαθα λοιπόν να ζω μ’ αυτό Χωρίς να μιλάω. Χωρίς καν να αντιδράω. Και συνήθισα την φρίκη. Συνέχισα απλά να ακούω τις βόμβες να πέφτουν. Να μαθαίνω τον αριθμό των νεκρών. Και να υποφέρω σιωπηλά. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να προσφέρω λίγο φαγητό στα κρυφά και κάποια ρούχα, κάθε φορά που κάποιος κατάφερνε να φτάσει στην πόρτα μου. Και μετά να με τρώει η αγωνία αν θα κατάφερνε να γυρίσει πίσω. Αν μπορούσε να παρακάμψει τα μπλόκα και τον στρατό. Αν θα κατάφερνε να μην γίνει άλλο ένα νούμερο στην ατελείωτη λίστα των νεκρών.

Οι εκλεκτοί του θεού.
Ένας λαός που περιπλανήθηκε, διώχθηκε κι υπέφερε για χρόνια. Ένας λαός που σχεδόν αποδεκατίστηκε από την μανία ενός παρανοϊκού ηγέτη. Τι πιο φυσιολογικό να εξελιχθεί σε έναν λαό γεμάτο συμπόνια για τον συνάνθρωπο. Να γίνει ένας λαός που θα υπερασπίζετε μέχρι εσχάτων τα ανθρώπινα δικαιώματα. Έφτασαν κυνηγημένοι κι αποδεκατισμένοι στην ευλογημένη γη. Οι κάτοικοι τους δέχτηκαν. Τους έβαλαν στα σπίτια τους. Τους πρόσφεραν τροφή και δουλειά. Τους θεώρησαν αδέρφια τους. Δεν μπορούσαν καν να φανταστούν την εξέλιξη. Δεν μπορούσαν καν να φανταστούν ότι οι φιλοξενούμενοι δεν αρκούνταν σ’ αυτά. Δεν τους έφτανε να ζουν ειρηνικά. Θέλησαν να γίνουν αυτοί οι ιδιοκτήτες κι οι κάτοικοι της χώρας οι υποτακτικοί τους. Και τα κατάφεραν. Με την βοήθεια των ισχυρών του κόσμου. Αυτών των ισχυρών που δεν έχουν ηθικούς φραγμούς. Που δεν τους αγγίζει το δίκιο κι ο ανθρώπινος πόνος.
Δεν τους έφτανε μόνο αυτό. Και γρήγορα ξέχασαν την ιστορία τους. Κι από βασανισμένοι έγιναν αυτοί οι βασανιστές. Κι από κατατρεγμένοι έγιναν αυτοί οι κυνηγοί. Και λησμόνησαν. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να γίνουν κυρίαρχοι. Κι άρχισαν να ρίχνουν βόμβες. Να περιορίζουν όλο και περισσότερο τους γηγενείς και να εξαπλώνονται όλο και περισσότερο αυτοί. Όπως ακριβώς κάνουν τα παράσιτα. Τρέφονται από τον ξενιστή τους μέχρι να τον αποδυναμώσουν. Να γίνουν αυτοδύναμα και να εξοντώσουν ότι στέκεται εμπόδιο στην κυριαρχία τους. Κι άρχισαν να καταστρέφουν. Και να σκοτώνουν. Ξέχασαν τι είχαν περάσει αυτοί. Ξέχασαν πως είναι να σε διώχνουν από τον τόπο σου. Κι έσπερναν θάνατο. Κι απέναντι στα πολυβόλα και τις βόμβες οι κάτοικοι απαντούσαν με πέτρες και ξύλα. Ένας αγώνας άνισος και χαμένος πριν προλάβει καν να ξεκινήσει. Κι αφού κατάφεραν να κατακτήσουν την γη έστησαν οδοφράγματα. Έχτισαν τείχη. Και τους εγκλώβισαν.

Σαν τώρα θυμάμαι την πρώτη φορά που αντίκρισα το τείχος της ντροπής. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Πνιγόμουν κι ήθελα να ουρλιάξω. Πως μπορεί κάποιος που έχει ζήσει πίσω από συρματοπλέγματα να εγκλωβίζει έτσι έναν ολόκληρο λαό; Πως μπορεί κάποιος που έχει ακόμη χαραγμένο στο χέρι του το νούμερο από το στρατόπεδο συγκέντρωσης να γίνεται δήμιος και βασανιστής ; Πως μπορεί κάποιος που περιθωριοποιήθηκε να θεωρεί κάποιους ανθρώπους αναλώσιμους;

Την πρώτη φορά που άκουσα σειρήνα τρομοκρατήθηκα. Δεν ήξερα τι γίνεται. Μου είχαν εξηγήσει για τις συχνές επιδρομές αλλά θεωρούσα ότι δεν θα το ζούσα ποτέ. Ο ήχος από τις ρουκέτες ακόμη με κάνει να πετάγομαι στον ύπνο μου. Το παιδί μου, που το έζησε όλο αυτό δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσει τα πιτσιρίκια που έφταναν με χίλια βάσανα εξαθλιωμένα στην πόρτα μας. Το παιδί μου, που αν και πέρασαν χρόνια από τότε κι εξελίχθηκε σε έναν καταπληκτικό ενήλικα, δεν πετάει ποτέ φαγητό. Δεν βάζει ποτέ στο πιάτο περισσότερο από αυτό που μπορεί να φάει. Επειδή είδε παιδιά να διακινδυνεύουν την ζωή τους για λίγο φαγητό. Είδε παιδιά να αψηφούν τον φόβο και τον θάνατο για να μπορέσουν να επιβιώσουν.

Η γενοκτονία συνεχίζεται. Άνθρωποι χάνουν καθημερινά την ζωή τους. Και το μόνο που κάνει ο πολιτισμένος κόσμος είναι να εκφράζει λεκτικά την αντίθεση του. Άνθρωποι που μάχονται με πέτρες. Μικρά παιδιά που ρίχνουν με σφεντόνες στον φαντάρο που προτάσσει το όπλο του. Δεν φοβούνται. Δεν υποκύπτουν. Θα πολεμούν με ότι μέσο έχουν μέχρι να πάρουν πίσω την χαμένη τους πατρίδα. Μέχρι να μπορέσουν να γκρεμίσουν τα τείχη. Μέχρι να μπορέσουν να ρίξουν τα συρματοπλέγματα. Μέχρι τότε ο αριθμός των νεκρών θα αυξάνεται. Κι εμείς θα εξακολουθούμε να είμαστε θεατές. Αλλάζοντας ίσως κανάλι μια που οι εικόνες της φρίκης μας χαλάνε την αισθητική. Εγώ δεν μπορώ να σωπάσω άλλο. Εσύ;

Δεκέμβριος 2008. 1417 νεκροί. 926 από αυτούς γυναικόπαιδα.
2014, 1653 νεκροί. Το 80% γυναικόπαιδα. 200.000 εκτοπίστηκαν από τα σπίτια τους. 165.548 βρήκαν καταφύγιο σε σχολεία της UNRWA. 1,2 εκατομμύρια κάτοικοι έμειναν χωρίς νερό. Βομβαρδίστηκαν και καταστράφηκαν 120 σχολεία και 18 νοσοκομεία. Ισοπεδώθηκαν 3.330 κατοικίες. Το 80% του πληθυσμού έχει ηλεκτρικό ρεύμα 4 μόνο ώρες το 24ωρο. Τον Ιούλιο του 2014 βομβαρδίστηκε σχολείο προστατευμένο από τον ΟΗΕ σκοτώνοντας όλα τα παιδιά που βρισκόντουσαν μέσα. Και τώρα πες μου, με το χέρι στην καρδιά. Εξακολουθείς να τους θεωρείς τρομοκράτες;

 

Γηγενής

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook