TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Κόκκινο στυλό σε μπλε χαραγμένες θάλασσες

Κόκκινο στυλό σε μπλε χαραγμένες θάλασσες

Βράδιασε. Η οικογένεια ησύχασε. Ήρθε η ώρα να συγκεντρωθώ στη δουλειά μου. Ρίχνω μια ματιά στο ρολόι, κοντεύει 12. Πιάνω το κόκκινο στυλό. Κόκκινο… Ποιος το σκέφτηκε άραγε αυτό το χρώμα; Έρχεται τελεσίδικα και αμετάκλητα να επιδείξει το λάθος, να προβάλει το σφάλμα, να υποδείξει τα εσφαλμένα μονοπάτια που είναι χαραγμένα σε λευκές κόλλες χαρτί. Κοιτάζω το κόκκινο στυλό με δυσφορία. Για κάποια στιγμή διστάζω, μήπως να πάρω το πράσινο; Κοιτάζω τα δύο χρώματα. Δεν έχει σημασία. Η δουλειά είναι η ίδια, το χρώμα δεν είναι αυτό που θα κάνει τη διαφορά. Αρχίζω να κυλάω το βλέμμα μου με προσοχή πάνω από αυτά τα πολυσέλιδα γραπτά. Παιδιά που ετοιμάζονται για τις Πανελλαδικές. Είναι όλα διαβασμένα, το κόκκινο στυλό μου σχεδόν δεν ακουμπά παρά μόνο για να δηλώσει του ματιού το σεργιάνι και κλεφτά να δηλώσει διακριτικά σε μία γωνιά, πως όλα πάνε καλά.

Οι δείκτες του ρολογιού γλιστρούν, οι σελίδες κυλούν, φτάνω πια στο τελευταίο γραπτό. Κοιτάζω το όνομα. Γραμμένο, σχεδόν χαραγμένο από την πίεση του χεριού που το έγραφε. Μουτζούρες έντονες, σκόρπιες λύσεις και δοκιμές. Το στυλό στο χέρι μου θέλει να χορέψει πάνω στην κόλλα, να γεμίσει να υποδείξει, να το χρωματίσει. Κοντοστέκομαι. Κοιτάζω ετούτο το απερίσκεπτο κόκκινο στυλό αποδοκιμαστικά. “Δεν είναι αυτός ο ρόλος σου!” του λέω με το νου. Το αφήνω στην άκρη. Χαζεύω στη “ζωγραφιά” του γραπτού, ένα χέρι που φαίνεται να τρέμει μόνιμα όταν γράφει. Πόσο παράξενα πιάνει αλήθεια το δικό του μπλε στυλό! “Σε βολεύει να γράφεις έτσι;” το είχα ρωτήσει και είχε αποκριθεί σιγανά και γελαστά “ναι”. Ο νους μου αρχίζει να μιλά στις εικόνες του και στη μορφή του μαθητή που βλέπω μέσα από τις σελίδες του γραπτού του.

Θυμάμαι να κοιτάζω τις προσπάθειές σου να λύσεις τις ασκήσεις. Κάθε φορά που πλησίαζα, μαζευόσουν ντροπαλά, ενώ τα δυο σου μάτια με κοίταγαν αμήχανα. Έφευγα τάχα αδιάφορα -μα σε πρόσεχα- και τότε συνέχιζες να τσακώνεσαι με το μπλε στυλό σου. Γράμματα αφημένα εδώ και εκεί σκόρπια, χωρίς σειρά. Το πάνω και το κάτω, το δεξιά και το αριστερά δείχνουν να μην έχουν κάποια σημασία για ετούτο το γραπτό. Το ξέρω πως σε δυσκολεύει. Κρύβεις αυτό που πιστεύεις για λάθος πίσω από μια έντονα χαραγμένη μπλε λίμνη μελάνης. Χαμογελάς αμήχανα όταν νιώθεις πως κάνεις λάθος και το κρύβεις αμέσως κάτω από το μπλε εκείνο πέπλο. Το γραπτό μιλάει από μόνο του. Ακόμα κι αν γυρίσω αλλού τη ματιά μου, αυτό έχει ήδη προλάβει να αραδιάζει την ιστορία του. Πόσα χρόνια απογοητεύσεων και ματαιώσεων; Πόσες διδακτικές ώρες με προσπάθεια που φαίνεται άκαρπη. Κοιτάζω το γραπτό, η ματιά μου αγκαλιάζει εκείνη την εικόνα του. Δυσλεξία; Μαθησιακές δυσκολίες; Κανείς δεν ξέρει. Κανένας δεν ασχολήθηκε με αναζήτηση της αιτίας. Ούτε έψαξε να δει το “γιατί”. Έφτασες μέχρι την τελευταία τάξη του λυκείου, χωρίς βοήθεια, χωρίς εναλλακτικές προσεγγίσεις, χωρίς παιδαγωγικές θεωρίες. Πόσοι άραγε σε είπαν “τεμπέλη”, πόσοι μπροστά σου ή πίσω σου σχολίασαν πως “δεν τα παίρνει τα γράμματα”, πόσα σχόλια αντηχούν ακόμα στα αυτιά για το ότι επέλεξες να είσαι σε αυτήν την τάξη, σε αυτό το τμήμα, σε αυτή την κατεύθυνση. Κι όμως, εσύ εκεί, με ένα δικό σου πείσμα και ένα αφοπλιστικό χαμόγελο να αντιτάσσεις τη δική σου θέληση, να τοποθετείς το προσωπικό σου στίγμα και τη δική σου πορεία.

Θυμάμαι εκείνη την πρώτη μέρα που αντιλήφθηκα την αμηχανία του μπλε στυλό σου και τη ματιά σου που προσπαθούσε να το στηρίξει στο έργο του. Ήρθα πίσω από την πλάτη σου κοιτάζοντας τα γαλάζια, σκληρά, πατημένα σου -σχεδόν χαραγμένα- σύμβολα. Η ματιά μου είχε δυσκολευτεί να αναγνωρίσει με ποια σειρά ήταν δημιουργημένα, και η δική σου ταξίδευε πελαγοδρομώντας ανάμεσά τους. Κάθισα δίπλα σου, σε ρώτησα, και νόμιζα πως άκουγα με τα αυτιά μου τους αγχωμένους χτύπους της καρδιάς σου. Η πληροφορία που μόλις παρέλαβες σου φάνηκε χρήσιμη. Γέμισες βαθιά μπλε θάλασσα την κόλλα σου και συνέχισες να γράφεις. Στο τέλος χαμογέλασες, χαμήλωσες τα μάτια και έφυγες για να μιλήσεις ζωηρά με την παρέα σου.

Τώρα, μπροστά μου ξανά ένα τέτοιο γραπτό σου, το τελευταίο της χρονιάς. Ίδιες οι δυσκολίες, ίδιες οι μουτζουρωμένες γαλάζιες σου λίμνες. Το σχολείο σου δε σε βοήθησε όσο θα έπρεπε. Σταθήκαμε μικροί απέναντι στις ανάγκες σου. Τα κουδούνια και ο ρυθμός εμποδίζουν το χέρι μας να φτάσει μέχρι εσένα. Μόνος πορεύτηκες έως εδώ. Λυπάμαι που δε σε πλαισιώσαμε όπως σου άξιζε, για να αξιοποιήσεις καλύτερα τις δυνατότητές σου. Με σύμμαχο την καλή σου διάθεση και το γλυκό σου χαμόγελο, οι συμμαθητές σου σε αγκάλιασαν με το δικό τους τρόπο για να καλύψουν τη δική μας ανεπάρκεια. Μια μικρή αλλαγή θέσης για να σε έχουν -όπως νόμιζαν- μακριά από τη ματιά μου και να σε τροφοδοτούν με μικρές καίριες πληροφορίες. Όταν με ρωτήσατε γιατί σας κερνώ σοκολατάκια, δικαιολογήθηκα πως ίσως είναι η τελευταία φορά που σας βλέπω μαζεμένους. Μα αυτή ήταν η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή ήταν για την αλληλεγγύη που επιδείξατε καλύπτοντας όχι το φίλο σας -όπως νομίζατε- αλλά τη δική μας εκπαιδευτική ανεπάρκεια. Η ματιά που έριξα στο ρολόι με συνέφερε στο έργο που έπρεπε να ολοκληρώσω. Σε ετούτο το τελευταίο γραπτό, δεν έβαλα όσα σημάδια απαιτούσε το αυταρχικό κόκκινο στυλό μου.

Την επόμενη μέρα ήρθες με αγωνία να με ρωτήσεις πώς τα πήγες. Σου είπα “καλά” και σου έκλεισα το μάτι. Από τα λόγια μου κατάλαβες πως γνωρίζω, κι απ’ το χαμόγελό μου αντιλήφθηκες πως αυτό είναι και το δώρο, των συμμαθητών σου -που το επικύρωσα με την υπογραφή μου- για σένα. Είμαι σίγουρη πως η θετική στάση που έχεις ήδη χτίσει απέναντι στις δυσκολίες είναι το πολυτιμότερο εργαλείο ζωής. Εσύ θα φύγεις σε λίγες μέρες από αυτόν τον -ας τον πούμε- εκπαιδευτικό χώρο. Δε μπορώ να υποστηρίξω το εκπαιδευτικό μου έργο απέναντί σου πλέον. Σου υπόσχομαι όμως, να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να διευκολύνω όσους συναντούν τις δικές σου δυσκολίες. Να νιώθω πως έχω συμβάλει κι εγώ στο δικό τους χαμόγελο και στη δική τους αίσθηση επιτυχίας, κάτι που εσένα σου το στερήσαμε.

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Σπιλιάδα

Ακροβατώ μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, στο κατώφλι ενός παραμυθιού, πίσω από την ίριδα, φτερό στον άνεμο. Λίγο απ’ όλα και τίποτα.
Σπιλιάδα

Latest posts by Σπιλιάδα (see all)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *