Ξαπλωμένοι Επαναστάτες

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα αρχαία χρόνια άκουγαν οι λαοί “Έλληνες” και τα κάναν πάνω τους, λέρωναν το βρακί τους άπαξ. Ατρόμητος λαός πεισματάρηδες, περήφανοι σκληροί και με πειθαρχία οι Έλληνες, ήταν ο φόβος κι ο τρόμος όλου του τότε γνωστού κόσμου. Αυτό τουλάχιστον που ήθελαν είτε το ζητούσαν και το έπαιρναν ή το παίρναν ούτως ή άλλως με το ζόρι. Γιατί έτσι έπρεπε. Ήταν γραφτό, το έλεγαν και οι δώδεκα θεοί…

Αργότερα σκούρυναν τα πράγματα, και το τεντώσαμε κιόλας το πράγμα εδώ που τα λέμε -μέχρι τις Ινδίες και την Άπω Ανατολή- και ξαφνικά μας βρήκαν ξεβράκωτους και άρχισαν να βγάζουν το άχτι τους όλοι. Και οι πρώην και οι επόμενοι. Και σα να μην έφτανε αυτό συνεχίσαμε και μεις το πατροπαράδοτο αγαπημένο σπορ της φαγωμάρας και της μιζέριας, το επονομαζόμενο “να πεθάνει η κατσίκα του απέναντι” (και να πάω στην κηδεία να κλάψω γοερά) στο οποίο επιδιδόμαστε από καταβολής του Ελληνικού DNA έως και ένα λεπτό μετά από τώρα!
Συνέπεια: Είδαν φως και μπήκαν όλοι γείτονες και δεν αρκέστηκαν στο να πάρουν μόνο ότι τους είχαμε πάρει παλιότερα, άντε και κάτι παραπάνω για την αλητεία, αλλά τα ήθελαν όλα κι ακόμα κι όσα δεν είχαμε να δώσουμε πια. Έκαναν φιλότιμες προσπάθειες να καταλάβουν από τι είμαστε φτιαγμένοι και που τη βρίσκουμε τόση δύναμη και τον τρόπο να θυμόμαστε πως είμαστε Έλληνες, πως μας αρέσει η Ελευθερία μας και θα την αποκτήσουμε πάλι βρίσκοντας τους πιο απίθανους τρόπους.

Και μετά δώστου ξανά το προσφιλές άθλημα που ονομάζεται “να πεθάνει η κατσίκα του απέναντι”.
Και φτου κι απ’ την αρχή και ξανά να έρχονται και να ξαναφεύγουν σαν τα γατάκια.

Κι ερχόμαστε στο σήμερα του κύκλου του παντοτινού και παθαίνεις σοκ! Ο εχθρός είναι μέσα! Είναι αόρατος, άρτια εκπαιδευμένος και μεθοδικός, αδίστακτος και φονικός, δε δείχνει έλεος σε κανέναν. Είναι πολύ διαβασμένος και υπομονετικός, τόσο αθόρυβος που όταν τον πάρεις είδηση είναι πλέον πολύ αργά. Ζαλίζει το θύμα του γλυκά και του αφαιρεί όλες τις άμυνες μία μία και όταν αποφασίζει να επιτεθεί κανείς δε βρίσκεται εκεί να τον σταματήσει. Για την ακρίβεια θα έλεγα δεν έχει καμία όρεξη να τον σταματήσει, μιας και βρίσκεται σε λήθαργο.

Άρα μιλάμε για σίγουρη ήττα. Έξυπνη, χωρίς φασαρία, με το αναμενόμενο αποτέλεσμα και τις λιγότερες απώλειες για τον επιτιθέμενο. Γιατί πολλές φορές προδωθήκαμε και χάσαμε άδικα αλλά ποτέ αμαχητί. Πάντα υπήρχε και θα υπάρχει ένας Εφιάλτης που θα δείξει το δρόμο τον καλό ή θα ανοίξει την ανατολική κερκόπορτα! Αλλά όλες τις φορές από πεσμένοι, γονατιστοί και ηττημένοι θα ξανασηκωνόμασταν και θα γνώριζε ο εχθρός το μίσος μας και την οργή μας.

Και φυσικά πάλι μετά τη Νίκη θα μαλώναμε για το ποιος από μας έκανε τα καλύτερα και τα περισσότερα από τον άλλον στη στροφή και ποιος αξίζει να έχει την εξουσία και θα σφαζόμασταν μεταξύ μας για “προπόνηση” έτσι για να περνάει η ώρα. Γιατί ποτέ από τότε που μας πέταξε ο θεός της δημιουργίας σε αυτό το κομμάτι της γης δεν έχουμε συνηθίσει να ζούμε με ησυχία και γαλήνη. Μας χαλάει σαν ανθρώπους και χαλάει την εικόνα μας σαν Έλληνες. Παντού θέλουμε να ξεχωρίζουμε σα να’ χουμε γεννηθεί όλοι τον Αύγουστο και άμα δε το καταφέρνουμε είμαστε για ψόφο. Μην ξεχνάμε ότι είμαστε η χώρα των δέκα εκατομμυρίων προπονητών, ειδικών, πολιτικών, ψυχολόγων, οικονομολόγων και ούτω καθεξής και τελικά η χώρα των δέκα εκατομμυρίων χαμένων από κάθε άποψη που μπορεί να εξετάσει κανείς την πολυδιάστατη έννοια αυτής της λέξης.

Χαμένοι γιατί είμαστε ηττημένοι από αυτόν τον αδίστακτο και τρομακτικό εχθρό που αναφέραμε πιο πάνω, ο οποίος μας έχει τσακίσει και μας έχει καταβάλλει ψυχολογικά και σωματικά. Αυτόν που έχει τινάξει στον αέρα κάθε ελπίδα άμυνας και μας κάνει να φαντάζουμε σαν τον πιο αδύναμο και ασήμαντο λαό του κόσμου προς τέρψη των κάθε είδους αντιπάλων αλλά και του κακού μας εαυτού.

Αυτός ο φοβερός εχθρός φίλοι μου που μας νικά κάθε μέρα και θα συνεχίσει να το κάνει όσο τον αφήνουμε.
Ο Καναπές!!! Ναι, καλά ακούσατε. Ο καναπές που δεν είναι ούτε καν λέξη Ελληνική και η φιλοσοφία που του έχουμε προδώσει εμείς οι Νεοέλληνες με την ελαφρότητα που μας διέπει! Και εξηγώ!
Από τον καναπέ θα χαρούμε για κάποιον με τη χαμογελαστή μπουγελόφατσα του Ζούκερμπεργκ ή θα λυπηθούμε αντίστοιχα πατώντας μία άλλη. Από τον ίδιο καναπέ θα δείξουμε ότι μας αρέσει κάτι κάνοντας κλικ στον αντίχειρα του πολυεκατομμυριούχου ή θα αποδοκιμάσουμε κοτσάροντας την αναψοκοκκινισμένη φάτσα που μας σερβίρεται, γεμίζοντας… φάτσες αντί για λόγια πραγματικά και συναισθήματα τον κόσμο. Από τον καναπέ θα καταδικάσουμε τους “λάθος” που δε μας έμοιασαν οι τραγικοί και θα γίνουμε ένα με τους “σωστούς” που έκαναν όλα αυτά που έπρεπε, τα ίδια που θα κάναμε και μεις βεβαίως βεβαίως. Θα κρίνουμε τον καθένα, εκ του αποτελέσματος φυσικά, από την “ασφάλεια” του καναπέ μας μαστιγώνοντάς τον με κακομούτσουνες φάτσες και μονολεκτικά κλισέ γιατί δεν έχουμε χρόνο και πρέπει να προχωρήσουμε στην επόμενη ανάρτηση …

Καήκαμε.
Και ο εχθρός τα κατάφερε. Δεν κουνήσαμε ρούπι. Δεν βγήκαμε ούτε μέχρι την πόρτα του σπιτιού να διαμαρτυρηθούμε να πολεμήσουμε και να αγαπήσουμε. Και αν βγούμε μέχρι την κοντινή καφετέρια τα μόνα λόγια που θα ακουστούν θα είναι η παραγγελία στο σερβιτόρο και θα συνεχίσουμε να συζητάμε μέσα από τα μηχανάκια χωρίς να έχουμε προσέξει καν τον απέναντι, το διπλανό.
Μας νίκησαν φίλοι μου χωρίς να χρειαστεί να μας κοιτάξουν στα μάτια. Δε χρειάστηκε. Δε βαριέσαι όμως εμείς είμαστε αραχτοί στον καναπέ μας, τι μας νοιάζει;

“Ξαπλωμένοι επαναστάτες προκοπή δε κάνουν λεβέντη μ’ ” έλεγε η γιαγιά Κατίνα όταν ήμουνα μικρός… και δεν είχε και άδικο εδώ που τα λέμε!

 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΙΑΦΑΣ

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Τα βιβλία μας

Φευγάτος
Αλέξανδρος Κουτρούλης - Φευγάτος
Μαργαρίτα Τσεντελιέρου - Το Μυστικό

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook