TheBluez.gr » 💬 The Bluez Voices » Les deux guitares

Les deux guitares

Στην άκρη της θάλασσας πάλι απόμερα κρυμμένη με βρήκες εκεί κοντά στο σούρουπο, να σκαλίζω νευρικά τα σκοτάδια μου. Να ψάχνω τον ήλιο, που για άλλη μια φορά έπαιζε κρυφτό μαζί της. Πριν λίγο της χάριζε το φως του και ζέσταινε τα χρώματά της και τώρα ξαφνικά κρύφτηκε πίσω από μολυβένια σύννεφα και η όψη της πάγωσε μονομιάς. Κάθισες δίπλα και μού ‘ριξες μια κλεφτή ματιά. Έτρεμες λίγο.
Είναι αγριεμένη, σκοτεινή, σκέφτηκες.
Καθρεφτίζει το βλέμμα μου, ψιθύρισα.
– Μα πόσο σκοτάδι μπορεί να κρύβει η ψυχή σου, ώστε να φτάσει να ξεχύνεται από τα μάτια σου;
– Ιδέα δεν έχεις. Μη συνεχίσεις. Δε θα σου αρέσει.
– Γιατί το λες αυτό;
– Γιατί ήδη τρέμεις! Μόνο με αυτό που αντίκρισες. Σκέψου τι κουβαλούν τα λόγια μου.
– Μα θέλω να μάθω! Θέλω να βοηθήσω. Γιατί κρύβεσαι; Θέλω να βγάλω την ψυχή σου έξω, στο φως.
– Γιατί οι άνθρωποι πρέπει να είστε τόσο εξαντλητικά σκληροί και απαιτητικοί; Τί δεν καταλαβαίνετε; Πονάει τόσο πολύ, όταν εξηγώ. Με τσακίζει να βλέπω, ότι, «ακέραιοι» εσείς, όχι απλά δεν αντέχετε τελικά να ακούσετε, πόσο μάλλον να διαχειριστείτε, εκείνα, που χρόνια εγώ «λειψή» παλεύω να κρατήσω ζωντανά. Γιατί δε νοιώθω την ανάγκη να τα αποποιηθώ. Δεν θέλω. Γιατί είναι κομμάτια του δικού μου τρισδιάστατου γυάλινου πάζλ! Τόσο διαφορετικά μεταξύ τους! Μαύρα τα περισσότερα. Κάποια χρωματιστά. Μα όλα δικά μου! Και έμαθα επιτέλους να τα αγαπώ. Να ζω και να μεγαλώνω μαζί τους. Δεν είναι εύκολο ξέρεις. Με κόπο ισορροπώ γλείφοντας τις πληγές, που κάποιοι καλοθελητές άνοιξαν και ύστερα έφυγαν έντρομοι, σκορπίζοντας πίσω τους αλάτι. Όλα για χάρη μου. Πάντα για το καλό μου.
– Μα τι έχεις πάλι; Τι σε έπιασε; Προχωρά λένε ο κόσμος. Εξελίσσεται. Γιατί επιμένεις να μένεις πίσω;
– Λοιπόν ξέρεις κάτι; Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να αποτελεί πολύ όμορφο και ελπιδοφόρο μήνυμα. Γιατί φυσιολογικά μαζί του θα έπρεπε.. θα ήθελες.. ήλπιζες.. ότι και οι άνθρωποι θα πήγαιναν μπροστά. Θα δούλευαν λιγάκι παραπάνω την ψυχή τους, με σκοπό να καλλιεργήσουν την κοινωνική της παιδεία. Να μεγαλώσει όμορφα, να χωρέσει πράγματα, καταστάσεις, συμπεριφορές, άλλες ψυχές, που πιθανόν δεν τις αντιλαμβάνεται επαρκώς· Nα βγάλει ο άνθρωπος τα χέρια από τις τσέπες και να επιδιώξει να αγκαλιάσει και όλα εκείνα, που φαντάζουν ξένα, δίνοντάς τους μια δίκαιη ευκαιρία να συστηθούν αξιοπρεπώς, πριν αποφασίσει, αν ικανοποιούν τις δικές της αξίες. Αν τελικά αξίζουν μια θέση δίπλα της ή έστω μια ευκαιρία ειρηνικής συνύπαρξης στον κόσμο που την περιβάλλει. Σε έναν κόσμο για όλους, ζωγραφισμένο με όλων των λογιών τα χρώματα. Σε έναν κόσμο γεμάτο θεσπέσια αρώματα και θείες μελωδίες, που θα κάλυπταν την εμμονική αναλγησία και την κακεντρέχεια κάποιων αδιάλλακτων ανθρώπων, την εκ χαρακτήρος κακία, την έμφυτη τάση κριτικής και όχι αυτοκριτικής τους, τα γεμάτα δηλητήριο λόγια και χαρακτηρισμούς, που αφειδώς ξεστομίζουν, αδιαφορώντας για τις οδυνηρές παρενέργειές τους στη ζωή και την ψυχοσύνθεση των άλλων.
Εν αντιθέσει και όσο περνούν τα χρόνια, μετά λύπης, εσύ προσωπικά και τελείως υποκειμενικά, εν πλήρη γνώση της ανθρώπινης φύσης σου και αποδεχόμενος όλα τα προτερήματα και τα ελαττώματά της, αντιλαμβάνεσαι πως την ψυχή του ανθρώπου κυριεύει πλέον ο φόβος, η έλλειψη εμπιστοσύνης, ένας υπέρμετρος εγωισμός, η μιζέρια. Και είναι τόσο δύσκολο, κουραστικό και ψυχοφθόρο όλο αυτό, που τελικά σε κάνει να αναρωτιέσαι, αν πραγματικά αξίζει να συνεχίσεις και με πείσμα να προσπαθείς να βοηθήσεις τον άνθρωπο να εξελιχθεί όμορφα. Τόσο όσο να αξίζει και τον χαρακτηρισμό. Τόσο όσο να ομορφαίνει τον κόσμο που εκ των πραγμάτων μοιράζεστε. Γιατί είναι και δικός σου κόσμος. Όσο περνά από το χέρι σου. Τόσο όσο σου επιτρέπεται, για να μην περιορίσεις την δική τους ελευθερία να ζουν και να αναπνέουν στο χώρο αξιοπρεπώς. Μα όχι απλά δε σου το επιτρέπουν, αλλά σου αφαιρούν με το έτσι θέλω και διά ροπάλου ενίοτε ακόμη και να εκφράσεις τα δικά σου θέλω· Να τα διεκδικήσεις με όποιο, πάντα θεμιτό και νόμιμο, μέσο.

– Εντάξει. Δίκιο έχεις! Αυτός ο κόσμος δεν είναι για σένα. Ποτέ δεν σε χώρεσε. Σε κανένα καλούπι του δεν ταίριαξες ποτέ! Ε και; Θα κάτσεις στα αυγά σου και θα τον λουστείς; Πως ακριβώς το φαντάζεσαι; Με σκυμμένο το κεφάλι, για να μη τρέμουν τη φλόγα της επιθυμίας στα μάτια σου; Με κομμένα τα χαμόγελα μη τυχόν και σε πούνε χαζοχαρούμενο, αφελή και ανώριμο; Με τη γλώσσα σε εθελούσια καταστολή, μη τυχόν και παρεξηγηθείς; Με το βάρος όλων αυτών και το παράπονο που σου προκαλούν να σε αφήνει χωρίς πνοή;
Ασφυκτιάς! Δεν το καταλαβαίνεις; Δως μου το χέρι σου. Άγγιξέ με και ακολούθησε τα βήματα. Ένας χορός είναι όλο! Θα δεις. Μη φοβάσαι. Απλά αφέσου στο ρυθμό. Κι αν θες άσε με να σε οδηγήσω. Ξέρω. Δεν γεννήθηκα χορευτής. Κανένας μας.
– Ορίστε.. Και τώρα, τι;
– Αφέσου! Άκου τη μουσική.. Δυο κιθάρες! Μαζί μπορούν πιο εύκολα να αλλάξουνε τον κόσμο. Άκου!

https://www.youtube.com/watch?v=AuFiBjNTB9o&feature=youtu.be

Πάρε ανάσα. Ανάκτησε δυνάμεις και πάλεψε ξανά. Άνοιξε καλά τα μάτια της ψυχής. Τα χρώματα που τόσο αγαπάς τύλιξαν οι σκιές.. Όχι το σκοτάδι. Αυτό έρχεται και παρέρχεται. Από αρχής του κόσμου έχει φιλιώσει με το φως και την αγκαλιά του προσμένει κάθε χαραυγή. Το νου σου στις σκιές και τις ψυχές που τις γεννάνε. Πρέπει να τις βοηθήσεις να δούνε· Να καταλάβουν. Έστω να προσπαθήσεις. Δεν έχεις επιλογή. Δεν το χρωστάς μόνο στον εαυτό σου. Δανεικό τον πήρες τον κόσμο αυτόν από τους παππούδες σου, με όσα έστω άσχημα, αλλά τον πήρες. Οφείλεις να τον ξεχρεώσεις, όχι μόνο για σένα, μα και για τα παιδιά σου. Παράδειγμα να γίνεις και για εκείνα, να τον σουλουπώσουν όσο γίνεται για τα δικά τους παιδιά. Και έτσι κάποια στιγμή θα μπορέσεις να τα βρεις με την ψυχή σου. Το ίδιο και όσοι σκέφτονται και βλέπουν με τα μάτια της, όπως εσύ. Και ναι, κάποια στιγμή θα είμαστε πολλοί. Και κάτω από το φως όλα τα χρώματα θα συνυπάρχουν αρμονικά· Ακόμη και εκείνα που, για κάποιο λόγο, δεν δένουν μεταξύ τους. Δεν μπορείς να τα αλλάξεις όλα. Και ξέρω ότι εσύ ειδικά δεν έχεις και τέτοια απαίτηση. Αυτό που πάντα στόχευες ήταν κατουσίαν η ειρηνική συνύπαρξη. Μην αφήσεις την, αν μη τι άλλο, αδιαφορία των ανθρώπων να σε αποπροσανατολίσει· Να σε απομονώσει. Μόνο τότε η νύχτα θα μετατρέπει τις άλλοτε τρομακτικές σκιές σε ήρεμα όνειρα, που θα σου χαρίζουν τα πιο όμορφα ταξίδια. Εκείνα του μυαλού. Της φαντασίας. Της γνώσης. Και το πιο όμορφο από αυτά θα είναι εκείνο, που θα σε κεράσει η χιλιομπαλωμένη μα ζωντανή ψυχή σου, όταν, απαλλαγμένη πια από ό,τι την σκοτείνιαζε, θα κάνει εκείνη την μαγική κίνηση της μιας στιγμής και θα ανοίξει με χαρά, για να υποδεχτεί όποιον θελήσει να παλέψει δίπλα της για όλα αυτά. Αφήνοντας πάντα όλους τους υπόλοιπους απλά να υπάρχουν, μα ποτέ επιτρέποντάς τους να την τσαλακώσουν ξανά. Ποτέ! Ακούς;
– Τέλειωσε. Ευχαριστώ. Όμορφος χορός!
Δες τι όμορφα πού ‘κρυψε το σκοτάδι στην αγκαλιά του το φως!.. Φαντάζει τόσο όμορφος ο κόσμος σου! Μοιάζει τόσο εκείνου που χρόνια τώρα λαχταρώ.. Θά ‘ρθεις ξανά αύριο;
– Αν μπορέσω, πολύ ευχαρίστως. Θα προσπαθήσω. Αλήθεια. Μα τώρα μπορείς και μόνος. Ξέρεις πια..

 

Δέσποινα Μανιαδάκη

Πώς σας φάνηκε αυτή η ιστορία;

Πατήστε πάνω σε ένα αστέρι για να την βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία / 5. Αριθμός ψήφων:

Αφού σας άρεσε...

Ακολουθήστε μας στα social media!

TheBluez Guest

Αφήνω εδώ μια ιστορία, λίγες σκέψεις, δυο κουβέντες. Είμαι επισκέπτης, αναγνώστης, ένας φίλος, μια παρέα.
TheBluez Guest

Latest posts by TheBluez Guest (see all)