Λίγα δευτερόλεπτα

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Χρειάζονται μόνο λίγα δευτερόλεπτα για να αλλάξει η ζωή όπως την ήξερες μέχρι εκείνη τη στιγμή. Χιλιοστά χρόνου μπορούν να μεταμορφώσουν την πραγματικότητα σου και να σε οδηγήσουν στην τρέλα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την κουβέντα που είχα με έναν ψυχοθεραπευτή, ο οποίος μου είπε «Ξέρεις ποια είναι η διαφορά μας από αυτούς που βρίσκονται μέσα στα ψυχιατρεία; Κάποια στιγμή άνοιξε ένα κουτάκι στο μυαλό τους και απλά δεν ξανάκλεισε».
Ένας από τους αρχέγονους φόβους του ανθρώπου είναι ο φόβος για το μέλλον. Ό,τι δεν γνωρίζεις, μπορεί να σε καταστρέψει. Αυτό πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι και αυτός είναι και ο λόγος που δημιουργούν μηχανισμούς προστασίας και επιβίωσης από τη συντριβή. Ένας από αυτούς τους μηχανισμούς, ο πιο σημαντικός ίσως, είναι η προσπάθεια πρόβλεψης και ελέγχου όλων των γεγονότων που μπορεί να συντελέσουν στην καταστροφή αυτού που όλοι αναγνωρίζουμε ως πραγματικότητα μας.
Καταλαβαίνεις βεβαίως πως αυτό δεν γίνεται. Μπορείς να προβλέπεις τα πιο πιθανά σενάρια που θα συμβούν ανάμεσα σε μία σκέψη σου και τον στόχο που έχεις βάλει, αλλά η ζωή λειτουργεί με μυστήριους τρόπους και θα σου αποδείξει πως υπάρχει ένα τόσο δα μικρούλι απρόβλεπτο στοιχείο που δεν σου έχει περάσει καν από το μυαλό. Αυτό ακριβώς θα συμβεί αναπάντεχα και αυτό που αγωνίζεσαι να επιτύχεις θα έχει τελείως διαφορετική κατάληξη από την αναμενόμενη στο μυαλό σου.
Η πρώτη αντίδραση εκ φύσεως είναι να κατηγορήσεις τον εαυτό σου που δεν προέβλεψες εγκαίρως όλες τις παραμέτρους με αποτέλεσμα η πορεία να σε φέρει σε εντελώς διαφορετικό σημείο από αυτό που είχες προγραμματίσει, αλλά αυτή είναι η ανθρώπινη φύση. Με αυτόν τον τρόπο συνειδητοποιείς πως είναι αδύνατο να προβλέψεις το μέλλον οπότε παίρνεις ανάσα και προχωράς.
Υπάρχουν όμως κάποιες προσωπικότητες που αρνούνται να δεχτούν πως δεν κατάφεραν να προβλέψουν όλους τους αστάθμητους παράγοντες. Είναι απαράδεκτο να έχουν σκεφτεί τα πάντα και στο τέλος να την πατάνε. Αν το δεχτούν, θα πρέπει να αποδεχτούν επίσης πως δεν είναι θεοί και πως δικαιούνται να κάνουν λάθη στη ζωή τους. Τους καταλαβαίνω αυτούς τους ανθρώπους. Έχω ζήσει αρκετά χρόνια στη ζωή μου λειτουργώντας έτσι, προσπαθώντας να προβλέψω κάθε πιθανό σενάριο. Ο λόγος που γινόταν αυτό ήταν το ότι είχα περάσει μέσα από πολύ πόνο και απογοήτευση, οπότε με αυτόν τον τρόπο αγωνιζόμουν να προστατεύσω τον εαυτό μου από κάθε πιθανή αποτυχία. Το αποτέλεσμα ήταν να έχω φτάσει πολύ κοντά στην ψύχωση, να είμαι έτοιμη να αφήσω ανοιχτό το κουτάκι μέσα στον εγκέφαλο μου, το οποίο έβραζε από τις σκέψεις, να ξεχειλίσει χωρίς καμία πιθανότητα να μαζευτεί ο χαμός.
Κάθε φορά με έσωζε ένα θαύμα. Ένας αγαπημένος άνθρωπος που μου υπενθύμιζε την ανθρώπινη φύση μου με βοηθούσε να συμπονέσω τον εαυτό μου για την αποτυχία του και να μην του επιτρέψω να τον διαλύσω επειδή δεν κατάφερα να εμποδίσω τον πόνο να εισέλθει μέσα.
Πριν λίγο καιρό μπήκα στο αυτοκίνητο μου για να πάω να πιω ένα ούζο με την οικογένεια. Δεν μου πέρασε ούτε μία στιγμή από το μυαλό, την ώρα που αποφασίζαμε που θα πάμε και μπήκαμε στο αυτοκίνητο, τι θα συνέβαινε σε λίγα λεπτά. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν τι ωραίο καιρό είχε, πόσο τυχερή ήμουν που είχα γύρω μου ανθρώπους που αγαπούσα, πότε θα φύγω εκείνο το ταξίδι που έχω προγραμματίσει εδώ και μήνες. Όλα ήταν τακτοποιημένα.
Το μόνο που χρειάστηκε ήταν μερικά δευτερόλεπτα να ανάψει το φανάρι, να ξεκινήσω και να καρφωθεί πάνω μου μηχανή μεγάλου κυβισμού. Ο οδηγός δεν είδε ότι είχε κόκκινο επειδή ήταν αφηρημένος. Μέσα σε δευτερόλεπτα είδα τη μηχανή να έρχεται καταπάνω μου, να συγκρούεται με το αυτοκίνητο και δύο ανθρώπους να κείτονται στην άσφαλτο ακίνητοι. Μέσα σε δευτερόλεπτα ένιωσα να χάνεται όλη η ζωή από μέσα μου, να νιώθω το χρόνο να παγώνει και να παρακαλάω το θεό με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να σώσει αυτούς τους ανθρώπους.
Ο θεός με άκουσε. Έτρεξα τρέμοντας σε νοσοκομεία, κράτησα ένα χέρι που πονούσε και κατάφερα να αναπνεύσω ξανά όταν ο οδηγός βγήκε μετά από λίγες ώρες από το νοσοκομείο περπατώντας. Ήταν καλά. Είπα πως όλα τελείωσαν. Κι όμως, εκείνη ακριβώς τη στιγμή που η αναπνοή γέμισε τους πνεύμονες μου, τότε ξεκίνησε και το δράμα μου.
Ο οδηγός έκανε αρνητική δήλωση ατυχήματος. Προφανώς τον συμβούλευσαν πως μπορεί να τα πάρει χοντρά από τις ασφάλειες οπότε δήλωσε πως πέρασε αυτός με πράσινο φανάρι και εγώ με κόκκινο. Και ξαφνικά βρέθηκα να αιωρούμαι στο κενό. Εγώ που είχα όλο το δίκιο με το μέρος μου, εγώ που έτρεξα στο νοσοκομείο για να είμαι κοντά του να μην είναι μόνος του, εγώ που την επόμενη μέρα του έστειλα φωτογραφίες των φαναριών του για να κάνει μήνυση στο Δήμο επειδή το ένα φανάρι στην πορεία του ήταν καμένο, εγώ ξαφνικά βρέθηκα να είμαι κατηγορούμενη.
Και ξαφνικά ενεργοποιήθηκε αυτός ο αρχέγονος μηχανισμός μέσα μου που προσπαθεί να προβλέψει το μέλλον για να προστατευτεί. Και βρέθηκα να τρέχω να βρω κάμερες, να ψάχνω απεγνωσμένα μάρτυρες που βρίσκονταν μπροστά, να επικοινωνώ με αστυνομίες και δικηγόρους και να μην κοιμάμαι πλέον τα βράδια δημιουργώντας μέσα στο μυαλό μου όλα τα πιθανά σενάρια που μπορεί να συμβούν. Έφτασα στο σημείο να αναπαράγω στο μυαλό μου την κατάθεση μου μπροστά στο δικαστή. Τις 18 από τις 24 ώρες της ημέρας το μυαλό μου λειτουργούσε σε φρενήρεις ρυθμούς. Αγωνιζόμουν να σκεφτώ οτιδήποτε μου διέφυγε ενώ η ζωή συνέχισε να συμβαίνει. Ψυχολογικά ήμουν κουρέλι, το σώμα άρχισε να βγάζει ψυχοσωματικά θέματα και το μόνο που χρειαζόμουν πραγματικά ήταν να γίνω ένα κουβαράκι πάνω στο κρεβάτι μου και να μείνω εκεί μέχρι να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης. Το κουτάκι είχε ανοίξει.
Μέχρι τη στιγμή που μου είπε αγαπημένος άνθρωπος: «Γιατί δεν γράφεις αυτά που νιώθεις; Άφησε τα να βγουν από μέσα σου, μην τα κρατάς άλλο εκεί μέσα». Και το έκανα. Και συνειδητοποίησα πως αυτό που έβραζε μέσα στο κεφάλι μου δεν ήταν τόσο τρομακτικό. Ναι, ήταν μία πολύ άδικη κατάσταση αλλά είχα κάνει ότι μπορούσα και δεν περνούσε πλέον από το χέρι μου η εξέλιξη της. Και το κουτάκι ξανάκλεισε.
Στη ζωή πάντα θα συμβαίνουν γεγονότα. Μέσα σε δευτερόλεπτα η ζωή σου αλλάζει. Το μόνο που χρειάζεται είναι να θυμάσαι πως είσαι άνθρωπος και πως δεν μπορείς να ελέγξεις το μέλλον.
Και όλα στο τέλος θα βρουν τη λύση τους.

Μοιράσου το!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook

Δείτε Επίσης

Βρείτε μας στο Facebook